وبلاگ "آخر الزمان"(مؤسسه عرفان عملی)

هرمنوتیک «اراده»

 

«اراده» در لغت از مصدر « ردّ» بمعنای گذشتن، عبور کردن و رد نمودن است و در فرهنگ اسلامی قلمرو « لا اله» می باشد یعنی انکار  ونفی  و رد کردن هر چه غیر خدا. در قلمرو  شناخت نفس بمعنای رد کردن امیال  غریزی نفس است و چون دل آدمی کانون میل کردن است پس اراده بمعنای  رد کردن خواسته های قلبی  و به بیان دیگر پا بر روی دل خود گذاشتن و از دل خود گذشتن. و این بمعنای  پیدایش اراده انسانی و انسانی  صاحب اراده است . پس می بینیم  که آنچه در فرهنگ عامه مترادف با اراده است  در واقع ضد اراده است . در معرفت دینی اراده برخاسته از ضد  اراده است  . یعنی پیروی از اراده خود عین بی اراده گی است  واین همان شعاری است که بخصوص بشر مدرن برایش  جانبازی می کند: آزادی! و لذا می بینیم  که اشد اسارتها  و غل و زنجیرها از بطن آزادیخواهی فردی سر بر می آورد  و کل اراده فرد را به بند می کشد. پس آنکه خود اراده خود را به بند می کشد و آنرا رد می کند صاحب اراده و آزادی می شود. از این منظر نیز بهتر می توان درک کرد که چرا همه ارزشهای عامه بشری به ضد ارزش منجر  می شود وهر واژه ای  در نزد مردم  واژگونسالار است و فریبنده ! پس  آیا علمی رها بخش تر از علم هرمنوتیک و تأویل واژه داریم.

این علم منشأ ارادت عرفانی و رابطه مراد  ومرید است.

استاد علی اکبرخانجانی

مردم

 

صبوری  کن   دلا  در  کار  مردم

مقیم  خویش  شو  ، پرگار  مردم

                                                                   خدایت  کافی  است و رازقی خوش

                                                                   مشو    دریوزه   و   عطار   مردم

بمان   در  خانه  خود  با  خدایت

مشو   اندر   جفایت   یار   مردم

                                                                   اگر   در   خدمت  خلق  و   خدائی

                                                                    دعائی   کن  مشو   سربار  مردم

اگر  سودی  در این  دوزخ نداری

مشو  هیزم کش   و  اشرار مردم

                                                                   مشو چون گرگ هاری اشک ریزان

                                                                   به  مکر  خدمت  و خونخوار مردم

گناه  خود  ببین   و سرنگون شو

مرید   همدل   و     ستار   مردم

                                                                   بکار    حاکم   و   محکوم  چرائی

                                                                   چو   موشی   در   ته  انبار  مردم

دم  از  عشق  خلایق گر  زنی تو

چو  خاک  خاشعی   هموار مردم

                                                                   اگر    اهل    دلی   و   اهل   حقی

                                                                   شفاعت    میکنی    بردار    مردم

بود    مردم    همه    آئینه   دل

برو  در   دل  درون  غار   مردم

                                                                   همه  مردم   توئی  ای  مرد  نامرد

                                                                   تکبر   چون   کنی   بر  کار  مردم

به   مردم   رحم آور    ای  برادر

که  بخشیده  شوی در  نار  مردم

                                                                   رها   کن   مکر  خدمت  را  ریاکار

                                                                   اگر  مردی  مشو  چون  مار  مردم

ملامت پیشه کن بر خود  چو مولا

طبیب  و  مونس  و  عیار   مردم

                                                                   ز  خود بیزار شو از جهل و نخوت

                                                                   مشو  مردم  خور  و  بیزار   مردم

نبوت  چون   سر آمد  در  قیامت

نیاید   هیچکس   غمخوار  مردم

                                                                   تمام        انقلابات        دروغین

                                                                   نباشد     از     برای   کار   مردم

برو  در  خانه  بنشین  و  دعا کن

برای   خویشتن   از   نار    مردم

                                                                   جوانمردی   کن  و در  غار دل شو

                                                                   وگرنه    می شوی   مردار   مردم

اگر    با   مردمی    مردم   ندانی

 تو  با  حق  عالمی  بر کار مردم

استاد علی اکبرخانجانی

فلسفه آشپزخانه

 

درهر منزلی، آشپزخانه به مثابه خزانه رزق اهالی خانه است و بخش  عمده و  اصلی  تلاش و در آمد اهالی خانه در آشپزخانه ذخیره شده و از آنجا به مصرف می رسد . آشپزخانه مدرن دارای  دو رکن اصلی است : اجاق و یخچال !

بخشی از مواد غذائی  در یخچال منجمد شده و همه مواد حیاتی اش را در فریزر از دست می دهد و سائر مواد غذائی آن هم می میرد و حتی تبدیل به تفاله و سموم می شود . و بخش دیگر از مواد غذائی  بر روی اجاق با حرارت بالا آنقدر می پزد و نیم سوز می گردد که تقریباً هیچ  ماده حیاتی باقی نمی ماند ومواد پروتئینی و قندی و نشاسته ای و چربی آن تبدیل به موادی بغایت ثقیل  و غیر قابل هضم شده و جنبه ای از آن در  ته دیگ تبدیل به انواع سموم می گردد که برای ما ایرانی ها لذیذترین بخش غذا محسوب می شود.

بدین طریق اشپزخانه در هر خانه در واقع کارخانه تبدیل غذا به سقر است یعنی آشپزخانه ها دربهای جهنم هر خانه ای  هستند که غذاهای طبیعی و بهشتی را تبدیل به  تفاله و سم و سقر دوزخ می کنند یعنی رزق حلال  وحل شونده را مبدل به رزق حرام و لاینحل  دروجود انسان می سازند زیرا یخ و آتش دوعرصه  نابودی حیات است . فریزرها نماینده حرص و طمع و کفر بشرند واین حرص بر  روی اجاق به اشتعال در می آید و رزق را می کشد و جسد تباه شده غذاها به بدن ما می رسد. آشپزخانه های مدرن یکی از اساسی ترین منابع اسراف و حرام  سازی رزق و تولید انواع امراض  مدرن می باشند. این آشپزخانه ها ، جهنم های سرخانه محسوب می شوند.

