وبلاگ "آخر الزمان"(مؤسسه عرفان عملی)

دکتر شریعتی و پیروانش

دکتر شریعتی به معنای واقعی کلمه فرهنگبد دوران ما بوده است.هرچند که وی مسلمان شیعه آتشینی بود ولی وسعت و عمق نظر او موجب شد که فراسوی فرقه ها و مکاتب زمانه قرار گیرد و و مبدل به یک مرجع فرهنگی در جهان معاصر اسلام شود .وی بدین لحاظ از سلاله عرفان است ولی عارفی چریک از تبار حسن صباح.

همه انسانهای این چنینی باعث و بانی گروههای فکری کثیر و متناقضی در تاریخ بوده اند که گاه تضاد بین پیروانشان به جنگهای خونین رسیده است.و این از وسعت و عظمت فکر انسانهاست و نه از ضعف و انحطاط .مثل تضاد بین شیعه وسنی از همان صدر اسلام و نیز تضاد بین شیعیان.همه مکاتب بزرگ و جدی دارای چنین ویژگیهایی هستند مثل تضاد بین مسلکهای سوسیالیستی در تاریخ جدید چهان.

به لحاظی فرهنگ مسلط در انقلاب اسلامی ایران فرهنگ دکتر علی شریعتی بوده است که به پیروزی انقلاب انجامید و از همان آغاز شاهد کثرت و تناقضات خونین بین پیروان این فرهنگ بوده و هستیم.

اندیشه او دارای چند عنصر ذاتی و ویژگی خلاق است که مولد گروههای مختلفی بوده است: انقلابیگری( عشق به دگرگونی) ، عدالت خواهی (سوسیالیزم)، اصالت طلبی ( بازگشت به خویشتن خویش ) ، قران پژوهی ، دیالکتیک، شهادت طلبی و ایثار ، عشق شاعرانه ، آزادیخواهی ، ضدیت با تمدن غرب، ضدیت با ارتجاع و کهنه پرستی، گرایشات پست مدرن ، عرفان و خود شناسی و نهایتا حق امامت و رهبری روحانی .

شاید اکثر این عناصر و اندیشه او کم و بیش تا به امروز به بار نشسته و خیر و شرش بارز گردیده باشد ولی متاسفانه به نظر ما کلیدی ترین این عناصر که همان عنصری بود که شریعتی را پرورد تا کنون مسکوت و منفعل مانده است و آن عنصر خود شناسی عرفانی است.درست به همین دلیل از دوران او تا به امروز که لا اقل دو نسل می گذرد جامعه ما موفق به پرورش حتی یک شریعتی دیگر هم نشده است حال آنکه می بایستی دهها شریعتی داشته باشیم . فی المثل حدود یک نسل پس از پیامبر اسلام شاهد ظهور دهها علی وار در مکتب ((صفه)) هستیم .ویا در عصر جدید پس از ظهور مارکس در طی یک نسل چندین ایدئولوگ سوسیالیست رخ نمود . ویا ازپس فردریک نیچه چندین فیلسوف بزرگ اگزیستانسیالیست و نهیلیست پدید آمد .

هر چند که در سالهای پس از انقلاب بسیاری به تقلید از شریعتی پرداختند ولی هیچ یک آن گوهره یعنی معرفت نفس را نداشتند ولذا نهایتا باعث تحریف اندیشه وشخصیت شریعتی شدند وجز فتنه نیافریدند وبا این تقلید جوانان را بر باد دادند .

از جمله ویژگیهای شریعتی غیر سیاسی بودن ذات اندیشه وهویت او بود . و متأسفانه این امر را نیز کسی از وی نیاموخت وبلکه بسیاری ازاین بابت وی را سرزنش نموده واین امر را نشانه نقص اندیشه او تلقی نمودند و حتی اندیشه اش را استعماری خواندند و نهایتا خود به مزدوری استعمار درآمدند .

همه انسانهای خلاق که بانی فرهنگ وبیداری خلایق بوده اند ازاهالی معرفت نفس هستند وشریعتی ازاین نوع بود که رازخود-آموختگی ونبوغ حیرت آوراوست . واین همان جنبه ازاندیشه وهویت وحیات شریعتی است که نادیده گرفته شده وخودموجب سوء تفاهم های عظیمی ازاندیشه اوگردیده وگمراهیها پدید آورده است .

