وبلاگ "آخر الزمان"(مؤسسه عرفان عملی)

از درک اسفل السافلین تا اعلی العلیین

                                    (مریم مجدلیه)

مریم مجدلیه حیرت آورترین زن کل تاریخ بشر از آغاز تاکنون است وبلکه شگفت آورترین انسان تاریخ . این زن که دورانی یک زن مفلوک بی خانمان وکاملاً تباه شده در میان گروهی از دزدان واراذل وجانیان حرفه ای می زیست (گروه باراباس)ودچار جذام وچندین درد بی درمان شده بود به جرم چندین گناه بزرگ در میدان شهر مشغول سنگسار شدن بود که مسیح(ع)رسید وگفت : طبق شریعت موسی فقط کسانی می توانند سنگ بیندازند که خود زنا نکرده باشند . وبدینگونه سنگسار پایان یافت ومریم مجدلیه نجات یافت واز حواریون مسیح (ع) گردید ودر رأس آنان قرار گرفت وپس از مصلوب شدن مسیح که همه حواریون کافر شدند این مریم مجدلیه بود که انان را گرد آورد وبه توبه کشانید وایمانشان را نجات داد . لذا مریم مجدلیه را بایستی امام اوّل وناجی ووصی دین مسیح دانست . واین بزرگترین مقام رسمی یک زن در عرصه دین در تاریخ بشر است وبلکه تنها مقام دینی این چنین بزرگ برای یک زن در کل تاریخ مذاهب می باشد آنهم از چنان سرنوشتی به چنین سرنوشتی رسیدن . براستی که خداوند هر که را که بخواهد هدایت می کند وبقول خودش هرگاه که اراده کند کل بشریت به آنی به مقام اخلاص در دین می رسند . واینکه چرا چنین نمی کند کل سر دین اوست که صدها پاسخ دارد ولی نهایتاً بی پاسخ است وبراستی سرّ اعظم است .

در روایت است که مسیح (ع)حدود هفتاد شیطان از نفس مریم مجدلیه بیرون راند تا پاک شد . این شیاطین بدون تردید برای یک زن کسانی جز مردان نا محرم نیستند که در نفس او رخنه کرده اند . بقول علی(ع) «چه بسا شیاطین در صورت بشر » . آنچه که زن را بی اراده ومجنون وبازیچه ونابود می سازد جز این نیست . این است که تمام دین وسرنوشت زن منوط به رعایت حجاب وعفت نگاه وعصمت است . تمام بدبختی های زن از نقصان در این امر است .

مریم مجدلیه براستی امام نجات همه زنان تباه شدۀ تاریخ وخاصّه عصر جدید است که وجود زنان در تسخیر صدها شیطان است وعقل ووجدان واراده را از آنان ربوده است . از وجود مقدس این زن باید آموخت که هیچگاه برای نجات ورستگاری دیر نیست .

                                                                                                            ع 0 خ 

                                   برسان تا برسی       

آدمی هر امری را که به دیگری منتقل می کند تازه خودش به حق همان امر می رسد وآن امردر او واقع شده وبه فعل در می آید . حال اگر امری کاذب وناحق باشد خودش دچار فریب وابطال می شود واگر حق باشد خودش به حقش نائل می آید  . اینست که خداوند می فرماید : نمی فریبید الا خودتان را وهدایت نمی کنید الا خودتان را .

آنکه دیگری را به خطا می افکند خود محاق آن خطا می شود وآنکه خیری را القا می کند خود محل صدور آن خیر می گردد . آدمی بواسطه هیچ امر وعلم وخیری بخودی خود ودر خودش به حق آن چیز نمی رسد . آدمی در دیگران بخودش می رسد همانطور که انسان همواره رزقش را از دست دیگری می گیرد حتی اگر شاه باشد . اینست که هیچکس بواسطه خودش به خود نمی رسد . این خود اگر شر باشد خودبه شر خود مبتلا می گرددواگر خیر باشد به خیر خود نائل می آید .

امر به معروف ونهی از منکر نیز یکی از محصولات همین قانون ذاتی بشر است . اگر کسی این وظیفه را نیاز دیگران می بیند اصلاً به حق آن نمی رسد .

همه انواع روابط آدمی با دیگران از این قانون تبعیت می کند . آدمی به لحاظ وجود معنوی مخلوق رابطه است . پس خوشا بحال کسی که دیگران را دوست بدارد وخیرشان را بخواهد . اینست که خداوند بخیلان را بخیل نسبت بخودشان می خواند . خیرخواهان نیز نهایتاً به خیر خودشان می رسند .

این همان حق رسالت انبیای الهی است که همه افرادبشری را هم تحت الشعاع دارد . هر انسانی خواه ناخواه یک رسول ورسانه است . آنکه می خواهد دیگران را بخدا برساند خودش بخدا می رسد . پس آنکه می خواهد دیگران را گمراه کند وبدی دیگران را می خواهد احمق است . لذا حماقت از صفات کفر است . همانطور که رسالت دینی از جمله صفات مؤمنان است . مؤمنان می رسانند وکافران باز می دارند .

                                                                                                                   ع 0 خ

                           ارادۀ به اراده کردن     

«ارادۀ به اراده کردن» کل محور تلاشهای معنوی وذهنی بشر است واین یعنی چیزی را خواستن ، وخواستن چیزی را خواستن . این همان وضعی است که معروف به همت کردن است . با اراده یا بی اراده بودن انسان به همین معناست .

ولی می دانیم که نفس طبیعی بشر امور دنیوی وامیال مادی مثل ثروت وقدرت وریاست وعیش ورفاه را خود بخود اراده می کند وبرای آن هیچ نیازی به اراده به اراده کردن نیست وفقط کافیست که انسان تدارکات لازم را پدید آورد ودر این جهت اقداماتی بعمل آورد .

ارادۀ به اراده کردن امری مربوط به خواسته های معنوی ودینی است که غریزتاً مطابق میل طبیعی نفس بشر نیست وبلکه ضد آنست . واینست که مستلزم یک جهش عظیمی در ذات اراده است تا برعلیه اراده طبیعی قیام کند . این همان جهاد اکبر است که جهاد بر علیه اراده خویشتن می باشد وواقعه ای در قلمرو معرفت نفس (عرفان عملی) می باشد وهیچکس بخودی خود چنین قدرتی ندارد زیرا ضداراده هم نوعی صورت تحریف وتلطیف شده وپیچیده تر همان اراده است ولذا عمل بغایت خود فریبانه می باشد .

در اینجاست که نیاز به یک مراد وپیر معنوی با تمام وجود احساس می شود زیرا فقط اوست که به انسان چنین قدرت ضد اراده ای را می بخشد . واصلاً بزرگترین نشانه حقانیت یک پیر عرفانی القای همین قدرت ضد اراده است که مرید میتواند یطرز معجزه آسائی دست بکارهای خارق الهاده بزند وسرنوشت خود را دگر سازد .

به همین دلیل همه تلاشهای دینی ومعرفتی انسان بی پیر ، مشرکانه ومخدوش والتقاطی وخدا- خرمائی است ولذا نتیجه مطلوبی ندارد . اینست که گویند «بی امام ، کافراست .» یعنی انسان بی امام قادر به انجام هیچ عمل خالصانه ای نیست وجز بازی با خود کاری نمی کند .

امام یا پیرعرفانی مظهر ارادۀ به اراده کردن در مرید است .

                                                                                                             ع 0 خ

                            مرگ قبل از مرگ     

علی (ع) می فرماید تا آدمی قبل از مرگش نمیرد زنده نمی شود . این مرگهای قبل از مرگ ذاتاً دارای دو ماهیت است که در واقع مرگهای اراده هستند : مرگ انتخابی وجبری ! مرگهای قبل از مرگ در واقع فروپاشی اراده وآرزوها ودلبستگی هاست مثل ورشکستگی ها ، طلاق ها ، مرگ عزیزان وریسک کردنهای بزرگ . این مرگها یا براساس یک اعتقاد معنوی وجهاد در راه آن است ویا به جبر در مسیر زندگی رخ میدهد . بهرحال از هر دونوعش موجبات زندگی های جدید با نگاه واحساس دگر است . حال آدمی بواسطه این مرگهای قبل از مرگ یا براساس حقی برتر ومعنائی پایدارتر زندگی نوینی را پی ریزی می کند ویا چه بسا ممکن است مادی تر ورذلتر ووقیح تر شود که این حاصل اکثر مرگهای جبری می باشد . ولی برخی از مرگهای جبری موجب بیداری وتوبه آدمی هم می شود . این موتها در واقع مهلت های توبه وزندگی دگر باره اند .

علی(ع) می فرماید آدمی تا چهار موت ارادی را تجربه نکرده است دینش خالص نشده است : موت سرخ که از جان گذشتن است ، موت زرد که از نان گذشتن است ، موت سیاه که از حیثیت ونام گذشتن است وموت سفید که از کل مردمان وعزیزان گذشتن پذیرش تنهائی کامل است واین موت کامل است . آدمی در جریان این موتها از دنیا وتعلقات دنیوی پاک می شود ودلش به نور حق روشن می گردد . این موتها چهار مرحله از اخلاص در دین ومعرفت هستند که بترتیب رخ می نمایند وپالایشگاه نفس انسان هستند .

                                                                                                               ع 0 خ

چه خوبست که لااقل....

·       چه خوبست که آدم وقتی فحش می دهد طرفش را بشناسد .

·       چه خوبست آدمی که دین می فروشد نرخش را بالاتر ببرد .

·       چه خوبست که آدم خطای جدیدی مرتکب شود وتکرار خطاهای دیگران نباشد .

·       چه خوبست که آدم به هنگام دیوانه شدن یک ارباب داشته باشد .

·       چه خوبست که آدم دروغش را در نزد غریبه ها بگوید .