استاد علی اکبرخانجانی

تر

 

یا    به  حکم  عقل  شو    فرزانه ای

یا   بشو   هر  روز  و شب دیوانه تر

                                                                   یا  چو خفاشی به غاری  شو مقیم

                                                                   یا  به  گرد  شمع  عشق پروانه تر

یا   مقیم   عرش    شو   بر  آسمان

یا     خراباتی    بجو       ویرانه تر

                                                                   یا که خود باش و خدایی پیشه کن

                                                                   یا   برو    در   وادی    بیگانه تر

یا    گدای     کاملی   شو     بی ریا

یا    بران   بر   مسندی   شاهانه تر

                                                                   یا   صدیقی   ابله  و  بازیچه  شو

                                                                   یا  به  رندی دم  به  دم  رندانه تر

یا به  واقع  شو مسلمان همچو خاک

یا    ز    افسونی   بشو   افسانه تر

                                                                   یا انا الحق گوی و دارش را بجوی

                                                                   یا خموش  و در صدف   دردانه تر

یا   مریدی   همچو  الله  نیست   شو

گر   مرادی   هر    نظر   هستانه تر

                                                                   یا    مخنث    باش   اندر   میکده

                                                                   یا  رها  کن  ظن   برو   مردانه تر

یا   که   عشق   نوجوانی  پیشه  کن

یا   چو    آدم  پیر و هی    پیرانه تر

                                                                   باش  تسلیم  و  خموش و برده ای

                                                                   یا    برو    در   فتنه ای   فتانه تر

یا به  خوان  جان  بمان و مرده باش

یا    بمیرو    زنده    شو   جانانه تر

                                                                   یا   بگو   راز   مگو   را   و  برو

                                                                   یا  مگو  چونی  بمان  بی  چانه تر

یا  بشو  فرزانه ای  پاک  و  خموش

یا    به    راه    عربده    مستانه تر

                                                                   یا  به قهر  عشق رو کن چون علی

                                                                   یا  به   سان   مصطفی     حنانه تر

 

در میان این دوئی نابوده ای

رو  طریق مطلق  یکدانه تر

استاد علی اکبرخانجانی

 

فلسفه خانواده

 

خانواده در درجه اول مهد تولید مثل و استمرار بقای حیوانی بشر روی زمین است. و آنچه که عشق جنسی نیز نامیده می شود بهانه  وموتور محرکه ایجاد خانواده واستمرار آن است . این وظیفه غریزی  را سائر حیوانات نیز هر یک به گونه ای دارا  هستند. تفاوت خانواده بشری از این لحاظ فقط  در پر  هزینه بودن و دردسر و غوغا و تشنج آن است و نیز منتی که اعضای یک خانواده از بابت این همزیستی بر یکدیگر می  نهند و این وظیفه غریزی را تبدیل به حربه ای  جهت سلطه بر یکدیگر می کنند زیرا بواسطه کفر نفسانی بشر هیچ تربیت و ترتیب و ولایتی در سلسله مراتب افراد خانه بر حسب انجام وظیفه وجود ندارد ، و بدین لحاظ خانواده های بشر از خانواده های سائر حیوانات پست تر است و عقب تر . نخستین تربیت و ولایت و نظم اینست که آنکسی که بیشتر زحمت می کشد  و وظیفه بیشتری برعهده دارد در مقام ولی و مربی باشد وسائرین در سلسله مراتب از او اطاعت کنند و حق وظیفه را ادا نمایند. این امر در حیوانات وجود دارد ولی در اکثر خانواده های بشری موجود  نیست و چه بسا معکوس است و این همان زن سالاری و بچه سالاری  در خانواده هاست  که موجب  واژگونسالاری ارزش ها و قوانین طبیعی می شود. وظیفه اقتصادی مرد و وظیفه  عاطفی زن و تربیت پذیری بچه ها همان وظایف طبیعی افراد خانواده است که امروزه مختل است و اما مقامی برتر و ارزشی ماندگارتر در خانواده اینست که هر فردی در از  خود گذشتگی و محبت به دیگران سبقت جوید البته بعد از ادای حقوق و وظایفی که بر عهده دارد و نه به قیمت زیر پانهادن وظایف طبیعی خود. و این تنها ارزش فوق حیوانی و ماندگار و معنوی است که هر فردی به بهانه خانواده برای خودش ذخیره می کند که ذخیره و توشه معنوی و اخروی اوست که بعد از فروپاشی خانواده با مرگ افرادش تا ابد باقی می ماند.

در خانواده بشر تنها محبت  و ایثار  بعد از انجام وظیفه است که ارزش دارد و می ماند ومابقی فانی است.

استاد علی اکبر خانجانی

اعتدال

 

نی چون آتش باش و نی بیروح  چو  سنگ

نی  فدائی    باش   و   نی  در  حال  جنگ

                                                                   نیمگرمی   شو   حلال  و  بی  غرور

                                                                   نی  چنان  نزدیک باش و نی چو دور

معتدل     شو   ای   پسر   بر   مرز   خود

چون    نشستی    فارغی    از   لرز   خود

                                                                   مردگان  را  بین  که  عادل گشته اند

                                                                    مظهر   خیرات   و  همدل  گشته اند

 پس   بمیر   از   قبل   مردن   شو   عزیز

ریشه    شرّ    را    بسوز   و   شو   تمیز

                                                                   دشمن  جان  دوست  گردد  زیر خاک

                                                                   خاک باش و پاک  باش و سینه چاک

هان   سخن   کوتاه  کن   و  خاموش  باش

زهر    تنهائی    خود    را    نوش    باش

استاد علی اکبرخانجانی

 

فلسفه رسالت

 

هر چیزی  که بسوی انسان می آید یک فرستاده از جانب خداست : هر واقعه ای اعم از خوش یا ناخوش ، هر فردی اعم از خوب یا بد  ونیز هر فکر و احساسی که بر ذهن ودل  آدمی فرود می آید یک رسول از جانب خداست که یا از سمت دوزخ می آید  و یا از سوی بهشت و یا برزخ . از طبقه ای از زمین یا آسمان و  از سوئی از هزاران سوی عالم وجود بسوی انسان می آِید و یا  از اعماق لامتناهی ذاتش بر طبقات ظاهری جهانش می نشیند و با وی پیامی و یا کاری دارد .

