وبلاگ "آخر الزمان"(مؤسسه عرفان عملی)

فلسفه کمونیزم یا عشق قهار

کمونیزم همان مکتب عشق  و ایثار مطلق  است که مبدل به یک فلسفه و ایدئولوژی علمی – اقتصادی و سیاسی شده است زیرا در این مکتب جرم و گناه  و جنایتی جز خود پرستی و فردگرائی و خانواده پرستی نیست وهر کسی بایستی منافع و امیال و سلیقه خود را فدای منافع و مسائل دیگران نماید و فدای جامعه شود . بایستی « من » قربانی شود تا بشر نجات یابد . بنابرین کمونیزم بر خلاف زیربنای فلسفی ماتریالیستی و جامد و بیروحش  دارای ماهیتی شدیداً عاطفی و عاشقانه و ماورای طبیعی می باشد ودر واقع ایدئولوژی تحقق یک جامعه بهشتی و ایده آلیستی و آرمانی و متافیزیکی و عاشقانه است   . کمونیزم دارای ذاتی تماماً شاعرانه و ایثارگرانه و خداپرستانه می باشد و مکتبی بسیار برتر از عدالت است  منتهی  عشقی قهارانه است و می خواهد عشق را به قهر و غضب بر افراد وجوامع بشری مسلط نماید و همه را جبراً تسلیم عشق کند و وادار به ایثار نماید .   گوئی  کمونیزم همان مذهب عشق  و ایثار  و اخلاص در دین است که قهار و جبّار شده است .

کمونیزم در بنیادهای اخلاقی خود تماماً  مذهبی است و بلکه مذهبی شدیداً  مطلق گرا  و خالص و ناب می باشد  . ولی معمای راز کمونیزم در این است که چرامطلقاً از مفاهیم و اصطلاحات دینی و ماورای طبیعی و عاشقانه استفاده نکرده و بلکه با آن در  جدالی مطلق  و سازش ناپذیر  است .کمونیزم فلسفه سیاسی عشق  و ایثار    و حق پرستی  و فناست . کمونیزم همان عرفان قهار است  و حق  پرستی ناب.  

ایثار بدون وعده بهشت موعود بعد از مرگ ! ایثار برای ایثار !

استاد علی اکبر خانجانی

(علی ام )

نمک    پروردۀ   خوان    علی ام                       در این  سفره  نمکدان  علی ام

فقارت  را  ز  فخرش  پیشه کردم                       فقیر    سفرۀ     نان     علی ام

ز   دانشگه     بکلی      وارهیدم                      مرید   درس    انسان    علی ام

ز جان   خود  گذشتم  بارها    من                      طفیلی     تب     جان     علی ام

به عشق  عاشقانِ   هویِ  کویش                      ز خود جستم  من از آن ِعلی ام

چون از  اهل ِ کتاب و شهر رستم                      غزلخوان     گلستان ِ     علی ام

برون جستم  ز  خانقاه  و  مسجد                      غریق ِ   بهر     قرآن    علی ام

ز تلخی   حقیقت   شهد  و  شیرم                      شهیدِ   حق ّ   رضوان   علی ام

ز خان ِ جان ِ خود چون پر کشیدم                      از آن  دم بر سرِ خوان   علی ام

قلم  از    ذوالفقارش  در یَد ِ  من                      درین   گردونه  فرقان    علی ام

منم  میزان  دین    خالص  امروز                      تجلیگاهِ      دستان ِ      علی ام

علی      وارم    ز  علییّن      الله                      جمال   هوی   عریان    علی ام

استاد علی اکبرخانجانی

پیروزی بزرگ

علی (ع) می فرماید « یأس پیروزی بزرگ است » . گوئی بکام رسید گیها جملگی  پیروزیهای حقیرند و فقط ناکامی و یأس حاصل  از آن پیروزی بزرگ است . چرا؟ زیرا انسان آنگاه که از همه کس  و همه چیز  و جهان بیرونش مأیوس شد تازه بخودش میرسد و این آستانه پیروزی عظیم است  همانطور که خودشناسی  هم علم اعظم است . آدمی هر چه که زودتر از غیر خود مأیوس  شود زودتر به غایت دنیا و آستانه آخرت رسیده است  و مابقی عمرش را با خود زندگی می کند و خود را می آزماید . یعنی خود آزمونگر را می آزماید و این همان عرصه شناخت شناسی است و در این عرصه آدمی بتازگی علت ناکامیها و شکست های گذشته را درک می کند زیرا در می یابد که او هرگز نمی دانسته که چه می خواهد زیرا  خواسته هایش از خوداو نبوده بلکه خواسته ها  از دیگران به او القا شده است . او هرگز خودش نبوده است او همواره غیر بوده و دیگران در او و به جای او زیسته اند به همین دلیل هیچ  امری او را راضی نکرده است زیرا خود او گم بوده است و حالا خود را یافته است و میخواهد بداند که چه میخواهد .  ولی هر چه که بیشتر در خود تأمل می کند می بیند که براستی هیچ چیزی  نمی خواهد که ارزش آنرا داشته باشد تا خود را به زجر  و عذاب افکند فقط یک حداقل معیشت است که بهر طریقی به آسانی می آید و نیاز به جان کندن  نیست . لذا او خود را بکام رسیده و پیروز می یابد و مجال این را پیدا می کند تا چیزی برتر از این دنیا بخواهد  که جاودانه باشد . او تازه این مجال را یافته که به بعد از این جهان فکر کند به معنای حیات و هستی  و علت آمدن و رفتن . این پیروزی  معنای انسان است  و انسانیت .

استاد علی اکبرخانجانی

استحقاق بهشت و جهنّم

وصف بهشت در قرآن  کریم دقیقاً و عیناً وصف یک زندگی کاملاً طبیعی  در آغوش طبیعت بکر است بهمراه یک یار شفیق و همدل. به لحاظ امکانات این بهشت بر روی همین زمین و در همین دنیا کاملاً مهیّآ می باشد ولی کیست که لیاقت و استحقاق و شجاعت چنین زیستی را داشته باشد ؟ کسی که در این دنیا این استحقاق را ندارد از بهشت موعود و ابدی بعد از مرگ  هم محروم است .  کسی که در همین دنیا از چنین زیستی لذّت نمی برد در آخرت  هم از آن محروم خواهد بود . کسی که زندگی دوزخی صنعتی و شهرنشینی را ترجیح می دهد در واقع باید بداند که جایگاه ابدی او نیز دوزخ است . کسی که در طبیعت آرام و قراری ندارد دوزخی است . کسی که عاشق آتش و د ود است عاشق ماشین جهنّم است و باطناً کافر است .

روستائیانی که از زندگی خود بیزارند در حقیقت لایق دوزخ شده اند  که به شهر ها مهاجرت می کنند .   زشتی و کفر اعمال و افکارشان موجب بیقراری آنها در روستا و نفرتشان از طبیعت شده و آنها را مستوجب دوزخ نموده و به سوی شهرها می راند . طبیعت آستانه پروردگار است و صنعت هم آستانه ابلیس است .

طبیعت سیمای خاکی ِ بهشت ابدی است و صنعت هم سیمای خاکی دوزخ است . صنعت پرستی همان دوزخ پرستی و کفر بشر است و همانطور که رسول اکرم فرموده « نفت » ماده اولیۀ دوزخ و غذای اصلی اهالی آن است و لذا زندگی و اقتصاد  نفتی  و هر چه که از نفت است یک زندگی دوزخی است . ماشینیزم یعنی ابتلای به دوزخ .

استاد علی اکبر خانجانی

ارزش دوست داشتن

دوست داشتن به لحاظ فلسفه عین ذات و هستی مطلق غیر قابل توصیف است و ارزش و حق آن در خود آن است  و خود ش ارزش خودش می باشد . یعنی این سئوال  که : « برای  چه فلانی را دوستی می داری؟» هرگز پاسخی جز این ندارد که : برای دوست داشتن ! آن محبتی که برای دلیلی محسوس و منطقی   باشد محبت نیست بلکه هوس و یا تجارت است . محبت خداوند به عدم موجب خلقت شد . و او عدم را نمی توانست برای خاصیتی دوست داشته باشد و به آن مهر ورزد و آن را هستی بخشد زیرا چیزی  که نیست خاصیتی   هم ندارد و معنا و دلیلی هم ندارد . محبت و دوستی  و عشق جز علّت و دلیل  و خاصیت و منطق هیچ آفت  و  دشمنی ندارد . محبت هر کجا که مواجه  با چون و چرا شد افولش آغاز شده است و یا اصلاً محبتی در میان نبوده است . به همین دلیل  محبت حقیقی هرگز  منجر به عداوت و کینه نمی شود زیرا   یک حقیقت توحیدی  و فوق صفات و منطق است  . محبت یک صفت نیست بلکه نور یگانه وجود است . به همین دلیل خلقت جهان به اراده خداوند هرگز دلیلی جز محبت ندارد و محبت نیز خود دلیل خویش است و دلیل هستی است . و لذا آنچه که در پایان  جهان باقی می ماند و بقول علی (ع)    محک سنجش  همه ارزشهاست همان محبت است : « دوست داشتن ِ دوست داشتن » نور همه معانی و صفات و علت العلل  حیات و هستی  و گوهره   انسانیت است .