·       چه خوبست که آدم اگر محبت نمی کند محبت پذیر باشد .

·       چه خوبست که آدم همواره تظاهر به حیا کند .

·       چه خوبست که آدم پس از افتراء زدن عذر خواهی کند .

·       چه خوبست که آدم از خانه خودش دزدی نکند .

·       ولی خوبتر از همه آنست که آدم احمق نشود که هیچ علاجی ندارد وعذاب عدم رعایت این       حداقل هاست .

                                                                                                          ع 0 خ

عرفان امپریالیستی

عرفان بخاطر مفاهیم توحیدی وجهانی ووحدت وجودی یکی از بهترین ابزار توجیه امپریالیزم در جهت سلطه مطلقه بر جهان وجهانیان است . یکی از نخستین کاربرد دجّالی این مفاهیم در تاریخ جدید جهان ، در تشکیلات فراماسونی شکل گرفت ونخستین بنیاد عرفانیزه کردن آرمانهای جهانخوارانه سرمایه داری غرب را پدید آورد وتا به امروز تکامل یافت ودر دکترین هائی همچون « پیش بسوی نظام واحد جهانی » ، جهانی کردن اقتصاد وواحد پول ، حقوق بشر ونظم نوین جهانی خود نمائی می کند وکلاً همه اتحادیه های بین الملل را به همین منظور پدید می آورد تا اهداف خود را در جهان نهادینه وسازماندهی کند .

هانری برگسون فیلسوف عارف مشرب معاصر فرانسه می گوید امروزه حتی امپریالیست ها هم جز از طریق عرفانیزه کردن هویت واهداف خود قادر به ادامه بقا نیستند .

این استفاده از معارف توحیدی دین به مثابه دجّالی ترین استفاده از دین است وقلمرو ظهور دجّال بزرگ بعنوان تنها دشمن ناجی موعود است واشدّ مذهب ضد مذهب را محقق می سازد که تمام سرّ این پیروزیش در تبدیل بغایت ماهرانه معنای توحید ویگانگی به تساوی گری وبرابری صوری می باشد واین جهانخواری را عدالت وآزادی می نامد وتقریباً همه متفکران وفلاسفه را هم بدنبال خود می کشاند چرا که تشخیص یگانگی از تساوی به مثابه عالیترین ودقیقترین حدّ از معرفت است . کل راز دلبری این دجّالیّت مدرن در همین نکته نهفته است که کلّ بشریت را افسون می کند . در این برابر سازی است که کل ارزشهای حق وناحق را مساوی نموده وهویت ها را پوچ کرده وجوامع را در قلمرو این نیهیلیزم (پوچی گری)به آسانی می بلعد . امروزه جز آنانکه بواسطه معرفت نفس این تفاوت باریکتر زمو رادرک می کنند مابقی به دام این عرفان ابلیسی افتاده وبلعیده می شوند : عرفان تساویگری!

                                                                                                       ع 0 خ

پاسخ به یک نامه

«حالا چه کنیم؟»

س : مطالب شما را عموماً متوجه شده ایم ولی هنوز هیچ تغییر واصلاح ویا معجزه ای بقول شما ، در احوال وزندگی خود در نمی یابیم . زین پس باید چه کرد ؟

ج : زین پس بایستی دریافتهای عقلانی خود را شبانه روز نشخوار وزمزمه کنید تا هضم وجذب شده ودر دل شما صدیق گردد . از فهمیدن تا تصدیق نمودن بواسطه دل ، راهی بسیار طولانی در پیش است وتوسل وصبری عظیم می طلبد وبقول قرآن توسل به حقّ در وادی صبر است که به بار می نشیند . پس به یاد آورید وتأمل کنید وتحمّل ، وشاهد برزندگی خود باشید وآنرا زیر نظر بگیرید . یکی از بزرگترین خطاها اینست که این معارف را در دیگران جستجو کنید وخوبیها را بخود وبدیها را به دیگران نسبت دهید . این نوع عرفان از آدمی یک دیو می پرورد همانطور که شاهدیم .

آنچه را که باور کرده اید به عمل آورید که عمل به علم تنها راه دل نشین شدن علم است وگرنه بقول رسول اکرم (ص) ، فقط وبال گردن است وتکبّر وغرور می زاید وآدم را به دام می اندازد . هیچ چیزی مهلک تر از عرفان بی عمل نیست . عرفان بی عمل قلمرو دجّالیِّت نفس است وعمرعاص تولید می کند .

اصلاح را از خود شروع کنید نه از دیگران . ظلم زدائی را باید از خود آغاز کرد وسپس این ظلم زدائی در محیط اشاعه می یابد . وگرنه نهایتاً باز هم مجبوریم انقلابی شویم ودیگران را سرنگون کنیم وباز بخود فحش بدهیم . بیائیم یک بار هم خود را منقلب سازیم .

                                                                                                       ع 0 خ  

من خوبم زیرا دیگران بدند!

خود را خوب ولی دیگران را بد دیدن هنر نیست بلکه خود را بد دیدن ودیگران را خوب دیدن هنر است .

یکی از روشهای توجیه وتقدیس بدیهای خویشتن ، تقبیح ولعن کردن همان بدیها در دیگران است . این همان فرافکنی زشتی های خویش به سمت دیگران است واز دیگران بعنوان دستمال کاغذی خود استفاده کردن است . چنین نگرشی همواره در عطش تباهی دیگران است ومتوجه نیست که خود نیزیکی از این دیگران ومبتلای به این تباهی است .

علی (ع)می فرماید : اگر عیبی در دیگران دیدی بخودت باز گرد وآن عیب را در خودت ببین وپاک کن . واین یعنی            ائینه بنمود چو نقش توراست      خود شکن آئینه شکستن خطاست .

ولی اکثریت مردمان روشی کاملاً معکوس بکار می گیرند یعنی عیب خود را در دیگران می بینند وبا لعن کردنش گوئی که آن عیب را از خود می زدایند . بدیهای دیگران ما را زیبا نمی سازد واتفاقاً رسوا می کند ولذا در بدیها غرق می سازد و به بدی مفتخر می نماید .

این جهل عظیم فقط شامل عوام نیست بلکه خواص فرهنگ را هم مبتلا کرده است . طرح بدیها ونقصان وجهل دیگران اثبات برتری وبهتری ما نمی شود . ما بجای اینکه بگوئیم که مثلاً دین ما اسلام ما وفرهنگ ملی ما اینست وبرتری ها وعظمت خود را بیان ومحقق کنیم به فحاشی سایر فرهنگها ومکاتب می پردازیم . بجای اینکه دین وآئین خود را تبیین وتدوین کنیم دین ومکاتب دیگران را به لجن می کشیم ومی پنداریم که این اثبات حقانیت ماست . بجای نقد ونفی ولعن لیبرالیزم وماتریالیزم بیائیم ومکتب خود را بیان کنیم . متأسفانه چند دهه است که چنین روندی برکل جهان روشنفکری دینی ماحاکم است . متأسفانه ما مدتهاست که در عرصه لااله در جا زده ایم تا آنجا که در این عرصه پوچ ورسوا گشته ایم زیرا هرگز به الاالله نرسیده ایم . انقلاب در فاز اول به معنای انفجار لااله است وچون به عرصه الاالله نمی رسد مبدّل به ضد انقلاب می شود . این کل علّت بن بست های جامعه ما در دوران پس از انقلاب است وماهنوز هم می خواهیم نان لااله را بخوریم . لااله تبدیل به هویت نخواهد شد . بدیهای دیگران باعث خوب شدن ما نخواهد شد . اینگونه است که از بطن مرگ برآمریکا ، زنده باد آمریکا رخ می نماید .

                                                                                                             ع 0 خ

خانه ومیخانه

به یک لحاظ کل تمدن مدرن امروز محصول فروپاشی خانواده بعنوان کانون گرم آرامش ومحبت وصمیمیت واتحاد است . سیر پیدایش وتوسعه احزاب ، کلوبها ، اتحادیه ها ، اصناف ، می خانه ها ، عشرتکده ها ، فاحشه خانه ها ، قمارخانه ها ودهها انجمن فرهنگی وادبی وهنری وسیاسی و.... . با سیر تخریب وتباهی خانه وخانواده رابطه ای مستقیم دارد . با یک مقایسه بین کشورهای غربی وشرقی می توان این واقعیت را درک نمود . مثلاً اگر تحزّب ودموکراسی در کشورهائی که هنوز خانواده دارای استحکام است ، چندان جدیّتی ندارد وبه ثمر نمی رسد به همین دلیل است . واتفاقاً در کشورهائی که خانواده در حال نابودی است قویترین احزاب خودنمائی می کند بهراه صدها انجمن واتحادیه دیگر ومیخانه ها وفاحشه خانه ها وکاباره ها وکافه های شبانه روزی که مبدّل به نهادهایی مستحکم شده واز ارکان بقای چنین جوامعی محسوب می شوند . در یک کلام لیبرالیزم ودموکراسی با همه فرآورده هایش محصول درجه اول انهدام ازدواج وخانواده می باشد . پس طبیعی است که یکی از مسائل اصلی جنگ بین تمدن غرب وجوامع اسلامی بر سر آزادی زنان ودفاع از روسپی گری باشد . روسپی گری وامپریالیزم علت ومعلول یکدیگرند . تازن از خانه بیرون نرود وضد خانه وضد شوهر وبچه نشود این نظام پا نمی گیرد ومستحکم نمی شود . در واقع همه این گروههای اجتماعی به مثابه میخانه هائی هستند که زنان ومردان وکودکان رانده شده از خانه را جذب نموده وتسکین می بخشند وبه انواع شیوه ها تخدیرشان می کنند تا درد غربت وبی محبتی وبی هویتی را التیام بخشند . وبه معنای دیگر اینهمه آدمهای بی خانمان اگر در این انجمن ها جذب نشوند و سامان دهی نگردند وبه مصرف اهداف نظام امپریالیستی در نیایند به جان این نظام می افتند . به زبانی دگر خود این نظام آدمخوار با هزاران حیله وهنر ، خانواده ها را نابود کرده است تا از اعضایش بعنوان مواد اولیه بقا ورشد خود بهره گیرد این همان آدمخواری جهانی است وراز جهانی شدن این آدمخواری می باشد . این نظام بر قبرستان خانواده بنا شده است : میخانه ای است بر خرابات خانه .