 پس جهان هستی از برون و درون آدمی جملگی رسول خدا بسوی انسان است  و آدمی مرسول و مسئول این فرستادگان است زیرا انسان مقصود کل کائنات  است و کل جهان در  تسخیر وجود انسان. و اما تمامی علم و هنر و تلاش  انسان چیزی جز درک و پذیرش  این رسالتها و رسولان  نیست. این همان واقعه خلقت جدید انسان  است که به اختیار او وانهاده شده و انسان را مسئول هستی خود می سازد . اینان هدیه کننده وجودند. و اما از میان  همه انواع  این رسولان مرئی و نامرئی و بهشتی و دوزخی و برزخی که بسوی انسان می آید پیامبران و اولیاء  و مؤمنانی که بسوی هر فرد یا گروهی آمده و می آیند ، برترین و رحمانی ترین و دوست ترین و سرنوشت سازترین  رسولانند و اتمام حجتی بر همه رسولان دیگری که تا قبل از این بسوی ما آمده بودند : رسولان آخرالزمان : عارفان !

استاد علی اکبرخانجانی

خوش است

 

علم دین از دفتر نسرین خوش است

                                                                   چشمه  و  بلبل  ز باغ دین خوش است

                                                                   

هفت شهر  عشق  و  دین و معرفت

                                                                   بر  بساط  سفره هفت سین خوش است

                                                                    

رقص     سلمانی   نماز    آریاست

                                                                   این  سماع با سوره یاسین خوش است

                                                                  

شمع و پروانه ز یک آتش بسوخت

                                                                   سوختن در آن و هم در این خوش است

                                                                   

جز  طریق  عشق  را  سودی نبود

                                                                   عاشقی   در هر ره و آئین  خوش است

                                                                  

شو  به  هفتاد و دو مذهب ره  گشا

                                                                   با  دعای  هر کسی  آمین  خوش  است

                                                                  

چشم  و بینی و لب و ابرو و  زلف

                                                                   بر  جمال  عاشق  حق بین خوش است

                                                                  

رو  بمیر  اندر حضور روی دوست

                                                                   خود بدست خویشتن تدفین خوش  است

                                                                  

گر   نیائی  اهل  عشق  و  بنده وار

                                                                   لا جرم   جباری   مرفین   خوش  است

                                                                   

با    دل   خوش    گر   نباشی  یاد   غم

آن دل اندر حسرت و غمگین خوش است

                                                                  

استاد علی اکبرخانجانی

 

ابلیس و عشق

 

ابلیس حائل است بین آدم و جمال حوا . و در این رابطه وسوسه ای می دمد در جان آدم از جمال حوا که عشق جنسی نامیده می شود. ابلیس سوار بر این عشق  است که از جمال حوا بردل آدم رخنه می کند تا عقل  وایمان آدم را بازیچه هوس و مکر حوا کند وعاقبت این عشق را تبدیل به کینه  ونفرت سازد و با این عداوت هر دو را از بهشت عشق غریزی  خارج نماید. و با اینحال این عشق و شکست در آن موجب بیداری آدم و نبوت او می شود واین مقام معنوی به قیمت از  دست دادن بهشت بدست می آید.  حوا،  جمال دل آدم است و لذا  عشق آدم به  حوا کمال خودپرستی آدم است  و  اینست منشأ کفر ابلیس در آدم.

عشق جنسی بدنه شجره ممنوعه است ومیوه هایش فرزندان هستند.

و  اما مکر بعدی ابلیس همانا عشق به فرزندان (نژاد) است که موجب فتنه و عداوت بین  آدم و حوا می گردد   زیرا فرزند محصول وصال در عشق جنسی است.

و اینست که برای پاک شدن  از وسوسه ابلیس، آدم بایستی عشق حوا و فرزندانش را از دل بیرون کند و حضرت  ابراهیم نخستین کسی بود که این کار را به تمام  وکمال انجام داد با واقعه تبعید  هاجر به سرزمین برهوت حجاز و سپس ذبح  اسماعیل.  و لذا بانی ایمان و پدر اسلام شد و به کمال نبوت یعنی امامت رسید. امامت به معنای تبدیل دل آدم به خانه خداست . یعنی خدا مقیم در دل  آدم  می شود و  دیگر به دل آدم  امکان عشق به حوا را نمی  دهد زیرا دلش را مالک شده و دلبر یگانه اوست. و برای سائر انسانها  تنها راه رهائی  از وسوسه ابلیس در زن همان دل دادن به امام است. و بدینگونه حوا  تحت ولایت آدم قرار می گیرد که امر خداست. ابلیس زشتی های حوا را در چشم آدم زیبا نموده  و آدم را به برده گی حوا می کشاند.

استاد علی اکبرخانجانی

روی عشق

 

مهربانی    میکن ای   مه  روی  عشق

همزبانی    میکن ای   هاهوی    عشق

                                                                   ای  که   جمله   فاسقان   را   کشته ای

                                                                   کشتگانت   را   ببر  در   کوی   عشق

مطلقت       اندر     سبب     آتش زده

کرده   دل   را   خانۀ   کوکوی   عشق

                                                                   ای   تو   در  من،   من  زتو گردیده گم

                                                                    کرده ام     اندر   بغل   زانوی   عشق

آنکه   دیده   روی   تو   شد  هوی  تو

آنکه  مرده   دربَرَت   شد  روی  عشق

                                                                   گر     تمام    عشق    را   آری    بغل

                                                                   می نماند  در  برت  یک  موی    عشق

موی عشق و های عشق و هوی عشق

مرحبا    بر    غمزۀ    جادوی   عشق

                                                                   یار  ما را   زیرکی  فسق  است و جور

                                                                   خوش   بحال   امّی  و  هالوی   عشق

در    کویر   بی    بر   و   بار   وجود

ناگهان    پیدا    شود    آهوی    عشق

                                                                   جمله    درد   آدمی  از  عشق   اوست

                                                                   نیست  هم  دارو   بجز   داروی  عشق

عاشقان     زایندۀ         خوی     ویند

عالم      هستی    بود   زائوی   عشق

                                                                   بوی   عشقش    عالمی   دیوانه   کرد

                                                                   پس چه خواهد شد جهان از روی عشق

چونکه   برخیزد   ز   خود   این  آدمی

دشمن   جانش    شود   بانوی   عشق

                                                                   شستشو     چون   می کند   یارم   مرا

                                                                   آبرویم     می رود   در   جوی   عشق

نیست   خونی   در   رگی   جز خون او

نیست   خونخواری  بجز  زالوی  عشق

                                                                   هفت      دریا      گر     مرکب    آیدم

                                                                   نیست   پایانی  به  گفت و  گوی عشق

گر      نبودی    سرّ    خاموشی    یار

عارفان   را   کی  بُدی   هوهوی عشق

                                                                   خال  عشقش  این  چنین  غوغا   نمود

                                                                   وای    ما    اندر    خم   ابروی  عشق

ای   برادر   خانه خالی  کن  ز  خویش

تا  شوی  مهمان  خلق  و خوی  عشق

                                                                   بی   رُخَش    صاحب  رُخی گشتی دمی

                                                                   وای   بر   تو   با   رخ و باروی عشق

یا    علی       مرتضی    دستم    بگیر

تا   نگردد    پای  من   جز سوی عشق

استاد علی اکبرخانجانی

 