استاد علی اکبرخانجانی

حکمت جاوید (خداشناسی )

v     خداوند ،هستی موجودات است و نیستی آنها : هستی ِ نیستی و نیستی ِ هستی  ، هستی ِ هستی و نیستی ِ نیستی .

v     خداوند تنها موجودی است که همه او را می شناسند .

v     خداوند آنگاه شدیدتر حضور دارد  که ما  در خود حضور داریم .

v     هرگاه که بخود می آئیم   خدا را می یابیم .

v     خداوند همان خود – آئی است .

v     آنگاه که بیخود هستیم خداوند مراقب ماست ولی آنگاه که بخود می آئیم ما مراقب او هستیم .

v     آنگاه که کاری را برای  خدا انجام می دهیم  او مشغول انجام کاری ویژه برای ماست .

v     آنچه را  که هر کسی خدای خود می نامد همان تنهائی اوست .

v     خداوند بر جمعیت است ولی در فردیت .

v     هر که خدا را ببیند نگاهش بر او مات می شود یعنی می میرد .

v     خدا به سراغ هر که برود همه از او می گریزند .

v     هر که به سراغ خدا برود همه مردمان او را محاصره می کنند .

v     خداوند عدم ماست و ما وجود او هستیم و بدینگونه خلیفه یکدیگریم .

v     خداوند در آن واحد فقط در یک نفر است و آن هم امام اوست .

استاد علی اکبرخانجانی

تنهائی

دلا روکن به تنهائی که مردم سست و بیهوده ست

                                                 به  زهر الکل و افیون تباه و پست و پوسیده ست  

دلا  بنشین  به  تنهائی  که از جمع افتضاح  خیزد

                                                جماعتها   همه  کورست  و اندر ظلمت آسوده ست

دلا    کن   فتح   تنهائی   که   تنهائی   بُوَد   آخر

                                                 تو  اوّل  باش  درآخر که این راحقّ پسندیده  است

دلا   حقّ   است  تنهائی   که   از حقّ  ناگزیر آئی

                                              نگاه  کن  مردم  تنها که  زین انکار فرسوده  ست                                                      

دلا   شو   غرق   تنهائی   شوی  یکتای   اعلائی 

                                                ز تنهائی  شوی  چون دُرّ جماعت جمله گندیده ست

دلا  تنهائی  از  دین  است در معراج  هم این است

                                               هر  آنکه  فرد  و  تنها شد حضور خالقش دیده ست

دلا  تنهائی ات  بود   است   و  بودن  راز  تنهائی

                                               هر  آنکه  از  خودش  بگریخت اندر راه نابوده ست

دلا   الله   بود  تنها  که  تنها   مظهر  جود  است

                                              موحدهرکه شد چون ا و به مردم عشق ورزیده است

دلا تنها شو و  بی کس خدایت کافی است و بس

امام عشق و عرفانش به غار غیب خوابیده ست

استاد علی اکبرخانجانی

طلسم نمودن شیطان

یکی از رسالتها و هنرها و کراماتی که خداوند بما اعطا نموده همان طلسم نمودن شیاطین نفس آدمهاست . این همان واقعه ای است که ما را متهم به جادوگری و شتشوی مغزی نموده است  . ما بواسطه نور محبّت الهی و نظر کردن بر ذات رحمانی انسانهای رذل  و شرور  و پلید ،بناگاه شیطان نفس آنها را طلسم نموده  و بخواب می کشانیم و به نفس رحمانی  این آدمها امکان  زنده و فعّال شدن می دهیم تا از پلیدیها و مکرها و رذالتها و فساد خود توبه نموده و روی به صدق  و شرف و نیکوکاری وعصمت نمایند و سرنوشت  خود و ساختار زندگی و روابط خود را دگرگون سازند . و آنگاه  که معرفت کافی دربارۀ وضعیت زندگی آنها به آنها داده شد یکبار دگر بخود وانهاده می شوند تا به قدرت ایمان و معرفت خود با اختیار و آزادی و هوشیاری کامل حق را انتخاب  کنند .  از این مرحله به بعد است که فقط اندکی روی به دین و معرفت می کنند و زان پس خودشان نفس اماره خود را مهار می نمایند و مابقی دوباره ولی این بار با آگاهی و اراده خود ، به همان راه شیطنت خود باز می گردند .   این گروه  همانهائی هستند که بما تهمت  جادوگری و شستشوی مغزی می دهند . ما برای مدتی شیاطین  نفس آنها را بیهوش ساخته و از وجودشان بیرون می اندازیم  تا امکان رویکرد به دین  و اخلاق  و معنویت پیدا کنند . این شیطان زدائی است و نه جادوگری .

خداوند مرا بسوی ساکنان درک اسفل السافلین هدایت کرد تا با نور محبت زنده شان کنم . بدینگونه است که در رابطه با ما بسیار بوده اند مردانی بغایت تبهکار و پست و اسوۀ  پلیدی که یک شبه مبدّل به نیکوکاران و قدیسین  مشهوری شده اند و زنان بغایت شرورو و فاسد و روسپی  که یک شبه مبدّل به اسوۀ عصمت و عزّت و شرافت گشته اند و همگان را به حیرت انداخته اند .  ولی کسانی که  بعد از مرحله اتمام حجّت و بخود  وانهادگی و انتخاب همچنان به راه دین  و معرفت ادامه داده ا ند  بس اندکند طبق سنت دین خدا بر روی زمین . و مابقی دوباره به شیطنت خود بازگشته و دو صد چندان حریص تر و رذل تر شده اند تا   منافع شیطانی به تعویق افتاده خود را جبران کنند و از بابت این عقب ماندگی شیطانی  با ما نیز به عداوتی خونین  رسیده اند  و ما را جادوگر نامیده اند . این گروه البته زان بعد در لباس دین و عرفان به شیطنت ادامه می دهند و در واقع مبدل به ابلیس و دجّالهائی خطرناک می شوند  و منافقانی   حرفه ای از آب در می آیند . زیرا کسی که یکبار طعم ایمان و معرفت  را چشید دیگر نمی تواند کافری آشکار باشد بلکه یک عمرعاص یا قطامه می شود و در واقع در مسیر کفر خود به کما ل می رسد  و یک شیطان  کامل می گردد.

 بهرحال  وظیفه دین خدا همواره این است که انسانها را یا به خدا برساند  و یا به شیطان « اجر ما رسولان اینست که زین  پس هر که بخواهد خودش به راه هدایت یا ضلالت می رود. » قرآن –

 ارزش دین خدا و رسولان و مخلصین اینست که مردمان را بر آستانه آگاهی و انتخاب قرار می دهند . هدایت یا ضلالت مربوط به قلمرو انتخاب است .

استاد علی اکبرخانجانی

فلسفه نفاق

(دین ابزاری)

 در یک کلام بایستی نفاق را حاصل ابزاری نمودن ارزشهای معنوی و فطری دانست که فطری ترین ارزشها که منشأ هر ارزشی است دین خداست. لذا ابزاری ساختن دین به مثابۀ اشدّ نفاق و مهد هر نفاق می باشد .

رعایت حجاب جهت جلب نظر ویژه مردان،  نماز خواندن جهت حلال سازی حرام، موعظه دینی  جهت امرار معیشت ، استفاده از الفاظ و معارف دینی جهت جلب شهرت وتدارک ریاست ،بکارگیری معانی و آیات الهی جهت توجیه و تقدیس مقاصد دنیوی و ...... نمونه هائی از ابزاری نمودن دین است که قلمرو پیدایش نفاق بعنوان اشد کفر می باشد  که در قرآن مذکور است .

آدمی برای امرار معیشت وارضای نیازهای غریزی خود نیازی به دین ندارد و خداوند بدون دین و ایمان  هم به همه مخلوقاتش  بی منّت رزق می دهد .

لذا کسی که دین را به قصد دنیا بکار می گیرد رزق خود را نیز به مهلکه می اندازد  و حرام و فاسد می کند و بین خود و خدایش نفاق می اندازد و در آن خلاء سقوط می کند . لذا استفاده ابزاری و دنیوی از دین به مثابۀ غایت حماقت بشر است .  و همه عذابهای اهل دین از بابت این حماقت است . کسی که دین را برای دین  نخواهد ، معنا را برای معنویت و ارزش را برای حقّ ارزش نخواهد و عفّت را برای عفّـت و معرفت را برای حق معرفت نخواهد به نفاق مبتلا  شده است .

استاد علی  اکبرخانجانی

پدیده شناسی قرآنی

 «  پدیده شناسی قرآنی »  یکی از همان رشته های علمی –عرفانی است که درجهان اسلام  و در میان متفکرین اسلامی بغایت  جایش خالیست و دال بر یک غفلت کبیر  در میان مسلمانان و دین پژوهان ماست . پدیده شناسی قرآنی به زبان ساده به این معناست که برای فهم  دینی و  اسلامی هر پدیده ای  در جهان مدرن به قرآن رجوع کنیم و حقیقت  و دلیل و معنای قرآنی آنرا درک نمائیم  . این اساس تدوین ایدئولوژی اسلامی است که کلنگ افتتاح آنرا دکتر شریعتی بر زمین کوبید ولی این کلنگ تا به امروز بر زمین مانده است .  