                                                                                                              ع 0 خ

تفسیر هرمنوتیکی دلار

Dollar متشکل از Doll+ar می باشد . Doll در زبان انگلیسی به معنای عروسک ودخترک زیبای احمق وبدکاره است یک عروسک فاحشه وابله . پسوند  ar   هم این اسم را تبدیل به صفت میکند پس دلار به لحاظ لغت  به معنای عروسک شونده وفاحشه ای دلربا شونده است . برای درک بهتر این مفهوم به فرهنگ اکسفورد رجوع کنید .

 امروزه کل جهان اقتصاد به تبع آن کل سیاست وفرهنگ جهانی در یک کلمه ، جهان اقتدار دلار است یعنی جهان سلطه فاحشه ای عروسکی می باشد . درآمریکا دلار را «مسیح سبز» می نامند واین بمعنای قداست دلار است واینکه بقول علی(ع) ، پول امام وپیشوا ورب کافران است . ولی دلار یک پول معمولی نیست وحاکمیت آن برافراد وجوامع بشری از انسانها وجوامع یک عروسک ملوس ودلقک واخمق وروسپی صفت پدید می آورد .

دلار به لحاظ لغت یعنی عروسکباز یا عروسکشده است واین تجسم کل مدرنیزم به معنای جهان اصالت «مد» وبت است که جهان پرستش صورتهای بیروح وملوس وابله وروسپی صفت است . درست به همین دلیل جهان پرستش صورتهای بیروح وملوس وابله وروسپی صفت است . درست به همین دلیل جهان دلار جهان سلطه روسپی گری نیز می باشد وحذف این روسپی گری مترادف با نابودی این جهان است . همانطور که مثلاً تبلیغات بعنوان رکن اساسی تجارت بدون وجود زنان روسپی یعنی زنان دلار شده ، ممکن نیست . واین فقط زنان نیستند که دلار شده اند بلکه مردان نیز در حال دلاریزه شدن (عروسک شدن)می باشند .

عرصه مدرنیزم قلمرو تبدیل انسان به عروسکهائی ابله وخود- مسخره وفاحشه است واین همان جهان دلاریزه شده است ، جهان عروسکبازی ، عروسکهای انسانی وانسانهای عروسکی . جهان دلاریزه شده همان جهان اصالت مد است جهانی که در آن انسانها هر یک مانکنی بیش نیستند ، جهان ماسکها . انسانهائی که بدون این ماسک وجودی ندارند .

                                                                                                               ع 0 خ

نقش زن در سرنوشت تاریخ

هر چند که سازنده بیرونی کل تمدن ودانش وتکنولوژی واقتصاد وفرهنگ مردان بوده اند ولی همین خدایان در باطن خود مرید زنان هستند واراده شان در دست زنان است . لذا کل این تمدن وتاریخ وفراورده هایش ماهیتی زنانه دارد ودر خدمت زنان است . همانطور که طبق یک قانون ذاتی ، غایت هر امری منوط به نیّت نهفته در آن است ونهایتاً همان نیّت به عرصه ظهور می رسد ، کل تاریخ تمدن بشری نیز پیرو همین قانون ذاتی می باشد .

پر واضح است اگر نیّت آدمی در هر عملی دچار اختلال وندامت ونفرت شود محصول آن عمل نیز باطل می گردد . همانطور که عصر مدرنیزم عصر بیگانگی ونفرت زن ومرد از یکدیگر تا سر حد انتقام است که منجر به نابودی خانواده می شود لذا غایت سرنوشت تاریخ هم دچار خود – براندازی می گردد وهمه ارزشهایش وارونه عمل می کند وواژگون سالاری برهمه ارکان ونتایج این تمدن مسلط می گردد وکل بدنه این تمدن بصورت حربه وابزاری مسلحانه بین زن ومرد به میدان می آید که جنگ نهائی تاریخ که سرنوشت تاریخ را رقم می زند بقول سارتر، جنگ بین زن ومرد است .

در معارف اسلامی وخاصه شیعی نیز می خوانیم که حضرت فاطمه(ع) مقصود خداوند از خلقت جهان وجهانیان است وبلکه مقصود رسالت انبیاءواولیاست . این بدان معناست که این مقصود ذاتی اگر برحقّش متجلی نگردد دچار اشدّ ابطال ونابودی می شود .

ظهور همجنس گرائی در زنان ومردان با سرعتی که به پیش می رود اساس این جنگ بی پایان آدم وحوا را پی ریزی می کند ونسل بشر (فرزندان) را هم مواجه با انقطاع نموده واین خود- براندازی رخ می نماید .

اگر زن ومرد به صلح ودوستی نرسند نابودی این تمدن حتمی است . اگر زن به حقّ مقصود خود در خلقت واقف نشده وحقوقش را ادا نکند کل این تمدنی را که برای او بنا شده است قبرستان مقصود خود می سازد . واگر مرد دست از عروسکبازی با زن برندارد به خودکشی می رسد .

                                                                                                           ع 0 خ

تنهاراه قطعی ترک اعتیاد

1-     ترک کسانی که بهمراهشان مواد مصرف می کنید .

2-     تبدیل مصرف مواد از عیاشی به دارو ، وسپس کاهش تدریجی مواد بدون جایگزین .

3-     ترک ستم به اهل خانه ورجعت به کانون خانواده .

4-     ترک گناهان بزرگ مثل زنا، ربا ، رشوه وقمار .

5-     ترک روابط ریائی .

6-     طلب حلالی از کسانی که از شما دل آزرده اند .

7-     رویکرد به فعالیتهای جسمانی بهراه نرمش واستفاده از طبیعت .

8-     مصرف فراوان شیر وعسل ومیوه جات .

9-     جستجوی شغلی حلال هر چند با درآمدی اندک .

این حقیقت را بدانید که هرگز نمی توان مواد مخدر را به صرف مضرّاتش ترک نمود همانطور که نمی توان جهنّم را بخاطر عذابهایش ترک نمود . بدانید که اعتیاد غل وزنجیری است که انسان را در ستم محدود می کند . پس دست از ستم بکشید تا این زنجیر از شما باز شود .

                                                                                                            ع 0 خ

دین ودنیا

آدمی برای گذران یک حیات جانوری هیچ نیازی به دین ومعرفت ندارد وخداوند رزقش را می دهد همانطور که رزق همه حیوانات را بی هیچ زحمت وتعهدی می دهد وهیچ مؤاخذه ای هم از آنان نمی کند . برای زیستن در عیّاشی کردن هیچ نیازی به معنویّت نیست . واین از حماقت بشر است که از دین ومعنویّت بخدمت دنیایش بهره می گیرد زیرا نه تنها خدمتی رخ نمی دهد بلکه همان حیات جانوری مختل می شود .

دین اگر برای رضای خدا ومعرفت هم در خدمت اشاعه حقّ نباشد استفاده از این دو بزرگترین حماقت بشر است ومنجربه جنون وجهنّم می شود . کسی که روی به دین ومعرفت می کند تا ریاست بیشتری یابد بغایت رسوائی وخفّت دچار می شود . کسی که دین را وسیله ای برای سیاست می کند براستی احمق است . کسی که در رویکردش به دین ومعرفت کل دنیایش را در بست بخدمت معنویت در نیاورد خسر الدنیا وآخرت می شود ونسبت به دین ومعرفت ومؤمنانش به عداوت وکینه ای مالیخولیائی می رسد ودراین عداوت به جنون می رسد وخود را هلاک می سازد .

دین ومعرفت خطرناکترین ابزاری هستند که بخدمت امیال دنیوی بشر قرار می گیرند . زیرا معنویت جنبه ماندگاری وبقای ابدی انسان است پس نمی تواند وسیله ای در خدمت حیات دو روزه وناپایدار دنیوی باشد . آنچه که موقتی است باید در خدمت جاودانگی قرار گیرد ونه بالعکس .

آدمی باید لباسش را به اندازه هیکل خود بدوزد نه اینکه هیکل خود را به اندازه لباس در آورد .

وسوسه شدن برای استفاده ابزاری از دین ومعرفت وخدا، خود یکی از عذابهای بزرگ وبلکه بزرگترین عذاب حاصل از افراط در دنیا پرستی کافرانه است . اینگونه است که مثلاً بناگاه یک خان یا سرمایه دار وجنرال ارتش را درلباس درویش وعرفان می بینیم . این سر آغاز یک رسوائی عظیم است . بیائیم درس عبرت بگیریم ودیگرخدا ومقدسات را بازی هوس نگیریم .

                                                                                                                 ع 0 خ

آنچه هست دلیلِ آنچه نیست

ü     ادب ناپذیری دلیل فقدان وجدان است .

ü     نصیحت ناپذیری دلیل فقدان دین است .

ü     محبّت ناپذیری دلیل فقدان دل است .

ü     وظیفه ناپذیری دلیل فقدان عهد است .

ü     عرف ناپذیری دلیل فقدان آدمیّت است .

ü     آرامش ناپذیری دلیل فقدان ایمان است .

ü     همسر ناپذیری دلیل فقدان عصمت است .

ü     دین ناپذیری دلیل فقدان عقل است .

ü     میهمان ناپذیری دلیل فقدان عزّت است .

ü     اعتماد ناپذیری دلیل فقدان صدق است .