عرصه قیامت

 

هر  که  دیده  روی   ما  زیبا  شده

چون  شنیده  هوی  ما  شیدا  شده

                                                                         هر   که   داده   دل   بما   دلدار   شد

                                                                         هر  که  دل  را  پس  گرفت بیمار شد

هر  که  دیده  فقر  ما  قارون گشت

هر  که  برده  فخر ما افسون گشت

                                                                          هر   که   آمد   نزد   ما  بیکار  شد

                                                                          در    خلایق     نقطه   اسرار    شد

هر  که  علم  ما  چشید بیچانه شد

هر  که  حلم  ما  بدید  دیوانه  شد

                                                                           بیخود   و   مردار  آمد   خصم   ما

                                                                           بی  حساب  و  مطلق  آمد  رسم ما

هر  که  دیده  جان  ما مجنون شده

هر که خورده چون ِ ما بیچون شده

                                                                          هر   که   اندر   کار   ما  بیدار  شد

                                                                          از  عدم  بگذشت  و هستی دار   شد

کار   با نیم   بوسه ای   آغاز  شد

درب  دوزخ  هم  از ان تب باز شد

                                                                          در  تب  یاران  هزاران دوزخ است

                                                                          لیکن  اندر نزد ما همچون یخ است

می کَنیم لب را  ز  جا با بوسه ای

تا   نباشد  بین  ما  دیگر  سه ای

                                                                         عشقبازی  یا  تمامش  بازی   است

                                                                         یا ز  اول  بوسه اش جانبازی است

کار   ما  از   اولش   بازی  نبود

جز  به  جانبازی  ما  راضی نبود

                                                                        آنکه  جان  را  زیر  پا  آورده است

                                                                        جز به   جانبازی  نمی آید  به دست

یا  که  باید  زنده ای  کامل شدن

یا  بباید  مرده ای  واصل   شدن

                                                                       بین  مرگ  و  زندگی  در آتش است

                                                                       دائماً  در  قحطی  و  اندرغش است

جای  بازی  نیست دیگر ای پسر

آن    قیامت    آمده    اندر   اثر

                                                                       لوح هستی ات سپید  است نزد  ما

                                                                       پس  بیا  بنویس  و بازی کن  رها

استاد علی اکبرخانجانی

قرآن عشق

 

 

تا   نیایی   مست    و    آویزان   عشق

کی   شوی   گردونه     گردان     عشق

                                                                        چون   شود   میخانه ای  بر خوان یار

                                                                        می شود   دیوانه ای   دربان     عشق

تا    که   دربانش   شود     فرزانه ای

واصل  آیند     جملۀ    مستان   عشق

                                                                         ای   رفیقان      عدوی    با    کتاب

                                                                         هیچ   حسابی نیست در دیوان  عشق

یا    که   باید    مرده   یا    دیوانه ای

تا بگیرد  علم  و  روح  از خان عشق

                                                                         یار    ما   راضی   و   تازی   آمده

                                                                         شو   رضا   در  تازی  ایران عشق

رومی    و     چینی    نداند   کار   ما

در  میان   آ  تا  شوی  دستان  عشق

                                                                         ما که خود هم مست و فرزانه  بُدیم

                                                                         راه  ما  را بست بر  رضوان  عشق

نیست   کفری   جز  طریق  هر  دوئی

نیست   ایمانی   بجز   وجدان   عشق

                                                                         در  طریق  عشق شیطان شد  مرید

                                                                         خادمی درمانده است شیطان  عشق

چون شدی پاک و عزیز و سینه چاک

همچو یوسف می شوی زندان عشق

                                                                        هر  که را  یارم  شود عاشق  بر او

                                                                         می کشد  وانگه کند سلطان  عشق

عشقبازی   اولش   جانبازی    است

کی  بخوانی  غایت   و  پایان  عشق

                                                                        گر  نمی بینی  تو   جانی  در جهان

                                                                        جان عالم گشته   است قربان عشق

عاشقان    از    کفر   مطلق   آمدند

شد   جنون   نابشان   ایمان   عشق

                                                                         این  چنین  مطلق  چو  یارم  آمده

                                                                         کس  نمی آید  درین  میدان  عشق

جز  من  و  عشق  و  خدای عاشقان

اندرین    دوران   نیامد   آن   عشق

                                                                         چونکه  جز  دلدادگی  کاری  نبود

                                                                         هر  چه    بادا باد با خاقان  عشق

چونکه  تیغم   بر   شود   بر ناکسان

می زند   بر   گردن   کفران   عشق

                                                                         چو نکه  کافر کشته شد از تیغ ما

                                                                         جمله امراضش شود درمان عشق

بعد    این    حمّام    خون   ذوالفقار

جمله  عالم  می شوند  خندان عشق

                                                                         ساده   و  ستّار  بودیم  بهر   حق

                                                                         جمله  صدیقین شوند رندان عشق

جمله  روشنفکر  و فیلسوف و فقیه

مردۀ     پولادی ِ    سندان ِ    عشق

                                                                    