بلاغت خارق العاده کلام او نیزمثل همه عارفان ازذات خودشناسی اوست . همه بدعتهای او ازهمین منشا می باشد وربطی به تحصیلات وتحقیقات آکادمیک ندارد . آنکه این حق رادرنیافته است شریعتی وافکارش رانیزنشناخته است وبه تناقض وگمراهی افتاده است .

                                                                                                 دکترعلی اکبر خانجانی

معنای توکل

تو کل از جمله مفاهیم و ارزشهای دینی –اخلاقی است که شاید بیش از سائر ارزشها مورد سوء تفاهم و حتی سوء استفاده بوده است . توکل در معنای لغتش عبارت است از وکیل قراردادن خداوند در امور زندگانی . و یا توسل به غیب در امور دنیوی . بدون شک یکی از علائم توکل نوعی انفعال در قلمرو فعالیتهای دنیوی می باشد . گوئی که انسان اهل توکل برخی از کارهایش را به خدا می سپارد . لذا یکی از انتقاداتی که به این امر وارد شده است همانا بروز تن پروری وبی عملی می باشد . گوئی توکل توجیه کننده تنبلی وبی مسئولیتی است و بی عملترین و لاابالی ترین آدمها بیشترین توکلها را دارند و از این معنا استفاده ای بیشتر می کنند . این نکته مورد انتقاد شدید بسیاری از متفکرین عصر جدید از جمله مارکس و سوسیالیستها بوده است واز بابت همین معناست که مذهب را افیون مردم دانسته اند . گوئی که توکل به خدا موجب ستم بری وذلت پذیری است و هر نوع قدرت تهاجمی وحتی تدافعی را که راز بقای بشر است نابود می سازد . آیا به راستی مسئله چیست ؟

این واضح است که در معرفت دینی مقام توکل از مقامات بسیار بالای یک انسان متقی و عارف است که در صبر و رضای بر بلایا آشکار می شود . ولی مردم عادی از چنین قدرتی بندرت برخوردارند . در عین حال همین مردمان عادی و حتی بی اعتقاد به خداهم در سختی های اجتناب ناپذیر و از سر ناچاری مجبور به صبر هستند و گاه متوسل به معنای توکل می شوند تا این صبر را ممکن سازند . به هر حال توسل به توکل برای عارف و عامی در معنای نهایی امری اجتناب ناپذیر و جبری و ذاتی و از فرط بیچارگی می باشد. زیرا آدمی تا حد توانش در قبال مسائل زندگی واکنش نشان می دهد و برای تحقق آرزوهایش عمل می کند. و برایش می جنگد مگر اینکه دیگر از فرط خستگی و بیماری و درماندگی و ناچاری منفعل و تسلیم گرددکه آنگاه هیچ فلسفه ای همچون توکل بکار نمی آید.و این یک توفیق اجباری است که آدمی را در سخت ترین بن بست ها امکان ادامه حیات می بخشد و بهتر از افیون است.

توکل حتی از جنبه توفیق اجباری نیز مانع ارتکاب به جرم و جنایت و خود کشی و تخدیر می شود.و آدمی را برای یک بار هم که شده بر سر جایش می نشاند و با خودش روبرو ساخته و مبتلا به خود می کند و این واقعه ای بسیار مهم و سرنوشت ساز در زندگی هر انسان است زیرا انسان را بر آستانه خود شناسی قطعی و وجودی قرار می دهد که نعمتی بس بزرگ است.

در حقیقت توکل به خدا در معنای نهائی همان توکل به خودی خویشتن است زیرا آدمی از هر غیری مایوس شده است ودستش از هرچه غیر خویش کوتاه است و لذا مجبور است که به ذات انفعالی خویش متوسل شود که همسایه مرگ و نیستی است و این آستانه غیب و توسل به قدرت غیبی وجود خویش است .

بدون شک توکل برخاسته از غایت ناتوانی و نادانی انسان است همانطور که خداوند هم در چنین وضعیتی از وجود انسان پیدا می شود.

به هر حال آدمی همواره تلاش می کند که خود را در نزد خویش توجیه کند و توکل توجیه غایت ناتوانی می باشد و این زیباترین و معنوی ترین توجیهات ممکن است.

به هر حال توکل مربوط به قلمرو ناتوانی بشر است ولی از آنجاییکه توانائیها ی هر کسی متفاوت از دیگران است لذا ناتوانی هم تعریف محسوسی ندارد پس توکل هم در چهارچوب محسوسات قابل تعریف نیست و امری واقعا خصوصی و باطنی و احساسی است و راز ویژه هر کسی در نزد خود اوست .