ü     حجاب ناپذیری دلیل فقدان حرمت است .

ü     امامت ناپذیری دلیل فقدان جان است .

ü     فنا ناپذیری دلیل فقدان وجود است .

                                                                                      ع 0 خ

رازفرقه های ضالّه

ضلالت هرفرقه ومکتب مربوط به واژگون سالاری ارزشهای فطری دین است . دراین فرقه ها هر ارزشی ضد ارزش است وضد ارزشها حاکم هستند وبدانها فخر می شود مثل بی عصمتی ،ریاکاری ، رباخواری ، هرزه گی وعیاشی وغیره . ولی رکن اساسی ضلالت این فرقه ها جای زن ومرد بطور کامل عوض شده است . در این فرقه شاهد زنان متکبّر وجاه طلب هستیم که جملگی مرد وارند ومردانی زن – ذلیل وبی هویّت وچاپلوس که کباده عشق بردوش می کشند وتا سر حد جاکشی برای زنان خود به پیش می روند . دختران این خانواده ها نیز جملگی پسروار ولاابالی وآزادند وپسران آنها جملگی دختروار وملوس وترسان از جامعه وتوسری خور خواهران خود هستند وشدیداً عصبی ومتشنج به بار می آیند .

در این فرقه ها والدین بطور مستقیم یا غیر مستقیم فرزندان بالغ خود را بسوی زنا وعیاشی ها سوق می دهند . یکی از ویژگیهای ضالّه بودن این فرقه ها، سیمای بسیار رئوف وملوس وحقوق بشری وآزادیخواهانه آنهاست که در واقع درب زیبای ورود به این ضلالت است . این فرقه بغایت نژاد پرست هستندوبه دختران خود اجازه ازدواج با خارج از فرقه را نمی دهند ودر این مورد بسیار شقیّانه عمل می کنند چرا که نمی خواهند  بیگانه ای یر اسرار این فرقه آگاه شود . شیوه روابط اجتماعی این فرقه ها فراماسونی ومافیائی است . این فرقه ها قلمرو تباهی زنان وبرده گی مردان است واین انحطاط تفسیر به عشق می شود وبا تعابیر عرفانی موجّه می گردد . این فرقه ها دشمنان قسم خوردۀ شریعت انبیای الهی هستند .

                                                                                                               ع 0 خ

افسانه«وَلَدزنا»

ولدزنایا حرام زاده درهمه فرهنگهای جهان دارای ویژه گی کمابیش واحدی است وهمچون بدترین فحش واهانت است وبه پلیدترین انسانها خطاب می شود . درروایات اسلامی نیز ولدزنا کافرترین وتوبه ناپذیرترین انسانهاست واین به معنای رحمت ومحبّت ناپذیری مطلق است . درروایات شیعی نیز آمده است که ولدزناشقی ترین دشمنان امامان هستند . اکثر قاتلان امامان ما هم معروف به ولدزنا می باشند . این چه رازی است .

در این دو مسئله وجود دارد : یکی اینکه چرا این نوع آدمها تا این حدشقی وکافر وحق ناپذیرند ودوّم اینکه آیا آنها چه گناهی دارند که اینگونه شده اند به لحاظ روانشناختی مسئله اینست که این نوع بچّه ها درواقع بی پدرند وپدر جعلی آنها هم غریزتاً به آنها هیچ مهری نمی تواند داشت ومادرشان هم در دوران بارداری وهم دردوران پس از تولد به آنها به چشم حرامی وموجودی نا مشروع ومطرود می نگرد زیرا از پدر واقعی آنها متنفراست وغریزتاًکینه دارد واین نفرت وکینه را به بچه برمی تاباند . لذا این بچه ها غرق در کینه وبی مهری والدین هستند . وبچه نیزغریزتاًاز این والدین نفرت دارد . پس اومخلوق خیانت ونفرت وتهمت است . ومی دانیم که در اطراف همه انبیاءواولیای خداهمواره گروهی ازاین انسانها حضورداشته ومورد اشدّ مهربودند . وشاهدیم که خداوند بسیاری از این بچّه ها را بطرزی معجزه آسا قرین رحمت ویژه ای می سازد مثلاً ابن ملجم وشمر که دو تا از ولدزناها بودند در حریم رحمت الهی علی(ع)وحسین (ع) بزرگ شدند ومشمول اشدّ مهر بودند . پس خداوند آن بی مهری را به اشدش جبران می کند واینک اینها هیچ تفاوتی از دیگران ندارند وبلکه مشمول رحمتی خارق العاده هم قرار گرفته اند که می بایستی حق آنرا ادا کنند که اگر نکنند مثل هر انسان دیگری به عقاب وعذاب الهی دچار می شوند . هر چند که کسانی چون ابن ملجم مورد شفاعت امام قرارگرفته اندو باز هم از رحمت برتری برخوردار شدند .

جنبه اجتماعی این امر بخصوص در تمدن مدرن که تمدنی زناپرور است وجوامع مدرن مملو از این نوع بچه ها هستند ، امری بس قابل تأمل می باشد . شاهدیم که جوامع بی بند وبار ولامذهب که بجای ازدواج روابط نامشروع وغیر متعهد را اشاعه می دهند جوامعی به غایت شقی وبیرحم می باشند ولذا در خدمت حکومتهای ستمگر مرتکب بزرگترین ظلم ها وشقاوت ها می شوند ولذا در جنگهای مدرن شاهد چنان حدّی از شقاوت هستیم که در تاریخ بشر بی سابقه است . فرزندان نامشروع عامل اشاعه ستم وبراندازی جوامع خود هستند . ونسل خود را بر می اندازند واز جامعه وتمدنی که مولّدآنهاست انتقام می گیرند . گوئی ناجی آخرالزمان نیز بایستی شفاعت تمدنی تماماً زنائی را نماید که تمدن شقاوت است .

                                                                                                               ع 0 خ  

روانشناسی قطّامه

کفرزنانه دارای یک ذات پایدار وعمومی است وآن ناز وانکار در قبال مردان محرم وشوهر است ودلبری وزنا در قبال نامحرمان . آنگاه که این صفت دوگانه برنفس زنی مسلط گردد اودر مقام قطّامه است یعنی قاتل مردان مؤمنی که در جنبه شوهر از نفس اوپیروی نکرده وآنرا سرکوب وناکام می کنند ودر جنبه نامحرمان نیز اوراطرد ولعن می نمایند . اینان زنانی محبّت ناپذیر ودر عطش پایمال شدن عصمت خویش هستند . یعنی دشمن دوست خویش ودوست دشمن خویش . چنین مقام جنون آمیزی البته یک شبه پدید نمی آید بلکه بتدریج بواسطه اصرار درآن دو صفت مذکور حاصل می آید تا آنجا که زن از محبّت وعزّت زجر می کشد واز خفّت وذلّت خود لذّت می برد .

وامّا قطّامه به لحاظ زیبائی وافسونگری زنانه معروف به عروس کوفه بود واز مردی نبود که دل نبرده باشد واورا مفتون خود نساخته وبازیچه مکرهایش نکرده باشد . او حتی همین فتنه گری را نسبت به پدر وبرادرانش به انجام رسانید وهمه آنها را تباه نمود وبه مقابله با علی (ع) کشانید وبرخی را هم در جنگ با علی به کشتن داد در حالی که روزی از پیروان با وفای علی (ع)بودند وهمین امر بربخل وعداوت وی افزوده بود چرا که علی (ع) تنها مرد مقتدر کوفه بود که بدام دلبری وفتنه های قطامه نیفتاده واورا بارها وبارها در کوی وبرزن طرد وانکار کرده بود ومکرهایش را خنثی نموده بود . وی توانسته بود که مردان صاحب قدرتی مثل خالدین ولید را افسون کرده وتا مدتّها مفتون وبلکه دیوانه ساخته بود .

قطامه به لحاظ فضل وادب دینی وشریعت نیز دختر معروف ویکه تاز بود وبا بسیاری از مردان فاضل کوفه مباحثه می نمود ودر مجالس عمومی موعظه می کرد . وخلاصه اینکه از هر حیث صاحب شهرتی استثنائی بود وحتّی به لحاظ حجاب وعفّت عمومی از سنّت حضرت فاطمه تقلید می کرد وبا وی رقابت می نمود ومی خواست همتای اوباشد ولذا چشم طمع به علی داشت وبرای به دام افکندن آن حضرت خدعه های فراوان نمود وناکام شد . همانطور که ابن ملجم مرادی هم بدین لحاظ همچون وی بود وبا علی(ع) رقابت میکرد وشدیداً آداب آن حضرت را تقلید می نمود تا اینکه بواسطه ناکامیها ورسوائیهایش از آن حضرت کینه کرده بود ودر عطش انتقام بود . که خداوند این دو منافق ریاست طلب ومکّار را بهم رسانید وبه دام فتنه های یکدیگر انداخت ومشترکاًطرح قتل علی(ع) را فراهم آوردند .

این دو قربانی نفاق ومکری آگاهانه تحت عنوان ایمان واخلاص بودند وبه مقامی کمتر از سلطنت قانع نبودند .

این ریای در دین آنهم با تقلید از علی (ع) این دو را دیوانه کرده بود .

قطامه به گمان اینکه ابن ملجم با قتل علی(ع) به قدرت برسد وچه بسا برجای علی (ع)تکیه زند وی را اغفال کرد ووعده به ازدواج نمود ولی با اینکه توطئه آنهاموفق شد هر دو ناکام شدند وجسد قطعه قطعه شده قطّامه در بیرون از شهر کوفه پیداشد .