عاقبت    گردد  جهان  از   عاشقان

می شود    پیدا   دل   قرآن   عشق

                                                                         فوز    اکبر      بهر   آنکس    آمده

                                                                         گشته پاک  و بی خود وعریان عشق

از   فنا   جویان   بجو   اسرار  حق

عالم   هستی   شده   تاوان   عشق

                                                                         ای   مریض   لاعلاج   شهر   فسق

                                                                        جان  بده  در  محضر   جانان  عشق

نان عاشق جان و نورست و شفاست

رو  بجو  یک  لقمه ای از نان عشق

                                                                         بس شقی و جاهل و بی عصمت است

                                                                         آنکه  شک  آورده  در  پیمان  عشق

عاشقش   دربان   عرش   دل   شده

می زند   گردن  همه  دزدان  عشق

                                                                         جز   منافق     رستگار    از   آتشند

                                                                         مردم  بی  غیرت  و خویشان   عشق

این  لجن  از  عشق  مطلق سر زده

تا  شود  این سانی از انسانی عشق

                                                                         صورت   عشق  است  بر  این  آدمی

                                                                         چشم  و  ابرو  و  لب  و دندان عشق

سر  بنه  سامان  بسوزان  ای  بشر

تا به دست آری سر و سامان عشق

                                                                         تا    ضرورتها    نسوزی   در   میان

                                                                         کی  ضرورت  می شود  امکان  عشق

از   خرابات    دو    عالم   بر   زند

آفتاب     دولت      تابان       عشق

                                                                        حزن   دین  پایان  پذیرد  بهر   دوست

                                                                         انبیاء   و   اولیاء    رقصان    عشق

چون دو عاشق کامل و واصل شوند

ناگهان  در   میزند    رهبان  عشق

                                                                         عاشق      سوم    قیامت    ها    کند

                                                                         این   مثلث  می شود   ارکان    عشق

چون سه آمد چهارمین هم در پی است

پنجمینش  می شود   سبحان     عشق

                                                                         ششمین    یارست    کز   راه   میرسد

                                                                         تا  بسازد   محفل   هفت  خوان  عشق

ز  آنچه  هستی،  نیستی  در نزد دوست

ز آنچه نیستی ، هستی از برهان عشق

                                                                         ناگهان    آئی    گرفتار    از    غضب

                                                                         گر   ندانی   قدر   این   رحمان  عشق

تا     بگوئی   این  منم   رسوا   شوی

چونکه  مرزی  نیست  بر عمّان عشق

                                                                         آنکه   حق   دوستی   را   ضایع  کرد

                                                                         آید     اندر    دوزخ    سوزان   عشق

همچو  مومی  باش  اندر  دست دوست

تا   شوی    الماس    جاویدان   عشق

                                                                         چونکه   خاک آئی  به  پیش  پای  یار

                                                                        می شوی      آئینه     عرفان     عشق

این ِ  این   تر ،    آن ِآن  تر  می شود

از     نم     رحمانی ِ    باران    عشق

                                                                        سخت   جویان   در   نیابند   سرّ   یار

                                                                         جمله   اسرار   آید   از   آسان  عشق

شوخ   چشمان    جهان    طوفانی اند

چونکه   دیده   شوخی  طوفان  عشق

                                                                         نان   مردم  کن   رها   و   رو  بجوی

                                                                         لقمه ای  نان  و  نمک بر خوان عشق

شیر    مادر  را   رها   کن  ای   پسر

نوش  کن  شیری  تو  از پستان عشق

                                                                         گر   نه ای   شمع   شبستان    وصال

                                                                         پس   بشو   آئینه  و  شمعدان  عشق

گر   رهائی   خواهی   از  جور  و  بلا

سینه   را    کن  چاک بر  پیکان  عشق

                                                                         چهار   فصل   طبع   عالم   را   ببین

                                                                         حشر   و   نشر   محفل  یاران  عشق

گر   نیابی   عاشقان   را   سینه  چاک

وای ِ   تو   از   نعره   شیران   عشق

                                                                         دل     بده   تا   دلبری   عادل   شوی

                                                                         پس کتاب این است و آن میزان عشق

جمله  یاران  گر  به  فسق  اندر  شدند

لکه   ای   هرگز   نشد   دامان  عشق

                                                                        گهگاهی    مرده ای    خیزد   ز   مهر

                                                                        مابقی   هم   جمله   گورستان   عشق

آنکه    اندر   وصل   یارش    کاملست

می شود    هفتخوان ِ  نردبان  ِ  عشق

                                                                        عالم    هستی    خم   تخمیر   ماست

                                                                         آسمان  هم  درب  این  خمخان عشق

چونکه   اندر   عشق   آئی  بی حساب

روضه   رضوان   شود   بیلان  عشق

                                                                         شکر   یاران   مطلق  و  ناممکنست

                                                                         کس  بجا  ناورده است شکران عشق

در      ره     دلدادگی      منّت      منه

قاتل    من  بوده   است   منّان   عشق

                                                                         چون  رها  سازی  همه فرهنگ فسق

                                                                         اندک   اندک  میرسد   هستان  عشق

پس   کجا   و  کی  رها  کن  جان  من

هیچکس   ناگفته   است  آرمان  عشق

                                                                         هان ! صبور  و امّی و خاموش باش

                                                                         تا   نگردی   موسی   عمران  عشق

قاب   قوسین   است   و   معراج   لقا

آن   دو   طاق  ابرو و  چشمان  عشق

                                                                         دین   عاشق    گردن  عالم  شکست

                                                                         وای    از    معشوقه    دیّان   عشق

نور    دلبر کی    عیان    آید    ز   دل

تا   نگردد   دل   همه   ویران   عشق

                                                                         هر  نفس  جان  کندن و نامردن است

                                                                         زندگی   در   سیره   خصمان   عشق

در  جوانی  گر  نهی  سر  بهر  دوست

می شوی     دردانه     پیران    عشق

                                                                         چونکه   وقت   وصل آید   هر  سحر

                                                                         دم  به  دم  در  می زند  دربان  عشق

پیچ  و  تاب  زلف  یاران  سهل  نیست

سهل   باشد   گر  شوی  پیچان  عشق

                                                                         ریشه   دل   را   بجو    نی  ریش  دل

                                                                         ریش  دل  را  بند  به دل ریشان عشق

یا    میا   در    عاشقی یا    کامل    آ

کل   هستت   را   نما   جولان   عشق

                                                                        عاشقی    کاری    عیار   و   واحدست

                                                                         مابقی  فسق   و  همه  خسران  عشق

در   دو   عالم   شد  ذلیل  و  رو سیه

هر  که  بازی  کرده  با  عنوان عشق

                                                                         سرمه   چشم  است و  تطهیر دل است

                                                                         اشکهای    چشم    مظلومان    عشق

گفت:   ادب   باشد   همه   آئین   مهر

آخرین    چوپان    مدهوشان    عشق

                                                                         جمله   عالم  شد    حرام   بر  عاشقی

                                                                         کو  شکی   دارد   به  حق  جان عشق

عاشقان      جاری     بجان     عالمند

جمله   عالم  مرده  جز  جریان  عشق

                                                                         وای    بر   تو   گر   شوی  دزد  دلت

                                                                        عاقبت   رسوا   شوند   موشان  عشق

آنکه  در  دین  خالص و بی خویش شد

جام   جم   گردد  به  مه  رویان  عشق

                                                                         آب   حیوان   مرده   می گردد  ز  عمر

                                                                         زنده ای    در    آب   جاویدان   عشق

جمله  مردم  گشته   سرگردان  «من»