این نکته نیز بدیهی است که توکل هرگز نمی تواند منجر به گناه شود و اگر چنین شود توکل نیست بلکه یک سوء استفاده عمدی از این معنا است زیرا توکل قرار است مانع ارتکاب به گناهان بزرگ شود نه اینکه توجیه ارتکاب به گناه گردد.

                                                                                         دکترعلی اکبرخانجانی  

معمای" ایدئولوژی"

یک بار دیگر دعوایی بر سر ایدئولوژی ، بازار شام روشنفکری بی عمل ما را داغ کرده است . بی پایان بودن این دعوائی که حدود نیم قرن در کشور ما برپاست اساسا بدان دلیل است که خود "ایدئولوژی" هیچ تعریف واضح و بدیهی ندارد.این اصطلاح که از جمله محصولات عصر روشنگری و رنسانس اروپاست، در آن قلمرو به معنای هر فلسفه و راه و روش آرمانگرا بوده است که بر اساس عقل و علم بتواند جامعه بشری را از بدبختی به سوی خوشبختی هدایت نماید . پس اساس هر "ایدئولوژی" یک باید و نباید کلان اجتماعی است بر اساس یک نسخه از پیش تعیین شده و آرمانی . "ایدئولوژیهای " غربی اساسا محصول یک بخود آئی تاریخی- اجتماعی از بطن ظلمت قرون وسطای اروپا بوده است. و لذا دارای ذاتی ضد مذهبی است و ضد دیکتاتوری . ولی این بخود آئی و بیداری هرگز به قلمرو نفسانیت  و خودیت فرد بشری نرسید .از تاریخ به جامعه رسید ولی از جامعه به فرد انسانی نرسید الا در انگشت شماری از فلاسفه عارف مشرب  مثل کی یر که گارد و نیچه و هاید گر که در جوامع غربی طرفدارانی نیافت و بلکه عمدتا طرد و لعن گردید.

"ایدئولوژی" به  لحاظ لغت به معنای ایده  شناسی است . و اما ایده به کل محصولات ذهن و آگاهی بشر گفته می شود . پس ایده شناسی همان معرفت شناسی است و از آنجاکه ظرف معرفت همان نفس خود آگاه و ناخود آگاه بشر است پس ایده شناسی عملا همان معرفت نفس است . ولی آیا براستی کدامیک از این   "ایدئولوژیهای "  عصر جدید اصلا سخنی در باب معرفت نفس عرضه کرده اند: سوسیالیزم ، لیبرالیزم ، پراگماتیزم و ....الا اگزیستانسیالیستها که فقط شعار خودشناسی دادندو عملا جز از مجردات فلسفه وجود سخنی به میان نیاوردند که ربطی به خود شناسی نداشت.

پس باید اعتراف کرد که مغز "ایدئولوژی" همان معرفت نفس است و عمیق ترین باید ها و نبایدها هم از بطن خودشناسی سر بر می آورند که البته جز خود فرد را مخاطب قرار نمی دهند و همو را امر به تغییر و تبدیل و اصلاح عمل می کنند و نه مردمان را و یا تاریخ را. و عدالت همین است . پس اگر تقریبا همه "ایدئولوژیهای" مدرن در قلمرو عمل به ستمی مضاعف و از خود بیگانگی پیچیده تر انجامیدند و مولد نهضت های ضد"ایدئولوژیکی" شدند از بابت غفلت عظیم درباره ماهیت خود بوده  است.

به هرحال در نهضت حدود سیصد ساله عصر "ایدئولوژیهای " مدرن غرب ، اگزیستانسیالیزم آخرین فاز "ایدئولوژی" بود که بر آستانه معرفت نفس رسید و لذا همسایه عرفان است. ولی بدلیل افکار پیشاپیش خود نسبت به دین و اخلاقیات فطری موفق به ورود بر این عرصه نگشت و لذا دچار هویتی برزخی و بی عمل گردید و نهایتا منافق ومذبذب از آب در آمد و توجیه گر هر فساد و ستمی گردید.اگزیستانسیالیزم مسیحی یاسپرس و مارسل و                    تیلیخ هم به دلیل افکار و اکراهش نسبت به شریعت عملا مبتلا به سرنوشت سارتر و هایدگر شد.