 پدیده شناسی  قرآنی بمعنای قرآنی دیدن جهان مدرن است .  این نگرش می تواند اصلاً   اساس نوع کاملاً جدید از تفسیر  قرآن باشد .  ما تمام عمرمان را به تنهائی مشغول این  مهم  بوده ایم که در این نشریه شاهد گوشه هائی از این جهاد فکری می باشید .

این نوع تفسیر قرآن را ما « تأخیر قرآن » نامیده ایم که در نقطه مقابل تأویل قرآن قرار  دارد . تأویل به معنای یافتن اوّلیت و منشأ و بداعت آیات قرآنی که در نزد امامان ما به وفور گزارش  شده و بخش هائی از آن بما رسیده است . ولی تأخیر آیات قرآنی بمعنای یافتن تعیّن  آیات در جهان معاصر و در آخرالزمان است . « تأخیر قرآن »  در قاموس دکتر شریعتی به « تعیّن قرآن »آ مده است که آنهم بیانی محسوس ودرست است . ولی تأخیر آیات قرآنی  پدیده ای مربوط  به آخرالزمان است که بسیاری از اسرار قرآنی  را عیان می کند  و بما نشان می دهد .

استاد علی اکبر خانجانی

اظهار محبت و ارادت

در روایات اسلامی داریم که اظهار محبت نمودن به کسانی که دوستشان داریم از جمله عبادات است . به لحاظ معرفت نفس در روان شناسی شخصیت نیز به تجربه شاهدیم و درک می کنیم که کسانی که محبت خود را به کسی که دوستش دارند بروز نمی دهند نهایتاً با آن فرد دچار تناقض و مشکلات شدیدی شده        و نهایتاً آن محبت را از دست می دهند . پیشگیری  از بروز محبت نسبت به محبوب ( در قلمرو و روابط حلال ) از نشانه های اشد کفر و شقاوت و کبر وغرور است و موجب سنگ شدن دل می شود .    بروز محبت یکی از عبادات است زیرا موجب تواضع و خشوع می شود . محبت یک هدیه الهی در دل است و دارای حقوقی است که مهمترین آن اظهار محبت و ارادت می باشد . در واقع مانع  بروز محبت  خودشدن عین  جنگ   با خدا و انکار دل خویشتن است . انکار دل  منجر به شقی شدن  دل  و کفران نعمت و از دست   دادن محبت می شود .  حق محبت همان اظهار آن در قلمرو ارادت و خدمت می باشد. دل بهرسوئی که محبت می کند صاحبش هم بایستی  بهمان سو برود و این عبادت به معنای خداپرستی است و کتمان آن عین کفر می باشد . این مسئله در روابط خانوادگی از جمله مهمترین   مسائل می باشد . چه بسا که کسی محبت خود را نسبت به همسرش   کتمان می کند و انکار می نماید  تا آنجا که موجب سوء ظن و بدبینی  و کدورت شده و نهایتاً آن محبت که قرار  بود موجب استحکام رابطه شود موجب نابودی رابطه می شود .

استاد علی اکبر خانجانی

تاریخ مستی و مدهوشی بشر

تا آنجا که تاریخ تمدن بشری به یاد می آورد مستی و مدهوشی و نشئگی با بشر بوده و بشریت با شراب و افیون آشنا بوده است .   همانطور که تاریخ تمدن را تاریخ کشف  و استفاده بشر  از آتش دانسته اند و آتش را علّت گردهمائی می دانند بایستی موج دوّم این تمدن و گردهمائی را بواسطه مستی و خلسه دانست و کشف شراب و افیون . همانطور که آتش بخودی خود نوعی خلسه برای بشر بهمراه دارد و انسان را در کنار خو د مدهوش و مات می سازد و آرامش می بخشد انواع  مستی ها نیز همینگونه اند که الّبته گردهمائی حاصل  از مستی از نوع دیگر و برتری می باشد .  بعد از آتش پرستی بعنوان نخستین مذهب و آئین جمعی بشر بایستی پرستش  شراب و افیون را مدنظر قرار داد . همانطور که در معابد کهن در شرق تا غرب عالم بسیاری از مراسم عبادی و مذهبی با استفاده از انواع این مستی ها ممکن شده است مثل شراب ، افیون ، بنگ ، قارچ جادوئی( ال  . اس . دی) و امثالهم . این نوع مراسم هنوز  هم در برخی نقاط جهان و در بر خی فرقه های مذهبی وجود دارد مثل استفاده از بنگ در معابد  هندو و یا استفاده از شراب در مراسم مسیحیان ،استفاده از قارچ توهم زا  در میان سرخ پوستان و استفاده از تریاک  در معابد سوفیست های  یونانی و روم  و نیز در خانقاه های جهان اسلام و یا استفاده از معجون خلسه آور بنام « هوما» در معابد مغان زرتشتی  در دوران کهن . بدین گونه بایستی استفاده از مستی در گردهمائی  روحانی و پیدایش  تمدن های ماورای طبیعی  و عرفانی در تاریخ را از ارکان   پیدایش مدنیّت دانست که تا به امروز ادامه دارد.  در واقع بشر به تجربه دریافته است که با مست و مدهوش ساختن خود به شیوه های متفاوت می تواند بر توحش   و طغیان و درندگی خود فائق آید و به روح جمعی بپیوندد و با سائر مردمان به اتحاد روحانی برسد . مستی و صلح رابطه ای مستقیم داشته است . افراد و جوامعی که به این مواد مستی زا دیرتر دست یافته اند دوران توحش  طولانی تری داشته اند و دیرتر به جرگه تمدن و معنویت  و صلح  وارد  شده اند مثل بربرها ، تاتارها  و اعراب جاهلی .

کهن ترین تمدن های روحانی و صالح قرین انواع مستی ها بوده اند مثل تمدن هندو چین  ، تمدن آریائی ( مغان )  ،تمدن یونان و تمدن ازتک و مایا ( در آمریکای لاتین ).

امروزه نیز می دانیم که  اگر استفاده از انواع  مواد مستی زا در جوامع بشری بکلی برافتد همه به جان یکدیگر می افتند   و نسل بشریت را بر می اندازند . گوئی بشر هر چه که پیش تر آمده و متمدن تر شده و به تکنولوژیهای برتر دست یافته محتاج موادی قوی تر و نشئه کننده تر بوده است تا بتواند طغیان و توحش نفس خود را مهار نماید  و دیگران را تحمل کند .

مستی و نشئگی  یکی از اساسی ترین  و قدمی ترین ارکان تمدن بشری بوده است و به لحاظی  بایستی تاریخ تمدن را تاریح مستی های بشر دانست . بشر بعنوان وحشی ترین جانور روی زمین جز از  این طریق امکان ادامه بقا نداشته است .امروزه  نیز در سراسر جهان شاهدیم که وحشی ترین و جهانخوارترین نفس ها و گروههای بشر آنهائی هستند که از هر نوع مستی بیگانه اند . همه قدرتمندان و صاحبان  قدرتهای دنیوی و جهانخواران و امپریالیست ها و دیکتاتورها بدین لحاظ سالمترین و طبیعی ترین  افراد و گروهها هستند مثل صهیونیست ها که حتّی دخانیات را هم بر خود حرام می دانند  و اکثر بنی اسرائیل حتّی   سیگار هم نمی کشند و لب به شراب  نمی زنند . اکثر ثروت اندوزان و ربا خواران همواره اینگونه اند .

آدمی برای مهار نفس  وحشی و جهانخوار خود محتاج یک مهار و اتکای درونی یا بیرونی می باشد  . انبیاء  و اولیای الهی و مخلصین در درون خود به سرچشمۀ مستی الهی می رسند   و  از شراب الهی مست می شوند  و آرام می گیرند و تسلیم اراده حق می شوند  ولی ما بقی مردمان به مستی های بیرونی  و تصنعی  متوسل می شوند تا ادامه بقا دهند . آنهائی که به هیچیک از این دو مستی نمی رسند  از وحشی ترین و تبهکارترین افراد بشری هستند و قلمرو ستم ها و جنایات  می باشند .

آدمی یا با شراب عشق و معرفت به مستی و آرام و قرار در خود می رسد و یا به شراب و مستی های تصنعی  قادر به مهار نفس خویش است و در غیر اینصورت آدمخوار است . انسان حیوانی صاحب روح  و لذا دارای قدرتی خدایگونه است که  این قدرت را یا بواسطه شراب ایمان و معرفت هضم  و جذب می کند و یا با مستی های مصنوعی مهار می کند یا دیوانه می شود .

استاد علی اکبر خانجانی

از دعای خود مأیوس نشوید !

مأیوس شدن از دعا همان مأیوس شدن از خدا و عین کفر و تسلیم ابلیس شدن است چرا که ابلیس رسالتی  جز مأیوس کردن انسان از خدا ندارد و از همین درب بر انسان  وارد می شود .

هر چه دعائی بزرگتر و محالتر باشد استمرار و استقامت  و خلوص و صبر و تداوم بر آن دعا بهمان میزان  ضروری است . در حقیقت دعائی بدون اجابت محال است . آنچه که دعائی را به اجابت نمی رساند قطع امید نمودن فرد داعی از دعای خویش و رها کردن آن است .