«من» شده مبهوت و سرگردان عشق

                                                                         جز به  آنکه  مرده است  برحق دوست

                                                                         مابقی    هم   مرده   و   نادان   عشق

شش   دانگ  جان  و دل  را  کن  صله

ورنه    باشی   اهل    ناکامان   عشق

                                                                         وارث   چون   و  چرا   عاشق   نبود

                                                                        عاشقانش   وارث     شکران     عشق

قیل    و   قال   مردمان   را  کن   رها

باش   شمع   شهر   خاموشان  عشق

                                                                         عالم    و     آدم   بود   میهمان    ما

                                                                         ما     همه   شرمنده   میهمان   عشق

کژ   مرو    شک  را  برانداز  از میان

شو  چو   گوئی  رهرو  چوگان  عشق

                                                                         نا    امید   هر   دو   عالم   می شوی

                                                                         چون   رسی   بر   حلیه  بطلان عشق

شیر   باش   و   میر   باش  و  کودکی

آفتاب      روضه     خامان       عشق

                                                                         نازنینان  ،   ناز     کمتر    می خرند

                                                                         ناز   کمتر    کن   بر ِ  نازان   عشق

مستمراً   خود    گذشتن    پیشه    کن

جمله    نابودند   خود   کامان ِ   عشق

                                                                         بهر    آن       شهباز   قاف   آسمان

                                                                         دانه ای   ده   بهر   این مرغان عشق

گر  به  خمر  و  بنگ و افیون سرنهی

خارجی    از    اهل    درویشان  عشق

                                                                         ما  به   جرم   دوستی    زندان  شدیم

                                                                         پس   نخوان  اسرار  جانبازان  عشق

این    منافق    سیرتان    سربار   دین

فاسقان   هم   جلمه   سرباران  عشق

                                                                         چون   وصال   آید    همه   اندر  شرر

                                                                         تن    بباید   داد   در   هجران   عشق

یا  بیاور  بیست  و  یک  بر روی بیست

یا   مرو   سوی    قمار  بازان   عشق

                                                                         آنکه  گوید  «پس»  ندارد  ره به پیش

                                                                        « پس»  رها  کن  پیش تا میغان عشق

جمله     مردم      خادمان      عاشقند

کینه   کمتر   کن  به   طراران  عشق

                                                                         گر  نترسی  از  حیا  و  لطف   دوست

                                                                         می شوی    مجبور    جباران   عشق

چون   خماری   پیشه  کردی  بهر  یار

میرسی      دربار    خمّاران     عشق

                                                                         علت    بی    علتی    را    کن    نظر

                                                                         تا    بدانی    منطق    شاهان   عشق

آنکه    لطف     یار   را   گردن   نهاد

میرهد     از    تیغ    سلاخان    عشق

                                                                        مکر و  سحر  و  فوت  و  فن را واگذار

                                                                        علم   و   فن   دریوزه    مردان  عشق

گر   شوی   هم  ساز  و  هم  طناز  ما

متقّی   شو     نزد     طنازان     عشق

                                                                        یا    بسوی    مثنوی    اندر    حضور

                                                                        یا   ظهوری    با    غزلسازان   عشق

دائماً   در  صلح   شو  با  قهر  دوست

ورنه    مغلوبی   به    قهّاران   عشق

                                                                        آدم    اسرار    عیان است   ای   رفیق

                                                                        پس    بترس  از  لطف  ستّاران  عشق

یا    صبوری   پیشه     کن   با    آینه

یا   برو   در   سمت   شیآدان    عشق

                                                                         شعر    ما    نی   استعاره   نی   مثل

                                                                         نیست شعر و بلکه هست باران عشق

هر   یکی   بیتی   شده  یک  سوره ای

نوره ای    از    سوره    قرآن   عشق

                                                                         سر    ببازد    عاشق     آزاد     کوه

                                                                         زینهمه    افغان    شهروندان    عشق

زهر نوش و  خاموش و  سرّپوش  شو

این  شریعت   آمد   از   سلمان  عشق

                                                                        عاشقان     در   هر  دو   عالم   ایمنند

                                                                         حافظ      یاران   بود    ثعبان   عشق

واقعیت ها          همه         نابوده اند

جاودانه    آمده         رمّان       عشق

                                                                         سنت   اصحاب   کهف   شد   عاشقی

                                                                        چون  به  غارست سلسله جنبان عشق

عاشقانند    اهل  کار    و    بار    دین

مابقی    هم    جمله    الاّفان     عشق

                                                                         جمله   تلخی ها   شود   چون  انگبین

                                                                         چون  چشی  یک قطره از قطران عشق

آدمی    از   بهر    این    عشق آمده

نیست   آدم  آنکه   کرد  کتمان عشق

                                                                         ناگهان    ساقط    به    قهر    اسفلی

                                                                        چون  رها  سازی  دمی  ریسمان عشق

در    ره    دل   استخاره     کافریست

امتحانها   می کنند     زاغان   عشق

                                                                         گر    خیال   وصل   داری   در   دلت

                                                                         واصل    آئی   بر   لب   فرقان عشق

آنکه  خود  نیم  بوسه ای  دارد ز یار

تا  ابد  وصل  است  از هجران عشق

                                                                         گر     بود     کوهی     گناه     آدمی

                                                                         ذوب   می گردد   به   آتشدان   عشق

عاشقانند      مظهر      لطف    خدا

پس  برو  در  محضر  غفران  عشق

                                                                         گر  بدست   آری   دل  عاشق   وشی

                                                                         راضی   می آید   ز  تو  یزدان  عشق

قلب  عاشق  ظرف  علم غیب اوست

علم   و  اخبار  آمده  حیران   عشق

                                                                         درس  تقوی  در  نماز  و روزه نیست

                                                                        هست    اندر    دامن    پاکان    عشق

چون نمازش عشق ورزی با خداست

وای    بر   آن  زانی   دکّان   عشق

                                                                         آن     زناکاران      بر    درگاه    ذکر

                                                                         در   فغان    افتاده   از   دخّان  عشق

عاشقش    اندر   صلوة   دائم   است

بحر  اندر  جوش   و دُر افشان عشق

                                                                         گر   نباشد    عاشقی   بر  روی خاک

                                                                        خاک   می میرد   ز   یخبندان    عشق

فارغست   از    هر   دعا   و   مدعا

آنکه  شد  در  روضه  رضوان عشق

                                                                         خان   هستی   شد  به جانش هر کسی

                                                                         کامده   در   محضر   خانجان    عشق

هر  که  با  این  خان  جانش شد عدو

می شود  خصم  خود  و داغان عشق

استاد علی اکبرخانجانی

فلسفه یأس و راز امید

 