پس می بینیم که ایدئولوژی همان معرفت نفس است که درمکتب عرفان اسلامی دارای اصول وفروع ومفاهیم ومضامینی مدون وکامل می باشد وهمه عارفان بزرگ جهان اسلام به مثابه پیامبران اجرائی این ایدئولوژی هستند . وازآنجا که شریعت حضرت مسیح (ع) ازهمان آغازدچارخلاء ومسئله ای درماهیت بود هرگزموفق به تدوین یک دستگاه مدون اخلاقی نشد وهرآنچه هم که تحت عنوان شریعت مسیح درطول تاریخ رخ نمودحاصل روحانیت منافق یهود بودکه اینک تحت عنوان مسیحیت درکلیساها سلطنت می کردند . زیرا ازانجیل هاهیچ دستگاه روشنی ازیک شریعت عملی برنمی آید . واصلا بسیاری از علمای بزرگ دین مسیح ، حضرت عیسی راپیامبری بدون شریعت دانسته اند واورااساسا پیامبر محبت می خوانند که دعوت به همان شریعت موسی نمود . وشریعت موسی (ع) نیزچند هزارسال است که ازخلاقیت بازایستاده است ودرواقع فقط درشریعت محمدی است که یکبار دگراحیاء وکامل شده است .

به هرحال معرفت نفس اگرمتکی براخلاق فطری نباشد چیزی جز مجموعه نظریات فریبنده روانشناسی ومجردات فلسفی نیست که فقط بکارخود-فریبی می آید وبس ، وجلوه های ویژه سینمائی وتاتری .

پس ایدئولوژی نهایتا منجربه عرفان اسلامی می شود ولاغیر .

                                                                                                دکترعلی اکبر خانجانی              

(چند روایت سیاسی)

از آقای بن لادن پرسیدم: تو که شریک بوش بودی پس حالا چرا با او می جنگی ؟ گفت: اینهم بخشی از شراکت ماست.

                                                                                          دکترعلی اکبرخانجانی

چگونه می توان خود را شناخت؟

"هرکه خود را شناخت همه چیز را شناخت." علی (ع)

خودشناسی به لحاظی امری سهل وممتنع می نماید بدین معنا که عامه مردمان می پندارند که اگر هیچکس و هیچ چیز را هم نشناسد لا اقل خود را می شناسند .و لذا دعوت به خودشناسی در نزد اکثریت مردم عامی و حتی تحصیل کردگان و علما دعوتی مهمل و تعارفی شاعرانه است.چرا که هرکسی به خودش می گوید:من خود را به خوبی می شناسم زیرا می دانم که نامم چیست؟و شماره شناسنامه و حساب بانکی ام را می دانم و بخوبی بر آرزوهایم واقفم و ... و خلاصه اینکه می دانم که چه کنم.

درست بر همین اساس است که هر کسی که  این سخن عرفانی را می شنود که " خود شناسی خدا شناسی است" بلافاصله این امر بر او مشتبه می شود که پس خدا را هم می شناسد و اصلا خود خداست.ولی آدمی فقط اواخر عمر خویش ازپس دریائی  ناکامی است که به ناگاه احساس بیگانگی نسبت به خود پیدا می کند و باور می کند که براستی هرگز خود را نمی شناخته است و همیشه از خود بیگانه بوده است.

بقول علی (ع) خود شناسی کم مشتری ترین علمهاست .همو می فرماید " هر چیزی به ضدش شناخته می شود " این حقیقت در وادی فلسفه و تجربه بشری از بدیهیات است .کم مشتری بودن خود شناسی بدان دلیل است که انسان برای شناخت نقس خویش بایستی خود را به ضد امیال نفس خویش مبتلا سازد و بر علیه خویش جهاد کند. و این همان مکتب انبیای الهی یعنی راه تقوی است.

بنابر این پر واضح است که مکتب خود شناسی همان فلسفه دین خدا و مقصود دین است تا انسان در این وادی به خداشناسی برسد که ذات خود انسان است.