آرزوهای بزرگ مستلزم تداوم در خواستن است . دست ودل  شستن از دعائی موجب رویکرد  به راه و روشهای نادرست می شود و این همان پیروزی ابلیس بر انسان است .

اراده کنید ،بخواهید و قلباً بخواهید و از خدا بخواهید و بر خدا صبر کنید بدون تردید اجابت می شود زیرا خداوند چنین وعده نموده است و خدا هم هرگز خلاف وعده نمی کند . و این نکته که چه بسا دعائی که بعد از مرگمان اجابت می شود اگر حیات بعد از مرگ را هم به حساب زندگی آوریم .

استمرار در هر دعائی علاوه بر به کام رسیدن موجب تقویت قدرت اراده شده و قدرت کلی روح  انسان را تعالی می بخشد .

  قدرت هر انسانی بمیزان شدت در دعا و صبر بر آن است . و خداوند با صابران است . افسوس بر کسی که دست و دل از دعای خود بشوید مگر اینکه به دعائی برتر برسد . و نیز اینکه خداوند دعاکنندگان را دوست می دارد زیرا دعا تنها راه رابطه انسان با خداست .

استاد علی اکبرخانجانی

خداشناسی اجتماعی

جامعه بعنوان قلمرو تمدن و تاریخ بشری در آن واحد هم می تواند  عرصه گمشدگی فرد باشد و هم رشد و هدایت . قرآن کریم مؤمنان را از پیروی از اکثریت جامعه یعنی روح حاکم بر مردم ، منع نموده و این  پیروی را منجر به ضلالت می داند . جامعه یکی از مهمترین زمینه های از خود بیگانگی افراد و نیز یکی از جبرهای حاکم  بر فرد می باشد . هر فردی در رابطه با سائر افراد  جامعه تجزیه و تحلیل می رود و بدینگونه مسخ و بی هویت می گردد و این همان ضلالت است . مؤمنان بایستی در حین حضور در جامعه مراقب این تناسخ روح خود باشند .

در یک ضرب المثل فارسی به زبان ساده راز مصونیت  فرد در جامعه بیان شده  است : خدا یکی ، یار یکی ، دل یکی ،دلدار یکی .   و این راز خداپرستی جامعه است . کسی می خواهد به همه دل بدهد و بقول معروف با همه باشد  و دل همه را بدست آورد محکوم به گمشده گی و تباهی و تناسخ روح است .  فقط کسی که دل به یکی دارد که آن یکی هم بی شک کسی جز امام هدایت و یار صدیق نیست می تواند در جامعه  بماند و رشد کند و بی هویت و پوچ  نشود . جامعه بزرگترین دشمن دل و دین و هویت و سعادت فرد است مگر اینکه فرد در جامعه در جستجوی یک یار صدیق به مثابه امام هدایت خود باشد . 

و فقط  تحت الشعاع نور وجود او می تواند گم نشود .

 همه گمشدۀ   ظلمت جامعه و مدنیّت هستند الا کسی  که دل و اعتقاد و اراده به یک نفر دارد .  چنین کسی می تواند خدا را در میان خلق درک کند و در میان مردم دل و دین و اراده از کف ندهد .

مخلصین و عارفان و صدیقین  به مثابه نور خدا و یگانگی در میان مردم هستند  و مظهر « هو » در روابط من – توئی می باشند و قلمرو هویت فرد در جمع .

استاد علی اکبرخانجانی

امتحان وجود

علی (ع) می فرماید « در روز قیامت کبری آخرین محکی که کل زندگی مردم بدان سنجیده می شود محبّت است » .

 محبّت  همان گوهره ای است که عالم و آدم بواسطه اش خلق شده است  .  پس انسان نیز در حیات خود به همین گوهره که علت العلل هستی اوست آزمون می شود که آیا قدرش را می داند و حقش را ادا می کند و یا نه. این محبّت در انواع و درجاتش در زندگی هر بشری پدید می آید : محبّـت والدین ، محبّت معلّم و مربّی ، محبّت یاران و ..... و نهایتاً    محبّت مؤمنین  و اولیای خدا . جهل و کفر آدمی ، محبّـت را حق ّ حساب و تجارت  محسوب می کند و لذا آنرا انکار می نماید و انسان اهل محبّت را انسانی محتاج و دریوزه می خواند  و از اهل محبّت رشوه می گیرد   و محبّت را بر علیه آنها بکار می برد .

هر که محبّـت را درک و تصدیق نکند و مرید اهل محبّت نشود حیات و هستی خود را درک و تصدیق نکرده و از نورش محروم می گردد و در ظلمات و قحطی وجود می افتد که همان دوزخ است .

هر محبّتی دارای حقّی است که باید ادا شود .  از محبّت والدین تا محبّت اولیای خدا . کسی که محبّت والدین را نشناسد و پاسخ نگوید محبّت اولیای خدا را که نور هدایت و سعادت ابدی است نیز طرد می کند  و تباه و گمراه و شقی   می گردد . انکار محبّت ، انکار حیات و هستی خویشتن است و ابتلای به نابودی .

استاد علی اکبرخانجانی

آخرالزمان عشق

عشق یعنی ایثار . و عشق کامل یعنی بخشیدن هستی خویش به غیر . و این همان واقعه خلقت عالم و آدم است . و عاشق همان خداست که هستی خود را به غیر خود ( عدم ) بخشیده و عدوترین این غیرها یعنی آدم را خلیفه خود کرده و صورت و روح و علم خود را به او داده است و خود بر عرش فنا مستقر شده است . هر گاه این عشق و ایثار پایان یابد عمر عالم هستی نیز به پایان آمده است . و ما در عرصه به پایان رسیدن عشق ایثاری هستیم که عرصه تنهائی انسان است .

و امّا عشق خدا را پایانی نیست زیرا عشق همان خداست . و امّا عشق دو صورت و مرحله دارد :عشق نزولی و عشق عروجی ! مثل نزول و عروج روح ! خداوند به  انسان هستی  بخشیده تا او را بشناسد و سپس به این عشق پاسخ گوید تا بتواند مقام و گوهرۀ خدائی خود را بداند و بیابد  و بشود  و به حقّ خلیفه او گردد . و این مرحله دوم عشق است که انسان را بخود می خواند تا هستی اش را به صاحبش رجوع دهد . مرحله اول همان مرحله « انّا لله » است و مرحله دوم « انّا الیه راجعون » می باشد . این هر دو مرحله واقع می شود ولی بسیار اندکند که مرحله دوم را درک و تصدیق نموده  و به اراده خود بسوی او بازگردند و هستی خود را تسلیم خداوند نمایند . این مرحله تنهائی انسان در میان مردم است  و هیچکس تنهائی را دوست نمی دارد الآ مخلصان عشق .

 عصر آخرالزمان عصر « انّا الیه راجعون » می باشد یعنی مرحله پاسخگوئی انسان به عشق خدا . مرحله رجوع به منشأ  عشق و علت وجود .  و این عصر آخرالزمان عشق است که صورت قهری عشق می باشد  و عشق قهارانه . در مرحله اوّل خداوند بسوی انسان آمده و در مرحله دوّم انسان بایستی به سوی او برود .  و این عرصه قیام و قیامت عشق است تا وقوع قیامت کبری که رویاروئی با حضرت عشق و جمال وجود واحده می باشد .

استاد علی اکبرخانجانی

عشق و معرفت

کسی که عشق را نمی فهمد اصلاً از فهمیدن بیگانه است و جز بازی کردن را نمی شناسد . زیرا فهم یعنی درک خویش در بیگانه . زیرا اصلاً موجودیت عالم و آدمی حاصل تجلّی خویش ( ذات خدا ) درغیر است ،تجلّی وجود در عدم است . لذا عشق به معنای درک و دریافت وجود است به معنای واقعیت . آنچه که واقعیت نامیده می شود حاصل تجلّی ذات در صفات است ، تجلّی خدا درعدم . پس واقعیت جهان تماماً  واقعه ای عاشقانه است . آنکه عشق را انکار و طرد می کند حیات و هستی خود را لعن کرده است . و آنکه عشق را درک نمی کند  هستی را درک نمی کند . و خود را در مهلکه نابودی می اندازد . پس شناخت  بمعنای شناخت واقعیت همانا شناخت تجلّی است یعنی شناخت عشق . چون وجود معلول عشق است .

معرفت ، حاصل  درک و تصدیق و تأمل در عشق بمعنای عرصه خلقت است .

و امّا عشق یک انسان به انسانی دیگر به معنای وقوع کل خلقت ازلی انسان است و اینست که ماجرای عشق در هر انسانی به مثابه تعیین و تکلیف کل سرنوشت اوست  . کسی که به عشق خیانت کند هستی  خود را لعنت نموده و  خود را در درک اسفل السافلین  ساقط کرده است . کسی که عشق را دروغ می داند هستی خود را تکذیب کرده است .

معرفت ، بر عشق معرفت بر خویش در بیگانه است و تصدیق این واقعه بعنوان حقّ خلقت . کسی که به این حقّ رسید و حقوقش را ادا نمود این قدرت را می یابد تا همچون خدا به هستی یگانه و خودی خود بازگردد و خود شود و هستی دار گردد یعنی خلیفه خدا شود . معرفت بر عشق معرفت بر از خود بیگانگی وجود خویش است و یافتن راه رجعت به خویشتن خویش .