قطامه قربانی ناز زنانه ومکردر دین شد وبزرگترین درس عبرت برای همه زنان منافق در تاریخ اسلام گشت هرچند که اندکی بعد زن دیگری به دام همان شیطان افتاد واونیز به سرنوشتی بمراتب بدتر مبتلا گردید که «جعده»همسر امام حسن (ع)بود . زیرا برای زنان کافر دو صفت مرد مطلقاً غیر قابل تحمل است : خرد وعصمت .

وکلام آخر اینکه آنچه که یک زن را غفلتاً وبعنوان عذاب بسوی زنا می کشاند ناز وانکاردرقبال پدر ومخصوصاً همسر است . هیچ زنی نمی خواهد زنا کند وفاحشه شود بلکه این عذاب ناز وعدم تمکین واطاعت اودر قبال شوهر است که به ناگاه به او فرود می آید درست در هنگامیکه غرق در بازی ومکر خویشتن است .

                                                                                                             ع 0 خ   

پایان جنگ ماتریالیزم وایده آلیزم

قرنها یکی از مهمترین جنگهای جهان فلسفه این بود که آیا جهان بیرون محصول انسان است یا انسان معلول جهان . جناح اوّل متعلق به فلسفه مادی است وجناح دوّم هم از آن ایده آلیزم .

به لحاظ تاریخی انسان معلول جهان است زیرا آخرین مخلوق است . ولی به لحاظ معرفتی ، جهان معلول انسان است . یعنی این جهانی که انسان با آن روبروست وآنرا در می یابد جهان ویژه انسان است یعنی هیچ حیوانی دیگر چنین جهانی را ندارد واین امر امروزه کاملاًبه اثبات رسیده است . هر موجود زنده ای جهان خاص خودش را دارد وانسان نیز . ولی جهان انسانی کاملترین جهانهاست .

چیزی دربیرون از انسان وجود دارد ولی این هوش وحواس انسان است که انرا تبدیل به جهانی میکند که شاهدیم . بدین لحاظ جهان هستی معلول وبلکه مخلوق وجود انسان می باشد چرا که انسان صاحب روح خداست واین روح است که جهان بیرون را اینگونه که هست برای انسان می آفریند ولی چنین جهان وآفرینشی در اراده خصوصی ومنی فرد بشری نیست بلکه در اراده خلاقه روح انسان است که همان اراده حق است . یعنی خداوند در وجود انسان وبواسطه این وجود است که جهان بیرون را هر آن می آفریند ومستمرمی دارد . وجود انسان کارگاه خلقت جهان است . در واقع ادعای فلسفه مادی وایده آلیستی هردومکمل حقیقت است . جهانی که هرکسی در همین دنیا دارا است توشه آخرت او نیز همین است . وانسان قادر است که بواسطه هوش وحواس ومعرفت ومکاشفه روحانی اش همین جهان ثابت موروثی اش را دگرگون وشکوفا نماید واز آن پرده برداری کند وجمال برتر وقدسی بیابد وبدینگونه جهان خاص خود را داشته باشد .

                                                                                                                     ع 0 خ   

جهنّم کجاست ؟

در قرآن کریم آمده است که : دوزخ آشکار شد ! قبلاً نشانه های دوزخی این تمدن را خاصّه در قلمرو صنعت نشان         داده ایم .

حالا بسیاری می گویند که : اگر جهنّم همین است پس چندان هم بد نیست وبه عیش وحالش می ارزد ..... . در این تصور چند نکته قابل ذکر است . یکی اینکه براستی که خداوند ارحم الراحمین است ورحمتش حتی بر دوزخ واهلش جاریست واگر لحظه ای عدلش محقق شود نسل بشر نابود میشود . یعنی عدالت الهی نیز همواره تحت الشعاع رحمت اوست .

وامّا نکته دیگر اینست که دوزخ اخروی وپس از مرگ البته بسیار عظیم است ودیگر هیچ عیشی در آن نیست ونه امیدی.

بهشت ودوزخ در قلمرو حیات دنیا فقط چهره ای بسیار کمرنگ از بهشت ودوزخ آخرت است ولذا خداوند می فرماید که هر کسی که در این دنیا در رحمت وعزّت است در آخرت اجری بسیار برتر خواهد داشت وهر که در این دنیا در عذاب نیز در آخرت عذابش بسیار عظیم تر است . تن آدمی همچون فیلتر یا حفاظ وجوشنی است  در مقابل حقایق اخروی . ولذا برداشت آدمی از بهشت وجهنم وجود در این دنیا بسیار ناچیز است وفقط مشتی نمونه خروارمی باشد .

آخرالزمان عرصه ظهور عالم غیب به عین است ، عرصه بروز متافیزیک در فیزیک . ونهایتاً آستانه تجلّی جمال واحده حقّ .

ونیز اینکه تصدیق بهشت وجهنم در همین جهان به معنای انکار آن پس از مرگ نیست وبلکه به عکس  . هر چه در این جهان هست در جهان دگر بسیار شدیدتر وکاملتر خواهد بود .

                                                                                                             ع 0 خ   

صبروجبر

بسیاری از ما صبرها وبن بست ها وعذابهای اجتناب ناپذیر زندگی خود را به حساب «صبر»می گذاریم وبدینگونه آن عذاب را توجیه وبلکه تقدیس هم می کنیم . خطای این توجیه وخود – فریبی آن است که هرگز این عذاب جبری واجتناب ناپذیر را معلول خطا وگناهان خود نمی دانیم تا آنرا اصلاح وجبران کنیم تا از آن شرایط جبری وخفّت بار نجات یابیم .

صبر آنست که آدمی در شرایطی سخت قرار گیرد وبلائی فرود آید ولی راه گریز داشته باشد ولی نگریزد وآن شرایط را تحمّل کند . چنین وصفی که همان صبر بر بلاست البته موجب رشد وتوسعه معنوی انسان می شود وآن بلا هم بالاخره رفع می گردد . در حالیکه عذاب امری جبری واجتناب ناپذیر است وبایستی انسان را به خود آورد تا در ماهیت افکار واعمال خود بیندیشد وخود را اصلاح کند .

بنابراین عذابهای این دنیا نیز می تواند موجب اصلاح ورشد باشد بشرطی که آنرا عذاب حاصل از گناه بدانیم نه اینکه آنرا تعبیر به صبر کنیم وگناه خود را تقدیس نمائیم .

صبر، صبر برجبرنیست بلکه صبر براختیار است .

                                                                                                              ع 0 خ 

فلسفه سواد

«سواد»در لغت عرب به معنای «سیاهی» است . ولذا سوادآموزی هم به معنای سیاه – خوانی وسیاه نویسی می باشد همانطور که کلمات چیزی جز خطوط سیاه بر روی کاغذ نیستند .

سواد یعنی نوشتن الفاظ وخواندن افکار دیگران برروی کاغذ  . این همان بهشت اندیشه است .

هر کلمه ای چیزی یا حالت وفعلی است که بصورت خطوط سیاه در آمده وگوئی اشیاء در این اشکال سیاه متبلور وخلاصه شده اند تا قابل حمل باشند . آدمی بواسطه این اصوات واشکال می تواند کل جهان هستی را با خود حمل کند . فرق آدم با سوادوبیسواد در حمل چیزهاست . آدم بیسواد مجبور است حافظه ای قوی تر داشته باشد وآدم با سواد می تواند آنها را درکتابی حمل کند .

همانطور که هر کتابی به مثابه قبر معنوی یک نویسنده است .

آدمی می تواند کل جهان را در واژه جهان خلاصه کرده ودرذهن یا کتابی باخود حمل کند . واژه ها عصاره هستی ها هستند . گوئی هر چیزی بطور مطلق خلاصه شده وتبدیل به یک کلمه برروی کاغذ گشته است ولذا سیاه است . واینست که جهان سواد همان جهان سیاهی به معنای اشدّ ثقل وفشردگی است .

تکبّر آدمهای باسواد از همین بابت است که این همه جهان را با خود حمل می کنند وگوئی صاحب آن هستند . کبر وغرور وکفر اهل کتاب وسواد در قرآن کریم بارها نقل شده است .

عالم هستی وموجوداتش غایت مطلق نور فشرده شده وثقیل در اسفل السافلین هستند وعالم سواد وواژه ها هم فشرده مطلق این موجودات هستند . یعنی نور مطلق تبدیل به مطلق سیاهی (سواد)شده است .

سوادفلسفه انقیاد مطلق عالم هستی در نزد انسان است . پس مسئولیت اهل سوادوکتاب تا چه حد خطیر وکبیر است . وای براهل کتاب !

واین غایت امانت الهی در نزد انسان است . ورسالت اهل سواد آن است که این موجودات سیاه را دوباره به نور ازلی تأویل نماید . علم تأویل کمال علوم وغایت حکمت وعرفان است .

عالم سواد عالم درک اسفل السافلین است که باید به اعلی العلیین خود عودت کند وحقّش منور شود .

                                                                                                                       ع 0 خ  

فلسفه تاریخ

«تاریخ»به لحاظ لغت از ریشه «رخ»می باشد وتاریخ در اصل همان تا – رخ است یعنی تا آنگاه که رخ آشکار شود : رخ خالق! ولذا پایان تاریخ یعنی قیامت آن روزی است که خلق خدا رودرروی جمال پروردگار قرار می گیرندولقاءالله واقع می شود . در واقع تاریخ یعنی تا دیدار خدا . واین عمر زمانی است که به طول می انجامد .

فلسفه تاریخ همان دیدار به قیامت است .

                                                                                                           ع 0 خ 

معمای جدال بین مطهری وشریعتی

اینک حدود سی سال از رحلت این دو بزرگوار می گذرد ولی هنوز هم براستی جدال ودعوای بین این دو که دارای هدفی واحد بودند نه فهم شده ونه حلّ گردیده است وهنوز این دعوا بین پیروانشان ادامه دارد که گاه کار رابه جاهای بسیار خطرناک کشانیده است .