پس ورود به دین و قلمرو تقوی همان ورود به عرصه خود شناسی است.ولی این فقط مقدمه راه است و آنکه در این راه به پیش می رود اگر صادق باشد درک می کند که بیش از این توان ادامه راه ندارد به دو دلیل کلی: اول اینکه به تجربه می بیند که بخودی خود توان بسیاری از خویشتن داریها و رعایت تقوی را در بسیاری از امور ندارد و نفس اماره او را به ارتکاب بسیاری از خطاها و گناهها می کشاند و به گرفتاری و تباهی می اندازد.و خلاصه اینکه خودش حریف خود نمی آید.و دوم اینکه درک می کند که تا چه حدی قدرت خود فریبی دارد و می تواند خطاهایش را برای خود زیبا سازد و دچار غرور و جهل و جنون گردد.

امر کلی دیگر اینست که هدف از دین و تقوی شکستن تکبر و غرور به عنوان اساس کفر و فریب است ولی آدمی چه بسا به واسطه احکام دین مبتلا به کبر و غروری بسیار ویژه و لطیف می گردد و گاه مبدل به یک دیو مقدس مثل ابن ملجم میشود . یعنی اینکه«خود»هرکسی ذاتا خود پرست و خود فریب است و بقول حافظ خود هر فردی حجاب خویشتن اوست . پس در اینجا بطور طبیعی نیازمند یاری یک انسان صدیق و عارف و پاک است که وی را دوست بدارد و به او اعتماد کند.این همان معنای امام یا پیر و یا مرشد معنوی می باشد.یعنی یک انسان مومن دیگری که لا اقل اندکی از من صادقتر و عارفتر باشد.همانطور که قران کریم مومنان را اولیای یکدیگر نامیده است و این حق امام و پیر طریقت می باشد . و بی پیر نمی توان سد خود  و منیت را شکست و به باطن خویشتن راه یافت و روی بسوی خدا نهاد که همان ذات و حق" خود " انسان است.

                                                                      دکترعلی اکبرخانجانی

فلسفه خوشبختی

خوشبختی یک احساس است : احساس رضایت ! این واضح ترین ومحسوس ترین وجهانی ترین تعریف از خوشبختی است وامامسئله اینست که احساس رضایت ازچه ؟!

به تجربه می دانیم که انسانهای متفاوت درشرایط یکسان اززندگی اقتصادی واجتماعی وسیاسی واعتقادی دارای احساسات متفاوت وبلکه متضاد درباره بخت خود هستند .درشرایطی یکسان یکی احساس خوشبختی دارد ودیگری بدبختی ، مثل دوفرزند ازیک خانواده . پس مسلم است که موضوع این احساس یک پدیده بیرونی نیست بلکه وجود وماهیت باطنی خود فرداست . یعنی احساس خوشبختی یا بدبختی مربوط می شود به احساس رضایت یا عدم رضایت از خویشتن ونه ازدیگران وشرایط اقتصادی وفرهنگی و... . هرچند که اکثرآدمها بواسطه جهل وغفلت ازخویشتن همواره علت بدبختی خود را عوامل بیرونی می پندارند: والدین ، حکومت ، فرهنگ ، اقتصاد ، سیاست ، زمانه و.... وسرنوشت وحتی خدا . اینها همه عوامل غیرخودی هستند . وکاذب بودن این احساس واندیشه همین بس که چنین انسانهائی هرگز علت خوشبختی خود را دیگران وعوامل غیرخودی نمی دانند وبلکه اتفاقا هوش واستعداد وپشتکارخود راعلت خوشبختی خود می دانند . یعنی خوبی راازخود وبدی را از غیرخود می دانند . به لحاظ اعتقاد دینی این همان کفراست که درقرآن نیز ذکرش رفته است که کافران علت بدبختی خود را والدین وفرزندان ومردمان ورهبران ومعلمان و... میدانند که این دروغ است وخود می دانند که دروغ می گویند.

دریک کلام احساس خوشبختی یا بدبختی همان احساس رضایت یا شکایت ازخویشتن است درنفس وآگاهی انسان . به بیان دیگر این احساس حاصل رضایت یا شکایت وجدان انسان ازعملکردوافکاروراه وروش اوست . کسی که وجدانش ازاوراضی باشد درهرشرایط کمابیش احساس خوشبختی دارد که عبارت است از آرامش ، اتکابه نفس ، قناعت ، صبر ، عزت نفس و.... .