منشأ همه  نومیدیهای بشر مرگ است  . از اینکه می بیند که درباره آرزوهای ناکام خود دگر مجالی نمی یابد  و در گامهای خود نیز بزودی ناکام خواهد شد و هر آنچه را که یافته از دست خواهد داد.  پس عمر کوتاه  و کم زمان و مجال کم علت العلل  یأس انسان در جهان است و نیز می دانیم که یأس تخم ابلیس در بشر است همانطور که واژه « ابلیس» از یأس است و او نخستین کسی بود که مأیوس  شد از خدا و شرایط زیست  وهستی خود. پس «زمانیت» منشأ ابلیسیت بشر است . پس واضح است آنچه که این یأس را از بین می برد زمان نامحدود حیات یعنی جاودانگی می باشد . از این رو یأس اساس کفر محسوب شده است که بمعنای بی اعتقادی یا تردید  درباره حیات جاوید بعد از مرگ است.  یعنی اگر انسان  حیات بعد از مرگ را هم به حساب زندگی آورد و بلکه آنرا  به لحاظ کیفیت  و ارزش و خلوص حیاتی بهتر بداند که در آن قلمرو به بسیاری از ناکامی و محدودیت و موانع بواسطه رفع شدن سدی بنام تن ، غلبه خواهد نمود از شر یأس و کفر و شیطان نجات می یابد  و سعادتی جز این نیست. یعنی یأس از مرگ موجب افسردگی و عذاب حیات  دنیا هم خواهد بود. و اما چگونه و با چه حجتی می توان به این باور رسید؟ آیا براستی هر انسانی لذیذترین اوقات عمرش را ساعات خواب نمی  داند؟ آیا رویاهای زمان خواب ما بهترین دلیل بر حقانیت حیات بهتربعد از مرگ نیست پس بیائیم با حق خواب، ابلیس را از بیداری خود دور سازیم.

استاد علی اکبرخانجانی

خانه یار

 

بس   که  اندر عشق بردارآمدیم

متقّی  و   راست   کردار  آمدیم

                                                                             هر کجا یک  چشمکی  از یار بود

                                                                              نزد   او   با   حلقه   دار  آمدیم

چونکه  بردار  آمدیم با هر نظر

هر نفس از جان سبکبار آمدیم

                                                                              دار  هستی بوالعجب پر بار بود

                                                                              ما  ز  آثارش  فنا  خوار  آمدیم

عاقبت  خود  گشته ایم  دار  فنا

مظهر     قهّاری    یار    آمدیم

                                                                              هر که شد بردار ما شد یار  ما

                                                                              زین سبب تنها و بی مار آمدیم

هر که ما را دید شد بیکاره ای

بهر    بیکاران    خمّار  آمدیم

                                                                              بهر این بیکاره گان راه عشق

                                                                              خانه  تنهائی  و   غار  آمدیم

غار   تنهائی    غیب  مهدی ام

محفل     دیدار    دلدار    آمدیم

 

استاد علی اکبرخانجانی

 

نگاهی به تاریخچه خرافی پرستی

 

عرفان از معرفت است که بمعنای عقل و علم و ادراک یقین می باشد. ولی اما چگونه است که در کشور ما این عقلائی ترین مکتب دینی مبدل به خرافی ترین مذاهب شده وعلناً مکتب اصالت جهل و جنون گشته است.

این فاجعه دینی در تاریخ ما یکی از مهمترین موضوعات تحقیق در قلمرو تاریخ اسلام است که متأسفانه کسی را گوئی شهامت چنین تحقیقی نیست.

یکی از علل تبدیل عرفان به خرافه پرستی ومذهب جن و ورد و جادوگری و شارلاتانیزم این است که عرفای ما متأسفانه بهردلیلی یا بسیار ثقیل و پیچیده سخن گفته اند مثل ابن عربی و ملاصدرا. و یا به زبان شعر و استعاره و حکایت سخن گفته اند که جای هزار تفسیر و سوء استفاده دارد. در میان همه عارفان اسلامی فقط علی(ع) است که به نثر و به شیوائی و ساده گی کامل سخن گفته است که متأسفانه کلام عرفان آن حضرت اصلاً مورد توجه علما و روحانیون ما نیست و چه بسا این کلام را منسوب به علی (ع) نمی دانند مثل مجموعه «غُرر الکلم و دُرر الحکم» که دریائی از سخنان عرفانی به زبان ساده است.

و اما تا آنجا که تاریخ گواهی می دهد عرفان اساساً در عصر صفویان بود که تبدیل به دریائی از خرافات و قشری گری شد و جالب اینکه این شاهان از نوادگان یک صوفی بزرگ بودند. گوئی حتی عرفان هم که به حکومت برسد ضد عرفان می شود. و به یاد داریم که شاه عباس بزرگ چه معامله ای با یکی از حکیمان و عارفان عصر خود یعنی ملاصدرا نمود. بخش عظیمی از مفاسد و خرافات و جنونی که در لباس عرفان بر جامعه ما حاکم است دستاورد این سلسله می باشد .

استاد علی اکبرخانجانی

«نبوت و امامت »

( قهر و مهر)

 

قهر   یاران    بهتر  از  مهر  آمده

                                                                          نثر  حق  جویان به  از  شعر آمده

عصر  مهر  و  شعر  آمد سرنگون

                                                                          چون  حقیقت  آمده  با  بوی  خون

تا نگیری  کودک  از پستان خویش

                                                                          کی شود جویای نان و جان خویش

قهر  باید  تا که  سالک  هی  شود

                                                                          قهر  باید  تا  که انگور، مِی   شود

آنکه   در   قهرش   نباشد   همتّی

                                                                           مهر  و  لطفش جمله  باشد  منتّی

از  پس  هر عشق  خالص قهر بود

                                                                           قهر   عاشق  آن  رحیق  زهر بود

واجب   آید  قهر  اندر  عشق  پاک

                                                                          تا  که  عاشق  پاک  بنماید ز خاک

قهر   عارف   مهر   اکبر   باشدش

                                                                          تا  که  شاهد  عین  مشهود  آیدش

زهر  هجران  شیر  را خون می کند

                                                                          لیلی اش  را  عین  مجنون می کند

چون   نبوت   ختم   آید  در  کمال

                                                                          اهل  دین  باید   شود  اندر   جدال

چونکه رحمت کامل  آمد بهر کیش

                                                                          هر  کسی  افتد  درون  چاه خویش

تا    ببیند   انبیاء   را   در   دلش

                                                                           تا  بجوید    لافتی  را   در   گلش

تا نگردی بی کس  وتنها و خویش

                                                                          راه  عرفان  را  نمی آئی  به  پیش

چو نکه  تنهائی حریمُ الله بُوَد

آن  امام   واحدان در چَه بُوَد

استاد علی اکبرخانجانی

بود و نبود

 