استاد علی اکبرخانجانی

   درد بی درمان

خودکه درمان کرده ای دردهای بی درمان خلق

                                                       پس چرا درمان نمی سازی تو درد خویش را

خود  که   صدها  برده را از بندها کردی  جدا

                                                      پس چرا خود را از این زندان نمی سازی رها

خود که هر کس را نمودی بر  رخش آئینه ای

                                                       پس چرا  خود را نمی بینی در  این  آئینه ها

 خود که در بخشش شدی سلطان ایثار و سخا

                                                        پس  چرا   خود را نمی بخشی ز الطاف اله

خود  که  دنیا  را ز عشق  حقِّ فنا بنموده ای

                                                      پی چرا خو د را از این عشقت نمی سازی فنا

یار  تو  تنها  فتاده  در  چَهِ  عشق   و  رضا

                                                     پس کِی  از میثاق وصلش می شوی درقهر چاه

گر  دمی من خود بُدی   در  وادی  عهد  و وفا

                                                      بر  فکندی   ریشۀ   خود   را  از این  داربقا

چون میسّر نامده یک « من» دمی در کارعشق

                                                      بر رضایش سر نهادیم  اندرین سودای « ما»

استاد علی اکبرخانجانی

کافر و مؤمن و منافق

کافران اند   مؤمنانی     بی    نقاب

بی حساب وبی کتاب   و بی  نساب

                                                          مؤمنانند       کافرانی      با     حیا

                                                           در  پس  پرده همه مست  و  خراب

کافران    اندر    حجاب   ناری  اند

مؤمنان  اندر  حجاب  خاک   و آب

                                                           مؤمنان   عریان   از   خواب  آمده

                                                           کافرانند    مؤمنانی   غرق   خواب

مؤمنان   بر  کفر  خود  بینا   شده   

کافران    غرقند    در   ایمان  ناب

                                                           کافران   و    مؤمنان     دیوانه اند

                                                           زین جنون برخی شده اند در حساب

این    حسابیان    همه   اهل   نفاق

هر  نفاقی  شد   فراق  و صد کتاب

                                                           جنگ  هفتاد  و  دو  ملّت  شد  پدید

                                                           شد  منافق   پرده دار  این    حجاب

مؤمن  و کافر   چو در جنگ آمدند

جمله    رسوا   آمدند   اهل   کتاب

                                                          چون   منافق  سیرتان  رسوا   شدند

                                                          جام  وحدت  سر کشیدند آن دو شاب

 کافر  و مؤمن  چو یکتا می شوند

 پس  منافق   پاک  گردد در عذاب

                                                           عاقبت    بر پا   شود  تثلیث  عشق

                                                            آن  جمال    واحد   آید   بر  ترّاب

                               قصه ها  را کن فراموش ای پسر  

                              چون   شدی    آئینۀ     لُبّ   لُباب

استاد علی اکبرخانجانی

عرفان و امر به معروف

امر به معروف یعنی دعوت به چیزهائی که معروف است . این دعوت دو جنبه دارد : عمل و تفکّر . عمل به معروفات و تفکّر دربارۀ ذات معروفیت آنها. یعنی شناخت دوبارۀ چیزهای که قبلاً شناخته و تصدیق شده است . این شناخت دوباره که همان ذکر ( به یاد آوردن ) است منجر به عمل می شود پس امر به معروف در وحله اول دارای رسالتی عرفانی و فکری است . مثلاً امر به صدق بدون آنکه معرفتی نوین و برتری دربارۀ صدق پدید آید ممکن نیست زیرا صدق را همه می ستایند و تصدیق می کنند ولی درباره اش سهو هستند و عمل نمی کنند . آنچه که صادق بودن را ممکن می کند معرفت دوباره دربارۀ حق و لزوم صدق است . بنابراین اگر امر به معروف بر اساس بیدار سازی معرفت و وجدان نباشد نتیجه ای نمیدهد و بلکه عداوت را بر می انگیزد و حاصلی وارونه ببار می آورد. لذا امر بمعروف یک عمل عرفانی است و نه حقوقی و سیاسی و اجتماعی و اخلاقی . امر بمعروف  احیای حکمت دینی است . و امّا در میان  چیزهای معروف در زندگی هر فردی چه چیزی از همه معروفتر و مشهورتر است ؟ بدون شک وجود خود آن فرد !  پس امر به خود شناسی و نشان دادن خود هر فردی بخودش  اصل و اساس امر بمعروف است  و این نشان دادن امری عرفانی است و اگر بر اساس محبت نباشد ممکن نیست  و خصومت انگیز می شود زیرا نخستین صورت از نفس هر فردی همانا زشتی ها و جهل اوست پس اگر این امر  با محبت نباشد نتیجه ای معکوس ببار می آورد . و نهی از منکر یعنی نهی از هر چه غیر خویش است : دعوت بخویشتن خویش !

استاد علی اکبرخانجانی

تهمتی به نام « من »

همه ما با اندک تأمّلی در ماهیت و افکار و کردار و زندگی خود در می یابیم که بزرگترین دروغ و تهمتی که بخود می زنیم همانا « من » است و این کارخانه هر دروغ دیگری است زیرا در تلاش برای اثبا ت من به خودم هم  بخودم  دروغ می گویم  و هم به دیگران . آیا براستی چه چیزی از هویت من از من است : تن من ، نام و نشان من ، خاندان من ، علم  و فن من ، افکار و احساسات من و ..... ؟ تن من که از رابطه والدین پدید آمده و نهایتاً با مرگ از بین می رود و لذا همه متعلقاتش هم عاریه ای  است . نام و مذهب و فرهنگ و شرایط من جملگی از تاریخ و طبیعت و جامعه و  القاعات و جبرهای زمانه است  . افکار و احساسات من هم اگر از من بود بر آن احاطه ای می داشتم  و می توانستم آنها را از بین ببرم و یا فکر  و احساسی جدید در خود پدید آورم . پس هیچکدام  از آنچه که من آنرا از خودم می دانم و بدان وسیله خودم  را  اثبات می کنم از من نیست.و چون از من نیست برای حفظ و دفاع و اثباتش مجبور به دروغ و ریا هستم . و بعد برای حفظ دروغهایم   بایستی مابقی عمرم را مشغول ریاکاریهای دیگر باشم و لذا در دروغهای لامتناهی غرق و گم و گور می شوم و نهایتاً کوهی از دروغ و تظاهر و ریا و ادعا را که ربطی بمن ندارد من می پندارم که با مرگم نابود شده و با این نابودی بر حیات آخرت وارد می شوم که ورود به عالم برزخ و هیچی است . و اینست که خداوند می فرماید : وای بر مکّذبین !

آدمی تا زمانیکه خدایش را در خود نیافته بیخود است  و کذّاب . زیرا خود  انسان همان خداست بقول علی (ع) .

استاد علی اکبرخانجانی

امر به منکر و نهی از معروف !

چگونه امر به معروف و نهی از منکر تبدیل به امر به منکر و نهی از معروف می شود ؟

می دانیم که امر به معروف و نهی از منکر بزرگترین  میوه دین است و لذا این میوه برای نخستین  بار بصورت رسالت انبیای الهی در تاریخ آشکار شد و کل تاریخ تمدن و فضیلت و معرفت بشری محصول این امر است . این از آن  فروعی در دین است که اصل  تاریخی و اجتماعی دین می باشد  و دین خدا جز بدینوسیله زنده نبوده است نه فقط برای مردمان که بیش و پیش از آن برای خود مؤمنان . زیرا مؤمن بدین طریق  مستمراً جامعه را آئینه و شاهد بر اعمال خود می گیرد و برای خود یک توفیق اجباری برای تقوا پدید می آورد .  پس رسیدن به مقام امر به معروف و نهی از منکر مقامی   از جنس رسالت  پیامبران خداست که بی مزد و منّت  وجدان بشریت را بیدار نمودند و بلکه منّت هم می کشیدند و نیز محنت های فراوان  و بلکه از کل دنیای خود در این امر می گذشتند و گاه از جان خود .  پس   وای بر آن امر و نهی که مبدل به شغل و امرار معیشت شده باشد زیرا در اینصورت فرد امر و نهی کننده از وفور منکرات است که بر خوردار است و شغلش رونق  می یابد  و لذا باطناً خواهان تقوای در جامعه نخواهد بود .   لذا این نوع امر و نهی در هر لباسی و عنوانی چه در خیابان یا اداره و یا منبر و مدرسه اساس  امر به منکر و نهی از معروف است و این دجّالیت  رسالت انبیای الهی می باشد  و منبع تاریخی و اجتماعی مذهب ضد مذهب است یعنی نفاق  اجتماعی .  پس  وای بر کسانی که از بابت اشاعه دین و تقوا  و معرفت ارتزاق می کنند .

استاد علی اکبرخانجانی

حکمت جاوید ( حیرت )

ü      حیرتا از آدمی که خود را باور ندارد و متحیِّر است از اینکه  چرا کسی باورش ندارد .

ü      حیرتا از آدمی که بخود رحم نمی کند و متحیّر است از اینکه چرا کسی به او رحم نمی کند .

ü      حیرتا از آدمی  که خود را دوست نمی دارد و متحیر است از اینکه  چرا کسی دوستش نمی دارد .