واماوجدان چیست ؟ گوئی وجدان کانونی ازروح ودل وروان انسان است که هرگز قابل فریب نیست وبه هیچ فلسفه ورفتاری نمی توان به دروغ وی را راضی نمود . گوئی وجدان همان منظر پروردگار بعنوان قاضی ذات است . گوئی وجدان نوعی هشیاری وبصیرت وآگاهی روح است ونه آگاهی ارادی اندیشه . برخی معتقدند که وجدان همان دل انسان است . بهرحال دعوابرسرجایگاه وجودی وجدان تفاوتی پدید نمی آورد ومهم اینست که چنین کانونی دروجود انسان حضور دارد ودرواقع همان الوهیت وجود انسان می باشد. وجدان همان شاهد وجود است .

برخی این اعتقاد رادارند که انسان می تواند به واسطه خود-فریبی یااستمرار درستم ، وجدان خودرابکشد ویا به خواب برد وازکاربیندازد . تبهکاران واشقیای حرفه ای نمونه ای براین مدعا تلقی شده اند که به آسانی دست به هرستمی می زنند وبسیار هم شاد وازخود راضی به نظر می رسند. ولی به نظر ما امکان ندارد وجدان انسان نابود شود یا حتی به خواب رود بلکه آنگاه که بشری حجتهای عقلی ودینی واخلاق را درطولانی مدت نادیده گرفت وبه ستم اصرار ورزید وجدان هم ازاوقهرکرده وبه اعماق ناخودآگاه فرو می رودوافسارصاحبش را به خودش می دهد  تا گم شود . بیان چنین وضعی درقرآن کریم مذکوراست که خداوند برخی از کافران را بحال خود می نهد که تاپایان عمرشان غرق درحیات جانوری باشند وآنگاه پس ازمرگ به حسابشان می رسد . ولی می دانیم وشاهدیم که حتی تبهکاران حرفه ای وبه اصطلاح بی وجدان ها هم براستی آرامش وعزت ولذتی ندارند ولذا مجبورند خود راغرق درمسکرات ومخدرات وداروهای مسکن وروان گردان کنند تابتوانند خودرا تحمل کنند . یعنی وجدان حتی درحالت قهر وغضب هم به صاحبش اجازه نمی دهد که حتی در عین عیاشی خوش بگذراندولذت برد .

درواقع وجدان همان کانون وهسته مرکزی «وجد» است که مصدر «وجود» می باشد . وجدان همان آشیانه گوهره وجود است که خداست . به زبان ساده تر وجدان همان روح خدا درانسان است واین به غیراز روان بشری می باشد .

درفرهنگ روانشناسی مدرن ، وجدان را Super ego یا Alter egoمی نامند ، یعنی خودبرتر یا آگاهی ماورائی .

بااین اوصاف می توان گفت که میزان رضایت یا شکایت خدا ازانسان همان میزان احساس وجود واحساس خوشبختی یا بدبختی است زیرا احساس بدبختی همان احساس پوچی ونابودی است .

وامارضای خدا از بشر بر میزان دین اوست . انسان به میزانی که تقوی وسخاوت ونیکوکاری وگذشت وقناعت ومحبت اختیار می کند به رضای وجدان یعنی احساس خوشبختی می رسد هرچندکه فقیر وتنها وبلکه زندانی ودرزنجیرباشد. آنچه که موجب می شود تا امام موسی کاظم (ع) را تاآن حد شکنجه کنند احساس رضایت ولبخند وی نسبت به زندان وشکنجه بود زیرا خدایش یعنی وجدانش ازوی راضی بود. علی (ع) می فرماید میزان رضایت خدا ازشما همان رضایت شما ازخودتان است زیرا خداوند همان خود خود خویشتن شماست .

وجود انسان برقوانین وفطرتی خلق شده است که نمی تواند به واسطه شقاوت وخودپرستی وستم و بد عهدی وحرام احساس خوشی داشته باشدواحساس سعادت کند . این امردال بر فطری بودن دین واخلاق الهی است .

                                                                                                                 دکترعلی اکبرخانجانی    

« شفاعت وشقاوت»

همه مردان خدا وانسانهای مخلص حامل شفاعت پروردگار درنزد خلایق بوده اند . این شفاعت به قدرت کرامت ومحبت وجودی این انسانها نصیب مردمان دردمند می گشته است وبی هیچ مزد ومنتی گرفتاریها وبن بست های ظاهری وباطنی خلق راعلاج می نموده است . ولی عجب اینکه همین نجات یافتگان وادی شفاعت مبدل به شقی ترین دشمنان این حق پرستان شده وبطرزی حیرت آورازآنان انتقام می گرفته اند . ماجرای شفاعتهای حضرت مسیح (ع)درتاریخ مشهور است ومی دانیم که قوم خود اویعنی بنی اسرائیل که بیشترین خیروبرکات راازاودیده بودند وی رامحکوم به مرگ نموده وشکنجه هاکردند . واصلا یهوداکه ازحواریون اوبود محل خفای اووسائریارانش رابه دشمنان اودادومسیح را به چندسکه فروخت .