در یک کلام باید گفت که کلّ جریان تفکّرات متعهد وانقلابی اسلامی وشیعی در تاریخ معاصر ایران بر دو محور فکری رخ نمودکه برخاسته از دو بینش بود هر چند دارای اهداف مشترک ایدئولوژیکی که از بین بردن نظام شاهنشاهی وبرقراری یک نظام اسلامی بود .

در یک جناح کسانی چون مهندس بازرگان ومطهری قرار داشتند ودر جناح دیگر هم کسانی چون دکتر علی شریعتی وطالقانی . اینان مشهورترین سخنگویان واسوه های مبارزه برای این هدف مذکور بوده اند . جدال ودعوای بین این دو جناح مثل همه انقلابات ، پس از پیروزی بود که عود کرد ودر مرحله ای کار را به نبردی خونین کشانید وضایعاتی جبران ناپذیر پدید آورد . وبنظر ما این ضایعه هنوز هم در نهان وعیان در جریان است وجبرانش جز به فهم ذات این جدال میسّر نیست .

در یک کلام به نظر مامطهری حامی اسلامیزه کردن تمدّن غرب ومدرنیزم بود ودر عوض مهندس بازرگان حامی غربی ومدرنیزه کردن اسلام بود . از مجموعه آثار این دو مرحوم بوضوح این ادعا قابل فهم می باشد . فی المثل مهندس بازرگان سعی می کرد که مسئله وحی را با علوم اروپائی مثل علم ترمودینامیک وفیزیک انرژی تفسیر نماید وقرآن را علمی وکامپیوتریزه سازد . ومطهری مدعی بود که علوم اروپائی همان علم لدنی است که در طی تاریخ فقط در نزد انبیاء واولیای خدا بود واینک از برکت الهی در دسترس عموم بشر است . ویا فی المثل علم روانکاوی را همان علم روح می دانست که در قرآن مذکور است .

ولی در نقطه مقابل دکتر شریعتی وطالقانی سعی داشتند با نگاه پیامبر وائمه وسنّت وعترت به جهان مدرن بنگرند وآنرا نقد کنند ولذا این بینش مولد انقلاب شد ونه بینش بازرگان – مطهری .

نگاه بازرگان – مطهری نگرش اصلاح طلبانه بود واین دو در همه امور متّحدالقول بودند حتّی درباره دکتر شریعتی وطالقانی . یادمان می آید که مهندس بازرگان درسال 57 در اوج خیزش مردم می گفت که : ما باران می خواستیم ولی سیل آمد .

تقابل مهندس بازرگان بعنوان نخست وزیر موقّت بارهبر انقلاب نیز به همین دلیل بود . بنظر ما اگر مرحوم مطهری هم زنده می ماند مشابه چنین تقابلی رابا انقلاب ورهبری آن پیدا می نمود .

ولی با اینکه مطهری از دنیا رفت وبازرگان هم مطرود شد . ولی شاگردان این دو استاد در همه ارکان اجرائی وفرهنگی کشور مستقر بودند واین نگرش را برانقلاب تحمیل نمودند ونتیجه کار فقط اسلامیزه شدن صوری امور بود ودر زیر پوسته شعارهای انقلاب آنچه که رشد نمود وحاکم گشت همان فرهنگ وتمدن ودانش غرب بود ولیبرال دموکراسی . واین تناقض امروزه بصورت دو جناح کلان سیاسی در کشور خود نمائی می کنند : اصول گرائی واصلاح طلبی . ولی مشکل اینست که اصول گرایان ما انقلابی وبراستی اسلامی هستند ولی تفکّر مدرن ندارند . ولی اصلاح طلبان ما دارای تفکر مدرن هستند ولی اصولی وانقلابی ومؤمن نیستند .

ای کاش دعوای این دو از قلمرو اقتدار طلبی خارج می شد ومبدّل به یک دعوای صرفاً ایدئولوژیکی می شد که نتیجه کار همان می شد که باید بشود . یعنی نقص این دو با یکدیگر کامل می شد وکشور نجات می یافت .

خلاصه اینکه دکتر شریعتی جهان مدرن را از چشم اسلام می نگریست ولی مطهری اسلام را از چشم مدرنیزم می نگریست . نگاه اوّل مفتخرانه است واصولی . ولی نگاه دوّم ناشی از احساس حقارت در قبال غرب است که در اندیشه بازرگان غوغا می کند که اندیشه مطهری را هم شدیداً تحت الشعاع قرار داد . این هردو نگاه ضروری ومکمل هستند وباید به اتحادی اصولی برسند .

این راز را هم درک کنیم که همه حرکتهای بزرگ تاریخ را اصول گران وانقلابیون ومخلصین آغاز کردند ولی اصلاح طلبان ومحافظه کاران تصاحب نموده وبه پیش بردند تا انقلابی دگر .

                                                                                                                 ع 0 خ  

اوّلین مدرس واوّلین کلاس درس

حضرت ادریس که در فرهنگ یونانی «هرمس»است دومین پیامبر خداست وبعد از حضرت آدم ظهور نمود . همو اولین کسی است که بساط «درس»گسترد وتعلیم داد ولذا اورا «ادریس»نامیده اند یعنی اهل درس .

در فلسفه یونان اورا بانی علم هرمنوتیک می دانند که همان علم تفسیر کلمات است که قلب واژه ها را می شکافد ومعنای نهانش را استخراج می کند . به زبان عربی همان علم «تأویل» می باشد که به علم «جِفر»هم معروف شده که از جمله علوم خفیه واسرار آمیز است . «هرمنوتیک» نیز از نام «هرمس» گرفته شده ونام درسی است که او می داده است . درس او همان ابداع وشرح کلمات بوده است زیرا بشر هنوز کلمات را نمی شناخته ودر واقع او برای نخستین بار زبان را به بشر هدیه کرد وبانی وکاشف کلمات وگویش وفهم واژه ها می باشد . وعجیب اینکه همین درس بتدریج در طول تاریخ فراموش شده وفقط در نزد عده ای انگشت شمار از عارفان باقی مانده که بواسطه ریاضت وذکر وتزکیه نفس تعلیم داده می شود . بنظر می رسد که حضرت ادریس هم می بایستی چنین کلاسی داشته باشد وبه گونه ای باید مثل «معبددلفی» در یونان ویا مدرسه اصحاب صفّه در خانه پیامبر بوده باشد .

در روایات است که حضرت ادریس را بسیار آزار دادند وبارها اورا به قصد کشتن زدند ولی باز زنده ماند وبالاخره مثل مسیح (ع) ویا حضرت زرتشت(ع) به آسمان عروج نمود . او نیز در انتظار رجعت است ودر واقع زنده است .

                                                                                                                 ع 0 خ

فلسفه اراده

اراده آن کانون از روان بشر است که قدرت تحقق امیال وآرزوهای بشر را به واقعیت دارد ، یعنی آن مجرا وتبدیل ایده به عمل است . بدین ترتیب این همان عنصری است که قدرت هر انسانی به آن سنجیده می شود وتلاش هر انسانی در کل زندگی هدفی جز تقویت این قوه ندارد : اراده به قدرت!

تفاوت انسانها یکی کمّی است ودیگری کیفی . تفاوت کمّی انسانها در تفاوت ایده هائی که می خواهند به عمل آورند . وامّا تفاوت کیفی انسانها در شدّت قدرت تبدیل ایده به واقعیت است . وامّا تفاوت کمّی معلولی از تفاوت کیفی است . یعنی هر انسانی به میزان قدرت اراده ای که در خود سراغ دارد ویا می طلبد ایده هائی سخت تر ونا ممکن تر وماورائی تر را به قلمرو واقعیت می کشاند . وقدرتمند ترین انسانها آن است که قدرت تحقق وتعیّن وجود پروردگار را در واقعیّت دارد واینان همان مردان حقّ وانبیاءواولیاء وعرفا هستند که غیبی ترین امور را به عین می آورند واین تبدیل ماوراءطبیعت به جهان طبیعت است . واین همان تنزل آسمان به زمین است ویا تعیّن ذات به صفات است وتبدیل مطلق ترین معانی به اموری محسوس . واین همان اراده پروردگار وهدفش در خلقت انسان است که می خواهد انسان را جانشین خود در جهان سازد . این همان قدرت خلاقّه خدا در پیدایش جهان وانسان است که اشدّ این قدرت اراده در واقعه «کن فیکون» رخ داده است که پیدایش جهان از عدم به وجود است در یک آن . وکل تاریخ بشر چیزی جز تحقق این اراده نیوده است که مجرای آن همان وجود انسان است . یعنی انسانها مجاری تحقق اراده پروردگارند در انواع ودرجات خلقت . پس آدمی بخودی خود هیچ اراده ای ندارد وآنچه را که اراده «خود» می پندارد جلوه ای از اراده خدا در اوست همانطور که موجودیت انسان نیز جلوه ای از تعیّن وجود خداست زیرا صورت آدمی جلوه ای از صورت واحده اوست وروح انسان نیز جلوه ای از انوار روح اوست پس اراده انسان نیز غیر از این نمی تواند باشد . همانطور که همه صفات وافعال بشری نیز جلوه ای از صفات وافعال اوست . واین بدان معنی است که انسان منهای خدا همان عدم است .

پس اراده همان خداست . وامّا «اراده کردن»چیست؟ اراده کردن همان «اراده به اراده» است . واین همان خداخواهی بشر است ولی خداخواهی کافرانه وجاهلانه . زیرا چنین اراده کردنی به منظور فائق آمدن ومسلط شدن بر اراده است یعنی مرید نمودن خدا در خویشتن است .