ü      حیرتا از آدمی که خود را نمی فهمد و متحیر  است از اینکه چرا کسی او را  فهم نمی کند .

ü      حیرتا از آدمی که با خود صادق نیست و متحیر است از اینکه چرا کسی با او صادق نیست .

ü      حیرتا از آدمی که بخود حرمت نمی نهد و متحیر است   از اینکه چرا کسی حرمتش نمی نهد.

ü      حیرتا از آدمی که بهمه دروغ می گوید و همه را دعوت به صدق می کند .

ü      حیرتا از آدمی که به دوست خود دشمنی می کند و با دشمنانش دوستی می کند .

ü      حیرتا از آدمی که به فردا شکی ندارد ولی به زندگی بعد از مرگ شک دارد .

ü      حیرتا از آدمی که خدای نادیده را می شناسد ولی خودش را نمی شناسد .

ü      حیرتا از آدمی که از ریا کردن خسته نمی شود و لحظه ای نمی خواهد خودش باشد .

استاد علی اکبر خانجانی

دو نوع هویّـت

آدمی یا عاشق است یا فاسق . یعنی یا میل به احیاء و تعالی و سعادت دیگران دارد و یا میخواهد دیگران را ببلعد و بر آنان سلطنت کند . عشق یعنی متعهد به هستی دیگران در قبال هستی خویش و به جبران و قدرشناسی حیات خویش . و فسق یعنی زیر پا نهادن عهد خود در قبال دیگران که همان عهد خود در قبال خویشتن است .   آنکه نسبت به خود متعهد است به دیگران هم متعهد است زیرا حیات و هستی امری واحد است و انسان از نفس واحده است  . آنکه  دیگران را فقط طعمه و صید و ابزاری برای هستی خود می بیند نهایتاً هستی خود را هم از دست میدهد . کسی که به دیگران خیانت می کند در  واقع به ذات هستی خود خیانت کرده و لذا نهایتاً  جنون آسا بخودش هم خیانت می کند . انسان با هویّت ، انسانی دارای هوی ذاتی است یعنی انسان با خدا. کسی که قدر حیات و هستی خود می داند مؤمن است و از خداوند هم ممنون است و این ممنونیّت را در خدمت به دیگران آشکار می کند . کسی  که چشم دیدن آرامش و عزّت و سلامت دیگران را ندارد نمی تواند این ارزشهارا در خودش حفظ و حراست کند . دیگران بوته آزمون هستی مندی و اعتلاء و یا نابودی  و سقوط خویشتن هستند . انسان بخیل نسبت بخود نیز بخیل می شود  و این بخل نسبت بخویشتن عذاب بخل به دیگران است . کسی که دیگران را دوست ندارد از خودش هم بیزار است  و گریزان و پناهنده به دیگران .

این دو نوع هویّت کلی برای انسان است . هویّت امری فرمالیستی و نمادین نیست . انسان بی هویّت همان انسان کافر و بخیل و فاسق و ستمگر و ریاست طلب است . انسان با هویّت هم مؤمن و عزیز  و خدمتگزار است .

استاد علی اکبرخانجانی

موسیقی  پاپ در کشور ما

فسق و عبث دو عنصر ذاتی موسیقی  پاپ و فولکلور و ترانه سرائی در سراسر جهان و از جمله در کشور ماست . با این تفاوت که در کشور ما تلاش مذبوحانه ای در کار  است تا با بخیه نمودن باورهای دینی و شعائر مذهبی به این پدیده ،   سیمای فسق و پوچی آن ناپیدا باشد .

عشق فاسقانه گوهرۀ اصلی موسیقی  پاپ می باشد که جز حسرت و عبث  و ابتذال و خود – مسخرگی بر جای نمی نهد و این تمامیت معنا و ماهیت و کشش موسیقی پاپ است که نهایتاً با توسل به عواطف و باورهای عرفی و دینی تقدیس می شود و این تقدیس راز تمام تباه سازی و ویرانگری فرهنگ است که در کشور ما بواسطه التقاط مذهبی منجر به ابطال و نفاق اعتقادی می شود . تا آنجا که حتّی برای واقعه کربلا و شخصیت معصومین هم موسیقی پاپ تولید می شود از آن نوعی که حتّی در رسانه ملّی شاهدیم . این نیز بخشی از  جریان کلی اسلامیزه کردن مدرنیزم است .

استاد علی اکبرخانجانی

پول و آرمان

هر که از پول بگذرد به همه آرزوها و آرمانهایش در همین دنیا نائل می آید . اگر بتوانیم این حقیقت را درک و باور کنیم از همه فریبها و ناکامیها و بطالتهای زندگی نجات یافته ایم زیرا تنها حجاب و مانع بین ما و آرمانهایمان همانا پول و آن چیزی است که شرایط و امکانات اقتصادی نامیده می شود . هیچکس پول را برای پول  و امکانات را برای امکانات نمی خواهد .  ولی همین واقعیت ذاتی در بشر بگونه ای جادوئی به فراموشی سپرده می شود و بتدریج هدف  و آرمان از یاد رفته و آنچه که رخ می  دهد مذهب پول برای پول و اقتصاد برای اقتصاد است . و این سرّالاسرار غفلت و نسیان و جنون بشر است . چرا؟

هیچ جهل و فریب و شیطانی مکارتر از این ایده نیست که باور کنیم که فاصله بین ما و آرزوی ما بی پولی و فقدان امکانات مادی است .  چنین باوری منشأ همه جهالت ها و غفلت ها و بطالت ها و ندامت ها و فریب خوردگی های ماست .

ما پول و امکانات مادی را برای چه می خواهیم ؟  اتوموبیل آخرین مدل و کاخ و باغ  و مبلمان اشرافی  را برای چه می خواهیم ؟  برای اینکه یکی پیدا شود تا دوستمان بدارد و عاشقمان شود ! آیا اینطور نیست ؟ این ارادۀ ذاتی هر انسانی است . آدمی هر قدرتی را جز برای کسب  محبوبیت و دلربائی نمی خواهد . و در عین حال   هیچکس هم بدینوسیله به محبوبیتی واقعی و قلبی نرسیده بلکه محبوبیت سابق خود را هم در نزد عزیزانش باخته است . بنابراین آنچه که بین ما و عشق فاصله می اندازد ایده پول و پول پرستی است . و این جهل است .  پس فاصله بین ما و آرمان ما را جهل ما تشکیل داده است . آنچه که بدان نیازمندیم تا به عشق برسیم معرفت ما دربارۀ عشق و آداب عشق ورزی است . جهل ما نسبت به عشق بین ما و آرمان ما حائل شده است . پول اندیشی بزرگترین عذاب  الهی از برای کسانی است  که حق عشق را ضایع کرده اند . عشق دشمنی جز پول و اندیشه پولکی ندارد . هر کجا که پول حکم می راند هیچ نشانی از عشق و محبوبیت و حـتّی تظاهر به محبّت هم نیست . خوشبخت بودن همان محبوب  بودن لااقل در نزد یک نفر است . و البته یک نفر هم کافیست و بیش از یک نفر هم در آن واحد نمی تواند محبوب و عاشق شما باشد . کسی که یک محبوب واقعی داشته باشد قانع و غنی و راضی و سعاتمند است . اقتصاد حتّی در شأن الاغ هم نیست . پس آدمی از الاغ هم خرتر است .

عشق و سعادت آفتی جز حرص و پول گرائی   و پول پرستی ندارد . ایدۀ پول ، همان وسوسه شیطان است . هر کجا که عشق و عطوفتی نابود شده بواسطه این ایده بوده است . عشق بعنوان گوهرۀ سعادت روحی بشر تنها چیزی است که برای رسیدن به آن فقط ایمان لازم است ایمان به عشق و عشق باوری و عشق فهمی . برای خوشبخت بودن ارادۀ به دوست داشتن و عشق ورزیدن کافیست . بواسطه  پول هیچکس را نمی توان عاشق خود نمود . آدمی تا به این باور نرسد به هیچ حقی نمی رسد و جاهل است .

استاد علی اکبرخانجانی

                                حقّ  است

 هر   آنچه  می تراود  از  زمین و آسمان حقّ  است                

                                    هر  آنچه  می شود  اندر  دل  و  جسم  و  روان  حقّ  است 

 اگر    باطل       یینی     توبه   کار    عالم  و   آدم                 

                                     شود  باطل  چنین   بینش  و  لیکن  دیده  بان    حقّ   است  

 اگر    باطل    شود    باطل  یقین  حقّ     بود   کامل                

                                      بدان  که  باطلی   حقّ است  و   سوی  باطلان  حقّ   است

 گذر   بنما   از  این  و آن  رها کن  منطق و  برهان                

                                      همین حقّ  است  همان حقِّ است میان این و آن حقّ  است

 بود    حقّ   اول   و آخر  بود  حقّ  باطن  و  ظاهر               

                                     اگر  حقّ   در  همه    بینی   چنین   حقّی  بدان   حقّ  است

اگر    حقّ  دمدمی    باشد  زیاده   و    کمی   باشد                

                                    چنین    حقیّ    بود   باطل   ،   بطالت   نیز   آن  حقّ  است

بود حقّ واقع و موجود گمان می سوزد از این  جود             

                                       گمان   را  حقّ  نمی آید   همین  هم  بی گمان  حقّ   است

بطالت  جنگ با حق است  شب نیرنگ با حق  ّ است 

                                      چنین     جنگی   و    نیرنگی    بکار   آدمان   حقّ   است

استاد علی اکبر خانجانی

حکمت جاوید ( دجّالیها )

هر حقیقتی دجّالی دارد و :

v     دجّال عرفان ، لاابالیگری است .

v     دجّال علم ، دانشگاه است  .

v     دجّال عدل ، دموکراسی است .

v     دجّال صدق ، بی حیائی است .

v     دجّال ارادت ، تقلید است .

v     دجّال حکمت ، پزشکی است .

v     دجّال ذکر ،ورد است .

v     دجّال عشق ، ایثار است .

v     دجّال ایمان ، بیمه است .

v     دجآل حجاب ، شیکی است .

v     دجّال آخرالزمان ، تکنولوژی است .

v     دجّال اختیار ، آزادی است .

v     دجّال عصمت ، فمینیزم است .

v     دجّال توحید ، خدای خیالی است .

v     دجّال واقعیت ، آرزو است .