 

 

خداوندا     خودم      را    آزمودم

بدیدم    معنی     بود    و    نبودم                                           

                                                                           گهی  از  تو بکاهیدم برِ ِ خویش

                                                                           گهی  از  خویشتن بر تو فزودم  

نبوده   ذرّۀ    غیری   در   عالم

ز  زلف  خود  ببستی تار و پودم  

                                                                    مسلمانی  نهادی  بر ره خویش

                                                                    اگر   چه   بردر  حقّت  جهودم

ز    مهر  مطلق   و  بی انتهایت

به  قهر   حیرتی   اندر  سجودم

                                                                    اگر  چه  نقطۀ  ناممکن  هستم

                                                                    ولی  اندر  حضورت بی حدودم

عذابی  بس کشیدم اندر این جود

از آن مکری که از جودت نمودم

                                                                   نمودم  عاقبت  زین   غیر  توبه

                                                                   چنین تهمت  زدودم  از  وجودم

مرا  بر  خویشتن  شاهد  نمودی

من  از  روز  الست اندر شهودم

                                                                    نخیزد تا که هوئی زین شهادت

                                                                    برای روی تو بس خام و زودم

برای   آن   جمال  قدسی  دوست

ز  روی خود  زدی  آبی به دودم

                                                                    نبودی  گر  قمار  عشق بازی

                                                                    نبودی  جز  تباهی هیچ سودم

اگر    هوئی   میان   ما   بر آید

مسلّم    می شود   اذن   ورودم

                                                                  عجب بینم در این سودای هستی

                                                                  همه   بودم  تو  بودی من نبودم

میان  لا و الله  چشم زخمی  ست

ولی  من  چشم دید  خود گشودم

                                                                 عجب که آدمی خصم مبین است

                                                                 ولی  من خصم خود را در ربودم

 

استاد علی اکبرخانجانی

فلسفه چله نشینی

 

چلّه و چله نشینی که یکی از شاقه ترین عبادات در میان اهل سلوک عرفانی در جهان اسلام می باشد برخاسته از یک واقعه قرآنی است و آن ماجرا حضرت  موسی است که  در طلب دیدار با خداوند مدت سی روز در کوه سینا انزوا و اعتکاف گزید و هیچ خبری نشد و آنگاه به امر خداوند (چون موسی کلیم الله بود)  ده روز دیگر در آن مکان انتظار کشید که آن بارقه الهی برکوه تجلی کرد و موسی بجای دیدار با خدا غش کرد و یا به روایتی فوت کرده و خداوند دوباره زنده اش فرمود و سپس موسی از تقاضای خود توبه و استغفار نمود.

بنابراین چله نشینی یک تقلید از حضرت موسی(ع) و بلکه از خداست و طبق معارف شیعی این نوع تقلید باعث گمراهی و کفر است همانطور که علی(ع) می فرمود که «ای مؤمنان از من تقلید نکنید که کافر می شوید» - مگر اینکه حداقل یک پیر و مراد عرفانی به مریدش طبق تشخیص خود،امر به چله نشینی کند که یک مراقبه روحانی بس شاقه است. بسیاری از کسانی که از سر خود به این کار مبادرت کرده اند و اصرار ورزیده اند یا کافر شده و یا دچار  جنون گشته اند زیرا هیچ پاسخی نیافته اند  و توهمات  خود را باور کرده اند. که موجب رسوائی شده است.

 پس بهتر است که در تقلید از پیامبران و امامان و عارفان، شدیداً مراقب باشیم که عاقبت خوشی ندارد. بخش عظیمی از نفاق در دین محصول این نوع تقلید هاست . مطالعه کتب عرفانی و تقلید از آداب و  اطوارشان زمینه فلاکت های جبران ناپذیری بوده است.

استاد علی اکبرخانجانی

سیر و سفر

 

از   ازل   آواره   بودیم   در به  در

از   عدم    تا   آمدیم   کانون    ذر                                  قلب   ذره   منفجر  شد   زین   ظهور

                                                                              شد  جهانی  پر  ز  دود   و  پر  شرر

آتش  آمد  سرد و  دودش  خاک شد

مابقی   آب    و    هوا    آمد   اثر                          

                                                                             چهار   عنصر   بار   دیگر  شد  رفیق

                                                                             پس  حیات  آمد  از   این   توحید   بر

از   جمادی   ثقل  عالم   شد  پدید

بستر  حیوان  و   سبزی  و   بشر

                                                                              سبزه اندر خاک و حیوان روی خاک

                                                                              لیک    آدم    در   عدم   دارد   سفر

باز    میگردد    ز     راه ِ   آمده

در  هوا و  آب  وخاک و در شرر

                                                                              تا    رسد   بر   نقطه   کون ِ   عدم

                                                                              تا    ببیند    آن    جمال    حیّ    در

چونکه اندر نقطه فانی می شوی  

کل  عالم  می شود  زیر  و  زبر

                                                                            من   نمی گویم   چه   باشد  بعد  آن

                                                                            گر    بگویم    عالم   آید   در   خطر

چشم   بگشا   تا   ببینی   واقعه   

بعد آنهم اینک است ای بی بصر

                                                                            اول    و   آخر   به   هم   یکتا  شده

                                                                             تا    شوی    دیوانه ای    دیوانه تر

از  عدم  تا  هستی یک دم آمدیم

باز  آئیم  در  عدم  با   یک  نظر

                                                                            هر  که  دیده  آن  نظر را کامل است

                                                                            از   لب    کامل    نیامد    یک   خبر

چونکه  جمله کاملان افسانه اند  

عاقلان   را  باوری  ناید  به سر

                                                                             باور  و  ناباوری    را   فرق   نیست

                                                                             فرق   آید   از   جبین   تا  فرق  سر

از  جبین  تا  فرق  سر بشکافته

زین  شکافش  حیدر  آید  مستمر

چونکه فرق نقطه را بشکافتیم

پس قیامت سر رسیده بی خبر

رمضان1375

استاد علی اکبرخانجانی