مارتین هایدگر فیلسوف شهیر آلمانی معتقد است که اراده به اراده کردن ، منشأ نیهیلیزم وپوچی واحساس نابوده گی وتباهیهای بشر است واین کاملاً درست است . این همان صفت استکبار است که درثروتمندان موجب ویرانگری وتباه سازی است ودر فقراءهم موجب ویران شده گی وانحطاط وظلم پذیری . واین دونوع نابوده گی می باشد که دو جلوه از کفر بشر است . در نقطه مقابل اراده به اراده کردن ،  همان درک اراده خدا درخویشتن وتسلیم ومرید محض این اراده شدن است که این همان« اسلام » به معنای تسلیم بودن در قبال اراده خداست . این خداخواهی مؤمنانه وعارفانه است که انسان را با خداوند همسو ومتحد ودوست می سازد . ولی در حالت اوّل جنگ با خدا رخ می دهد زیرا اراده فرضی بشر در مقابل اراده خدا قرار می گیرد که در این جنگ مسلماً پیروزی با خداست ونابودی از آن انسان . اراده یکی از مهّمترین ارکان وجود انسان است ولی در طی بیش از دوهزار سال تاریخ فلسفه غرب بسیار اندکند فلاسفه ای که اصلاً در این باب سخن بمیان آورده اند جز کسانی چون شوپنهاور ونیچه وهایدگر . ولی در عوض محوریترین موضوع بحث عرفان اسلامی همین اراده انسان است چرا که اساس تفکر عرفان همانا معرفت نفس است . این غفلت عظیم در فلسفه غرب دال برانحراف فلسفه از هسته مرکزی ذاتش یعنی خودشناسی است که سقراط حکیم آنرا تحکیم نمود ولی پیروانش به انحراف گرائیدند وفلسفه را از هدف ذاتی اش تهی ساختند ولذا تاریخ فلسفه غرب بسوی الحاد رفت .

آنچه که «خود»یا«من» نامیده می شود درواقع همان اراده فرد است . پس کل خودشناسی برمحور اراده شناسی در گردش است . در معرفت قرآنی آنچه که «حقّ» نامیده می شود همان اراده خداوند دربشراست .

«حقّ آمد وباطل رفت زیرا باطل رفتنی بود.» قرآن کریم

وباطل، اراده فرضی انسان می باشد . ودرست به همین دلیل همواره طبع کافرانه بشر با حق سازگار نیست وبا آن سر جنگ دارد وبانزول هر مر تبه ای از حقّ ، ابطال عظیمی در نفس واراده بشری رخ می دهد . حق همواره از وجود انسانهای مخلص وعارف بروز می کند ولذا موجب جدال وانکار متکبرین می شود . به لحاظی کلّ تاریخ بشری چیزی جز این جدال نبوده است .

هر آنچه که ظلم نامیده می شود چیزی جز «اراده به اراده کردن »نیست وقلمرو القای اراده بشری در قبال اراده خدا . این همان «منیّت»و«منّت» است که بستر همه ظلم هاست .

برای انسان هیچ چیزی شاقّه تر از منّت نیست وبرای رهائی از منّت دیگران راهی جز تسلیم اراده خدا شدن نیست واین تنها راه نجات از ظلم است .

دروغ نیز بعنوان امّ الفساد چیزی جز منیّت نیست . زیرا «من»بشری ذاتاً دروغ است وواقعیت ندارد . «من» بزرگترین دروغها ومنشاًهمه دروغهاست .

پس «اراده به اراده کردن»همان قلمرو دروغ است واراده به اراده نکردن هم قلمرو صدق می باشد . حق اراده خدا در بشر همین قدر است که انسان بین خود وخدا انتخاب کند واین همان انتخاب بین کفروایمان است : خودپرستی وخداپرستی! اینکه خود را تسلیم خداسازد ویا اینکه خدا را تسلیم خود کند . البته که دومی محکوم به ابطال خواهد بود ولی خداوند این اختیار را به آدمی داده است وتا حدودی هم امکان تحقق آنرا به کافران بخشیده است .

بهر حال آدمی همواره کمابیش دارای این هردووجه اراده می باشد همانطور که کفروایمان دو طبقه یا طیف از اراده انسان است . بدون شکّ آدمی در نخستین تجربه اراده ، کفررابر می گزیند ولی انسان خردمند بتدریج به ابطال این انتخابش آگاه شده واز آن توبه می کند وتسلیم اراده حقّ می گردد.

وامّا اگردرشناخت اراده دقیقتر شویم درک می کنیم که در وجود آدمی دو کانون متفاوت از اراده حضور دارد : دل و ذهن ! واین دو اراده بمیزان رشد وبلوغ عقلانی بتدریج متفاوت شده ونهایتاً به ضدیّت با یکدیگر می رسند واین همان تضاد اراده قلبی (احساس)با اراده ذهنی (عقل)می باشد . دل آدمی طبق حکم خداوند مأمور است که اراده عقلانی خود را براراده قلبی مسلّط وحاکم سازد . واین همان جریان اسلام است . زیرا اراده فردی وحیوانی بشر در دلش احساس می شود ولی اراده عقلانی برخاسته از فطرت ووجدان وآموزه های دینی انبیای الهی می باشد که حکم خداست . درواقع تسلیم نمودن دل به عقل وحکم دین همان جریان حقّ است وتحقق اراده خدا بر بشر . واین جریان به آنجا می رسد که اراده قلبی وفردی بشر نیز با اراده عقلی ودینی او متّحد می شود ویگانه می گردد که این مقام توحید ورضاست . این همان واقعه خودشناسی – خداشناسی است .

                                                                                                           ع 0 خ      

فلسفه تنهائی

آدمی تن است وبا تن است که موجودیّت وشخصیت یافته است این قاعده شامل همه موجودات عالم می باشد . ولی آدمی موجودی صاحب روح است . روح نیز یک موجود دگر است که در ظرف تن حضور یافته است ولذا انسان موجودی دوگانه است . روح ، لطیف ترین وفرّارترین موجود عالم است همانطور که از ریشه «ریح»به معنای نسیم وباد است ولی هزاران بار از باد وهوا رقیقتر وپرّان تر است . روح به لحاظی همان موجودیّت نور است ونور دارای شخصیت وانسجام می باشد که قرار است در ظرف تن اقامت کند .

کلّ مشکل آدمی از قرار دادن وساکن ساختن ومقیم نمودن روح در تن است تا روح را رفیق وهمدم ومظروف تن سازد . واین همان کمال انسان است ومقام «در خویش»شدن است : درویش شدن ! این همان مقام «خود»گشتن است ونجات از بیگانگی وغربت ودربدری .

وامّا آنگاه که روح در تن قرار گرفت تن به«آه»میرسد به«ها» . و«ها»از اسماء ذات خداست که «هو» نیز از همین منشأ است . واینک تن صاحب «ها» میشود : تنها! همچون خدا.

وآنگاه که تن به روح رسید و«ها» حاصل شد «هو» می کشد : یا من هو : ای آنکه اوئی . هو از میانه من (تن) وتو(روح) برمی خیزد که : تو خود حجاب خودی از میان برخیز ! وهوازمیان برمی خیزد : هاهو! وهیاهو برپا می شودوخواب خلق را برمی آشوبد .

مردمان ارواح سرگردان ودربدر هستند . هیچکس در خود قرار ندارد . همه در این وآن گدائی می کنند ونام این گدائی «عشق» است . وتاخلایق تورا طرد ولعن کنند به خانه وجود باز نمی گردی ومقام تنهائی را نمی پذیری ودست از گدائی نمی کشی . وآنکه بیشتر عشق ورزد شدیدتر طرد ولعن می شود وزودتر به خانه باز می گردد . این همان رجعت الی الله است : بازگشت بخود!

                                                                                                            ع 0 خ    

فقه چیست؟

درروایت است که عمربن خطاب به منبر رفت فتوا دادوادعا کرد که فقیه است . علی (ع) نیز روز بعد به منبر رفت وگفت : اگر عمر فقیه است پس همه اعراب فقیه هستند .

می دانیم که عمر از نخستین مؤمنان واز اصحاب کبّار وکاتبان وحی وراویان حدیث نبوی ومشاور درجه یک رسول خدا وهمنشین با اوبود ودر زیرکی هم کم نظیر بود . با اینهمه علی اورا فقیه نمی داند . اوئی که دوران خلافت خود جهان اسلام را از شبه جزیره عرب بیرون برد وتا اقصاء نقاط جهان از روم تا چین گستراند .

در اینجا جداً مواجه با راز ومعمائی بزرگ می شویم که آیا براستی فقه وفقاهت ومقام اجتهاد چیست . وقتی علی (ع)می فرماید که اگر عمر فقیه باشد همه اعراب فقیه هستند اشاره به زبان ومنطق واخبار ودانائی های عاریه ای دارد . این بدان معناست که اگر کسی قرآن را به چهارده روایت هم بخواند لزوماً فقیه نیست حتّی اگر کل احادیث وسنّت را هم حفظ باشد . یعنی فقه حاصل دانائی ذهنی وخبری نیست . پس چیست ؟

در قرآن کریم در چند مورد که سخن از فقه وتفقه است اشاره به قلب مؤمنان دارد یعنی فقه را یک علم ودریافتی قلبی وشهود روحانی می داند یعنی یک مقام عرفانی است ونه صرفاً علمی واکتسابی  . فقیه کسی است که بتواند به قدرت الهام قلبی ، حکم هر امری را فی البداعه درک کند . فقیه باید عارف باشد تا با علم کامل برنفس خویش ولذا مردمان ، خیر وشرّ هر چیزی را به یقین فهم نماید .

علّامه امینی (ره)در اثر دائرة المعارفی وبس شگرف خود یعنی «الغدیر» تقریباً یک جلد از یک مجموعه را به همین ماجرای عمر وعلی (ع) اختصاص داده وبحث کرده است که مطالعه آن امروزه بر هر مؤمنی واجب است .