استاد علی اکبرخانجای

فلسفه چپ گرائی

چپ گرائی  در نگرش فلسفی و اجتماعی و سیاسی واکنش غریزی و کوری در قبال راست گرائی نفس خویشتن است . کمونیزم در نقطه مقابل لیبرالیزم ، اشرافیّت در نقطه مقابل ریاضت گرائی ، خداپرستی مجرد وایده آلیستی در نقطه مقابل الحاد و ماتریالیزم خشونت و ترور در مقابل سازشکاری بهر قیمتی و ...

به تجربه دیده ایم آنانکه در شعار  و نسخه های اجتماعی شدیداً چپ و رادیکال و خشن هستند در زندگی خصوصی و پس پرده خود شدیداً سازشکار و ملوس و بولهوس هستند و بالعکس . راست گرائی و چپ گرائی کلامی و شعاری و ایدئولوژِکی دو نماد نفاق و ریا می باشند . دیده ایم که شدیدترین شعارهای الحادی برخاسته از قشری ترین نوع مذهب در خانواده یا طبقه ای می باشد و بالعکس . همانطور که مادی ترین آدمها در زندگی شخصی خود بسیار خسیس هستند و مرتاضانه زندگی می کنند . این نفاق در عین حال موجب نوعی تعادل در زندگی می باشد و این همان حق نفاق است که بصورت وحدت منافقانۀ اضداد بروز می کند . مثلاً در اکثر جریانات درویشی و هیپی گری شاهد حضور ملحدترین و مادی ترین  آدمها هستیم .

همانطور که در نگاهی به سیر پیدایش ماتریالیزم و کمونیزم می بینیم که این مکتب از قلب لیبرالیزم و سرمایه داری و اشرافیت بورژوازی اروپا پدید آمد و نه از بطن طبقه کارگر .  چپ گرائی در ادعا و راست گرائی در عمل یک واقعیت  جهانی است . چپ به مثابه ماسکی بر راست است .  چپ گرائی بزرگترین نفاق عصر مدرنیزم است و تماماً سر بر آورده از غایت بت پرستی عصر مدرن می باشد و نقابی بر این دوران محسوب می شود از جمله گرایشات مدرن عرفانی که نقابی بر الحاد است . همانطور که نمایش های ایثاری نقابی بر غایت خود پرستی است .

استاد علی اکبرخانجانی

فلسفه دنیا در قرآن

بسیاری می پندارند که « دنیا» در فرهنگ اسلامی به معنای جهان هستی و واقعیتهای مادی و طبیعی بیرون از نفس ماست و بدینگونه  پشت کردن به دنیا بمعنای غارنشینی و نفرت از عالمیان و گریز از واقعیت است . این نگرش کمابیش در ذهن اکثر مردمان وجود دارد که نگاهی کاملاً وارونه و غیر دینی است در حالیکه بخش عمده سوره های قرآن نامهای طبیعی و مادی دارند و حدود نود درصد آیات قرآنی سخن از طبیعت و وقایع تاریخی و مادی است و تفکر دربارۀ این امور از واجبات برای رشد  و  هدایت است    زیرا خدا را فقط در مخلوقاتش باید شناخت و نه تصورات  متافیزیکی و فلسفی .  خدای قرآن خدای جهان و طبیعت است  و نه خدای فلسفه و ماورای طبیعت . در قاموس قرآن ماورای طبیعت نیز در درک طبیعت حاصل می آید . و امّا آنچه که در  قاموس قرآن موسوم به دنیاست که باید از آن پرهیز نمود و علت گمراهی بشر می باشد آرزوهای  بشر دربارۀ جهان و جهانیان است : آرزوی تصّرف و تسلط و تملک بر جهان . بنابراین حیات دنیوی ، حیات این جهان در عالم خاک نیست بلکه آن حیاتی است که برمبنای آرزو پرستی و بولهوسی قرار دارد و در نقطه مقابل آن حیات اخروی است که آن هم فقط حیات بعد از مرگ نیست بلکه حیاط معنوی و عرفانی وروحی می باشد که مبنای تصّرفی ندارد  و متکی به مالکیت های مادی و عاطفی نیست بلکه متکی به ایمان و توکل به خدا و معارف اخروی و جاودانه اند . علی (ع) می فرماید که : دنیا همان آرزوهای شماست و آرزوهایتان دامهای شیطان هستند . حیات  دنیا که قرآن آنرا بازیچه می نامد آن زندگانی مبتنی بر سلطه و ریاست و مالکیت هاست و حیات آخرت هم متکی بر ایمان و محبت و معرفت .

استاد علی اکبرخانجانی

خانواده محوری

آیا مسائل و واقعیت هائی مثل علم ،تکنولوژی، سیاست ،امپریالیزم ، صهیونیزم ، انقلاب ،ظلم ، اعتیاد ، جنایت ،  ربا ، تورم ، جنون ، بیماریها ، تروریزم ، ایدز ، خودکشی ، روسپی گری ، جنگها و .... چه ربطی به خانواده و رابطه زناشوئی دارد . یکی از رسالتها و ویژگیهای فکری این نشریه نشان این ارتباط است که بقول معروف سرنخ همه چیز  زیر لحاف است و ریشه در جهان اسرار آمیز رابطه آدم و حوا دارد . اگر بانی مکتب خاصی باشیم می توان آنرا مکتب اصالت رابطه آدم – حوا نامید یا مذهب اصالت  خانواده .  ما این حقیقت را در دهها مقاله و نیز آثار منتشر شده ای بنام « مادۀ وجود » و « خود آموز تربیت عرفانی » بوضوح تبیین نموده ایم . بی تردید اگر ازدواج نمی بود تمدنی رخ  نمی داد  و هیچیک از  فرآورده های مادی و معنوی بشر در تاریخ آشکار نمی شد . همانطور که ساختار و اسرار عالم ماده تماماً در علم و رمز و راز هسته اتم و پیوند پروتون و نوترون بطور فشرده حضور دارد و کل جهان هستی سر بر آورده از آن است کل تاریخ و تمدن و فرهنگ و بشریت بر روی زمین ریشه در  خانواده دارد و لذا خانواده نگری و زناشوئی محوری به مثابۀ ژرف اندیش ترین نگاه بهر مسئله ای می باشد و لذا همه علوم اجتماعی و انسانی بدون چنین نگرشی علومی بی ریشه  و بیفایده و بلکه فریبنده اند . این یک دکترین و فلسفه نظری نیست بلکه ما این حقیقت را در جریان حل مشکلات مردم و علاج دردها و امراض  به تجربه کشف کرده  و بر این مبنا موفق به حل لاینحل ترین مشکلات و بیماریها شده ایم . این یک حکمت تجربی است که البته ریشه در معرفت دینی ما نیز دارد . همانطور که کل مجموعۀ احادیث قدسی که سخن خدا به بشر است . فرزند آدم و حوا را مخاطب ساخته است و بهشت موعود نیز بهشت آدم –حوائی است .

استاد علی اکبر خانجانی

ولایت زناشوئی و تمکین جنسی

رابطه جنسی مجرای فیزیکی انتقال روح از مرد به زن است . در این انتقال کل اراده و ولایت و محبت مرد به قلب زن راه می یابد .  این واقعه را زن بوضوح در تن و دل و جان و اراده و اعمال واندیشه اش درک می کند و می داند که تمکین  جنسی نمودن در رابطه با مردش به چه معنائی است . لذا زنی که بهر دلیلی میل ندارد که تحت ولایت شوهرش باشد عمداً و به هزار بهانه تمکین جنسی نمی کند و در واقع به شوهرش دل نمی دهد و یا فقط تن می دهد که این یک رابطه زنائی محسوب می شود و این نوع رابطه صرفاً جسمانی بسرعت به عذاب و سوء ظن و بن بست می انجامد و کار را به طلاق می کشد.

اگر شوهری مؤمن   باشد عدم تمکین جنسی زن نشانه آشکار کفر اوست . و اگر شوهری کافر باشد و او خود را مؤمن می داند باید جدا شود و گرنه مرتکب ظلم و فسق و زنا می شود .

رابطه جنسی زن و شوهری که همدل و همسرنوشت نیستند ذاتاً زنا است و این رابطه موجب کینه و عداوت می شود .