این ماجراکمابیش درباره سائرحکیمان واولیای خدامصداق دارد . می دانیم که تقریبا همه امامان مابدست کسانی شهید شدند که بیشترین محبت وشفاعت وخیرراازائمه دیده بودند وبرخی ازآنان روزی ازمریدان محسوب می شدند . براستی این چه رازی است ؟

نویسنده این سطور سالها درباره این معما تعمق نمود ولی نتوانست از آن پرده بگشاید تا اینکه خود بنوعی دگرباچنین حقیقت تلخی روبرو شد وبالاخره توانست این معما را فهم کند . وآن اینکه خداوند عالم به این بنده علم وقدرت معنوی ویژه ای عطا نمود تاتوانستم به علاج معجزه آسائی ازامراض لاعلاج مردمان بپردازم چراکه عمری درعطش خدمت به مردمان درمانده بودم وخداوند نیزامکان چنین خدمتی را بمن هدیه فرمود . ولی باکمال حیرت یکی پس ازدیگری شاهد بروزفاجعه ای دراین درمان شدگان گشتم . وآن اینکه این بیماران لاعلاج که بناگاه بی هیچ زحمتی درمان می شدند دچارکبروغروری مالیخولیائی گشته وبسیاری ازآنان کوس انالحق می زدند وچون دیوی به جان اطرافیان خودافتاده ونهایتا خودرانیزتباه می ساختند ونهایتا به عداوتی جنون آمیز با من می رسیدند وبرخی حتی درصدد انتقام برآمدند .

این واکنش برای بنده دارای دوجنبه ومعنابوده است ، یکی ازطرف پروردگارم ودیگری ازجانب خود مردمان .

 جنبه اول به آن معنا بود که دل به خلق نبندم واوراازیاد نبرم وبلاوقفه درسوی اودرحرکت باشم وجزاویاری نیابم وجزازاواجری نخواهم . پس درواقع این اجرخداوند بود بمن درراه خدمت به خلق او.

واماازبابت جنبه دوم مسئله این است که هرمرض وگرفتاری درهرفرد وگروهی ازجانب خداست وبه مصلحت آنهاست وتعادل نفس ونظم زندگانی راباعث می شود .یعنی بناگاه وبی هیچ توبه ومعرفتی بار ودردوثقلی راازکسی برداشتن موجب ازدست رفتن تعادل وجودش می شود .این بدان معناست که هرانسانی بمیزان معرفت وایمانش قادربه درک وحفظ وهضم سلامتی وسعادت وعزت است .یعنی هرمرضی به مثابه افساری برنفس اماره ووحشی است وازجمله راز بقای بشرکافرمی باشد . انسان کافروبی معرفت تاب تحمل عزت وسلامت راندارد ونهایتا به جان خودش می افتد وخلایق از شراودرامان نخواهند بود . بدین ترتیب درمان وگشایشی که ازجانب بنده نصیب آنها می شد درواقع به مثابه ظلمی ناخودآگاه وازروی ترحمی کوربود . درواقع خداوند خالق بسیار مهربانتر و دلسوزتر ازمن وامثال من نسبت به مردمان است وصلاح کارشان را بهترمی داند . وبدینگونه بود که کار درمانگری رابه کنارنهادم وروش عرفان درمانی راابداع کردم تاهرکسی خود علت بیماری وبدبختی خودرافهم کرده وبه توبه بپردازد واعمال خودرابرمبنای دین خدااصلاح کندتاظرفیت سلامت رابیابد . ازهمین تجربه عظیم بود که به راز دیگری ازختم نبوت وختم معجزه دردین محمد (ص) پی بردم ودرک کردم که چرا تنها معجزه پیامبر اسلام (ص)همان کتاب اوست یعنی حکمت ومعرفت نفس . واینگونه بود که ایمان آوردم که بقول علی (ع) « دوزخی جز بی معرفتی نیست .»

                                                                                              دکترعلی اکبرخانجانی