با درک فلسفه فقه در قرآن ، ودرروایات صدر اسلام بخوبی می توانیم بحران فقاهت را در عصر خودمان درک کنیم وبدانیم که این امری بس خطیر است ولذا در جهت آن جهادی کبیر را آغاز کنیم تا جامعه را از این فقدان خطیر نجات دهیم ومردمان را از این سرگردانی در امور روزمره زندگی برهانیم غرب زدگی فقط بدینگونه قابل علاج است ونیز تهاجم فرهنگی .

                                                                                                         ع 0 خ

درددل یک آدم معمولی

من یک آدم معمولی هستم هرچند که تمام عمرم را جان کندم تا غیر از این باشم تا بیشتر به چشم دیگران بیایم وبیشتر احساس وجود کنم . ولی جز زجر کشیدن ، تهمت شنیدن ، مسخره شدن وکینه کردن واستهلاک چیز دیگری عایدم نشد . براستی هم مسخره واحمق بودم . اصلاًمنظورم چه بود وبه چه مرضی مبتلا بودم . حالا که مطرود همه ومنزوی گشته ام تلاش میکنم که واقعاً عادی ومعمولی وبلکه زیر معمولی باشم تا بتوانم همطراز دیگران شوم وکسی تحویلم بگیرد ومرا از خود بداند ولی موفق نمی شوم . این همه ادامه تفریط همان مرض قدیم است که دست از سرم بر نمی دارد .

واقعیت این است که آدمها اینقدر مشغول وگرفتارند که کسی مجالی ندارد که به دیگران نگاهی کند . همه به تلویزیون نگاه می کنند . خوش بحال آنهائی که توی تلویزیون هستند . اگر هم حوصله تماشای تلویزیون نداشته باشند بهرحال تلویزیون روشن وبه آنها نگاه می کند . دیگر هیچکس به دیگران نگاه نمی کند چون همه کپی همدیگر شده اند از بس که خواسته اند غیر عادی باشند . دیگر هیچکس معمولی نیست . دیگر هیچکس خودش نیست تا لایق دیدن باشد همه تلویزیونی وتأتری هستند ولی غیر حرفه ای وخام .

امروزه سخت ترین نقش ها ، نقش آدم معمولی است یعنی یک آدم واقعی . از بس که همه خواستند که غیر عادی باشند یادشان رفته که عادی بودن چگونه است . همه خودشان را فراموش کرده اند . همه ماسک هستند . همه تسخیر شده اند . دیگر کسی وجود ندارد . فقط ماسک ها ، عروسکها ، معماریها ، اتومبیلها ، مبلمان ها ، لباسها ، مدلها ، رنگها وعطرها وموبایل ها ، کامپیوترها ، اصوات والفاظ محض وجود دارند . فقط کدها ونمادها وجود دارند . حتّی نفرت هم وجود ندارد . آدمها دیگر بد هم نیستند زیرا اصلاً نیستند . فقط چیزهائی می جنبندومی بلعند و اصواتی عجیب تولید می کنند .

چون هیچکس نمی خواست خودش باشد همه غیر معمول ومثل هم ومبدّل به اشباحی سرگردان شده اند . همه تولید یک کارخانه هستند فقط شماره تولیدشان فرق دارد . همه از کارگاه جادوئی تلویزیون تولید شده اند  . وهمه یک نقش را بازی می کنند . بستگی دارد که آخرین سریال چه باشد .

                                                                                                             ع 0 خ

دنیا به مثابه بازی وبازیچه

خداوند در کتابش حیات دنیا را بازی وبازیچه (لعب ولهو)می خواند وحیات حقیقی وجدّی را پس از مرگ می داند از آنجا که آدمی عموماًدارای ذاتی بیخود است وهمه تلاشهایش به قصد رسیدن به «خودی»جاودانه والهی می باشد تا قبل از رسیدن به چنین مقامی مسلماًهر چه می کند جز بازی نیست ولذا کل دنیا هم در نزدش بازیچه ای بیش نیست . حتّی در جدّی ترین امور هم به درجات دچار بازی است زیرا آدمی همواره در جهت «شدن» است واین شدن همان مقام خلافت اللهی اوست که مقام انسان کامل وامام مطلق است . لذا جز امام مطلق همه بازیگرند در انواع ودرجات بازیگری بسته به شرایط وامکانات خویش .

آدمی تا زمانیکه «خود»نیست دارای اراده واختیار وتوانائی اندک وناحقّ وعاریه ای است واین همان اساس وعلّت بازیگری وبازیچگی اوست درست مثل کودکان . بزرگسالان فقط تلاش بیشتری برای جدّیّت می کنند زیرا توانائی وامکانات بیشتری کسب کرده اندو گرنه همه بزرگسالان فقط کودکانی گنده هستند وبه لحاظ اراده وآگاهی وتوانائی رشد بسیار اندکی کرده اند وتا رسیدن به مقام اراده کامل هزاران سال فاصله دارند . این همان فاصله انسان از خداست . وفقط خداست که مطلقاً بازی نمی کند زیرا مظهر اراده وقدرت وعلم کامل است ومسئول اداره کل جهان وجهانیان می باشد . میزان جدّیّت انسان همان میزان مسئولیت اوست ومسئولیت انسان حدّاکثر در مورد خود او ونیازهایش می باشد که آنهم بسیار اندک است ودر اکثر موارد از مسئولیت سرنوشت وافکار واعمال خود بر نمی آید ولی به بازی می پردازد ومشغول تظاهر ونمایش می شود . این همان راز ریاکاری های بشر است . ریا نام دیگری بر بازیگری انسان است .

پس در واقع انسان بمیزانی که ریا نمی کند ونمایش نمی دهد وتظاهر نمی نماید جدّی است ودر سمت انفعال قرار می گیرد تا سر حدّ سکون وفنا . به همین دلیل جدّی ترین مکانها بر روی زمین قبرستانها هستند ودر آنجا بندرت کسی بازی می تواند بنماید . آنجا بی ریاترین وجدی ترین مکانهاست .

با اینکه حیات دنیا سراسر بازیگری وبازیچگی است ولی مزرعه آخرت وحیات جاوید وحقیقی وجدّی است بشرط اینکه قوانین وحقوق بازی رعایت شود . این همان قوانین الهی وحقوق مدنی وحدود اخلاقی است که بازیگری ها وبازیچگی های بشر را به حدّاقل می رساند وبه سمت جدّیّت سوق می دهد تا آدمی لااقل نسبت به بازیهایش مسئولیت پذیرد وتمرین جدّیّت نماید واندک اندک سیمای حقیقی حیات وهستی خود را در یابد وبتواند بار آنرا بردوش کشد . این همان امانت الهی است که خداوند فقط بدوش آدمی نهاده است . این همان روح واراده حقّ است . این همان مقام خدائی انسان در جهان است .

پس قاعده بازی انسان در جهان همان جدّیّت است که همان اصل صدق وبی ریائی می باشد که اساس ومحور ومقصود دین خداست .

ولی شاهدیم که تاریخ مدرن روندی وارونه وخلاف اراده خدارا طی می کند وجهان مدرن جهان اصالت بازی است وامروزه بازیها تبدیل به حرفه ها وتخصص ها می شوند وبلکه مبدّل به مهمترین وپر درآمدترین وپرافتخارترین مشاغل وهوّیتها شده اند مثل انواع ورزشها ، تفریحات وهنرها خاصّه سینما . وبلکه حتّی جدی ترین مسئولیتها مثل رهبری حکومتها هم تا چه حدّی تبدیل به هنرپیشگی شده است تا آنجا که جهان سینما یکی از مهمترین ارکان تعیین وتولید رهبران سیاسی جوامع جهان می شود . در چنین عرصه ای جدّی بودن وصادق بودن ومؤمن بودن ومسئول بودن تا چه حدّی شاقّه وبلکه غیر ممکن می شود . امروزه حتّی نظامهای دمکراتیک ودموکراسی ها در همۀ امور حکومتی واقتصادی وفرهنگی ومعنوی ودینی تبدیل به رسمی ترین ارکان بازیگری شده ومسئولیت پذیری مستمراًکاهش می یابد . دموکراسی ها در واقع «شاه بازی» هستند وبه همین دلیل نظامهای دموکراتیک پر فساد ترین وناامن ترین جوامع هستند زیرا هیچکس مسئولیتی پایدار در قبال مردم واعمال خودش ندارد زیرا دوره های بازی کوتاه وموقتی هستند . زیرا بازیهای طولانی تر عموماً جدی ترند . همانطور که طول مدّت زندگیهای زناشوئی هم کوتاه تر ولذا بازیچه تر گشته است  وبازیگری آنقدر بر هوّیت بشر مدرن مسلط شده که کسی تاب مسئولیت پذیری وعهد ووفای در قبال کسی را در بلند مدّت ندارد .

به لحاظی عصر جدید را بایستی عصر بازی نامید . بازیهائی که بسرعت مبدّل به جنگ می شوند زیرا اسباب بازیهای بشر بسیار خطرناک شده اندو نابودی بشریّت را بهمراه می تواند داشت . وبقول علی (ع)هر جنگی اولش یک بازی بود . وقتی علل پس پرده وقوع جنگهای جهانی را مطالعه می کنیم بوضوح به این حقیقت تراژیک پی می بریم .

چرا در محیط خانه  بیشترین دعواها بین بچه ها رخ می دهد ؟ حال این یچه ها بزرگ شده واسباب بازیهائی بغایت مخرب ومهلک ساخته اندو اینک کره زمین مملو از زرادخانه هائی است که با اسباب بازیهایش می توان کل زمین واهالی اش راصدها بار نابود کرد . مگر اینکه خداوند خودش جلوی این بازی نابود کننده بشر را بگیرد وادبش کند تا جدّی شود وبرسرجایش بنشیند . یعنی بر سر جای خدا! وآرام گیرد .

                                                                                                          ع 0 خ