زن به لحاظ خلقت و فطرت از سینه آدم خلق شده و دل آدم همان مأمن و وطن وجودی اوست . پذیرش ولایت شوهر برای زن یک امر و نیاز وجودی است . و زنی که تمکین جنسی نمی کند نمی تواند در سینه مردش آرام و قرار یابد  و لذا نمی تواند در خانه چنین مردی احساس وجود و آرامش داشته باشد و به گمراهی می رود . اینست که در دین اسلام اولین وظیفه دینی زن تمکین جنسی است و عدم تمکین تنها امری است که مستوجب تنبیه و طلاق می باشد .

زن به مثابۀ  جمال دل و باطن مرد است همانطور که از سینه او خروج کرده است و زیر نگاه او احساس وجود می کند . زنی که جمال و زیبائیهای خود  را برای غیر آشکار می کند و از نامحرمان بطور خواسته     یا نخواسته دل می برد سائر مردان را بر نفس خود وارد می کند و لذا چنین زنی قادر نیست که به شوهرش دل بدهد و تحت ولایت او آرام و قرار گیرد  و ولایت شوهر را بپذیرد و رابطه جنسی سالمی با او داشته باشد و اصلاً بتواند تمکین جنسی نماید .

بنابراین بی حجابی و بی عفّتی رفتاری و گفتاری و پوششی زن علت العلل همه مشکلات زناشوئی می باشد . زن تجسم روح مردش می باشد و هر چیزی و نگاهی به آسانی بر او وارد می شود و این همان اصل زنای باطنی است که رابطه زناشوئی را مختل می کند و به عذاب و سوء تفاهم می کشاند .

زنی که حجاب نگاه و رفتار و لباس خود را حفظ نمی کند نمی تواند به شوهر خود دل بدهد و با او همسرنوشت شود و لذا در رابطه جنسی هم به عذاب می افتد.

 این امر اساس همه سوء ظن ها و عذابهای  جادوئی رابطه زناشوئی می باشد . چنین وضعی دیر یا زود به طلاق می رسد  چه رسمی و چه پنهان . زنی که از هر مردی بهر روشی دلبری می کند رابطه زناشوئی خود را تباه می کند . زنای  پنهان  و نامرئی زن جز این نیست .

زن با عصمت و کامل زنی است که بتواند ولایت شوهری مؤمن را با دل و جان پذیرا شود و آن جز از طریق حفظ عفّت و عصمت و حجاب و نگاه ممکن نمی آید .

و این درسی است که حضرت فاطمه (ع) به زنان داده است .

استاد علی اکبرخانجانی

دیالکتیک مقنعه و ماهواره

چگونه می توان در آن واحد محجبّه بود و مقنعه بر سرداشت و در مقابل فیلمهای ماهواره ای تاب آورد ؟ چگونه می توان خود را  پوشانید و دیگران را برهنه تماشا کرد ؟  طرح این تناقض در جامعه ما به مثابۀ طرح امّ المسائل همه مفاسد اخلاقی و جنسی و امراض روانی و اعتیاد و فروپاشی خانواده ها و نفاق فرهنگی وهویتی می باشد .

مسئولین نظام یا بایستی ماهواره را از بنیاد در این کشور براندازند و یا حجاب اجباری را از میان بردارند و گرنه ادامه چنین تضادی موجب انشقاق کامل جامعه و فرهنگ و مذهب و هویت ماست و ما را به چنان سرنوشت فجیعی می کشاند که تصوّرش حتّی شیطان را به وحشت می اندازد . اینهمه شقاق ونفاق فزاینده جامعه ما را بسوی نابودی حتمی می کشاند . تا کی می توان در مقابل فیلمهای پورنو از شرّ شیطان رجیم به خدا پناه برد و مستمراً جانماز آب کشید و صلوات فرستاد . شاید هم بشود  و ما هنوز هنرش را نیافته ایم !؟

اسکیزوفرنیا در قلمرو فرهنگ و اعتقادات و عرف تا عرصه سیاست و اقتصاد و رسانه و ارتباطات به تمام و کمال در جامعه ما در حال روی نمودن است . و این دو شقه شدن هویت ملی – دینی تماماً برخاسته از تضاد  حجاب بیرون و فحشای اندرونی است ، تضاد بین حجاب و پورنو .

استاد علی اکبرخانجانی

فلسفه خود پرستی

هیچکس نمی تواند ذاتاً خودش را دوست بدارد و بپرستد زیرا اصولاً « خود»  چیز دوست داشتنی نیست  چونکه اصلاً خودی در میان نیست و هر آنچه را که از خود می دانیم از دیگران است : از والدین ، جامعه ، تاریخ ، وراثت ، آموزه ها و .... اینست که آدمی فقط می تواند دیگران را دوست بدارد زیرا آنچه که « خود» می نامیم تماماً دیگری و غیر است . حال با این وصف آنکه تلاش می کند تا خود را دوست بدارد و بخودش فخر کند جز جنون و رسوائی عایدش نمی شود زیرا چیزی رامی پرستد که وجود ندارد .

فقط کسی براستی می تواند خودش را بی هیچ نمایشی دوست بدارد و بلکه عاشق خودش باشد که خدا را در خود یافته باشد و خداوند مقیم در دل او باشد که این مقام انسان کامل و عارف واصل است . و این همان تکّبر کبریائی خدا در بشر است . این مقام خود پرستی عارفان است که البته شباهتی به خود پرستی جاهلان ندارد . در این مقام آدمی فنای در ذات خویش است و اصلاً جز خدا کسی نمی بیند که بخواهد به او فخر بفروشد.

خود پرستی یک نیاز ذاتی و برحق در بشر است بشرط آنکه این حق در او  پیدا شده باشد . بنابراین دو نوع خودپرستی داریم : جاهلانه و عارفانه ! خود پرستی جاهلانه همان کفر بشر است و مولّد ستم و تجاوز به حقوق دیگران می باشد . و خود پرستی عارفانه که مولّد عدل و محبّت در میان خلق است :

خود پرستی اموی و خود پرستی علوی !

استاد علی اکبرخانجانی

محبّت و هدایت

در قرآن کریم می خوانیم که خداوند خطاب به رسول می فرماید که « مپندار آن کسانی هدایت می شوند که تو دوستشان می داری بلکه آن کسانی که من می خواهم » . در این آیه امر محبت و هدایت در نقطه مقابل یکدیگر قرار گرفته اند . این واقعیت در همه تجربیات بشری در قلمرو تعلیم و تربیت نیز صدق می کند . بچه ها هرگز بواسطه مهر و محبّت والدین تربیت و هدایت شدنی نیستند . هر ارزش نیکوئی که در افراد و جوامع یافت می شود نه حاصل محبت و مهر و ترحم اولیای امور که محصول قهر و جدیّت است . وقتی محبـّت رسولان خدا که محبتّی خالص و الهی است موجب هدایت نمی شود تکلیف سائر محبت ها ی بشر روشن تر است . درست به همین دلیل هر انسان حق پرستی در حریم عواطف فامیلی خود مطرود واقع می شود زیرا انسانهای حق پرست اسوه های محبت نیز هستند و گوئی محبت این مردان خدا موجب ایجاد ظلمتی عظیم در حریم وجودشان می شود که نزدیکان از درک و تصدیق حقشّان عاجز می مانند . به همین دلیل شقی ترین کفر و انکار از میان شدیدترین عواطف و محبت ها بر می خیزد .  و لذا اشدّ کفر و عداوت نسبت به مردان حق از میان نزدیکترین کسان آنها رخ می دهند . درست به همین دلیل در قرآن می خوانیم که زن ،دشمن  آشکار ایمان مردش می باشد زیرا مورد شدیدترین محبت مردش می باشد .

لذا قهر برخاسته از عشق و محبت است که هدایت می کند و نه مهر و رحمت و اغماض و تساهل . آن وجه از محبت که خارها را گل می کند قهر و غیرت آن است و نه رحمت و تساهل آن . کسی که قهر نمی داند مهر هم نمی داند .

استاد علی اکبرخانجانی

حکمت جاوید ( فلسفه شکست )

ü      هر شکستی فقط یک معنا دارد و آن امر به خروج از وضعیت موجود است .

ü      آدمی غریزتاً دوستدار دشمن خویش است و اینست راز شکست در عشق .

ü      شکست ، ایده ای است که با آن می جنگیم تا رخ ندهد ولی رخ می دهد .

ü      کسی که همواره برای شکست خوردن آماده است شکست نمی خورد .

ü      شکست یعنی شکست خوردن درنبرد با قوانین طبیعت .

ü      شکست ابدی آنست که درک و تصدیق نشود .

ü      شکستی  جز شکست اراده انسان در مقابل اراده خدا نیست .

ü      کسی که به استقبال شکست خود می رود و در آن مشارکت می کند و از آن  سبقت می جوید شکست را شکست می دهد .

ü      شکست انسان در جهان راز تنها شدن اوست .

ü      آدمی از شکست نمی هراسد  بلکه از تنها شدن می هراسد .

ü      کسی که تنهائی را بپذیرد هرگز شکست نمی خورد .

ü      شکستی  جز شکست « من » نیست .

ü      آنکه در بیرون پیروز می شود در درون شکست می خورد .

استاد علی اکبرخانجانی